ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลการรักษาฝีในตับด้วยการระบายหนองผ่านสายสวนทางผิวหนัง

ผลการรักษาฝีในตับด้วยการระบายหนองผ่านสายสวนทางผิวหนัง

บทคัดย่อ

การใส่สายระบายหนองทางผิวหนังเป็นวิธีรักษาหลักของผู้ป่วยโรคฝีในตับในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ปัจจัยที่มีผลต่อระยะเวลาในการใส่สายระบายหนองยังไม่ชัดเจน งานวิจัยแบบปัจจัยพยากรณ์โรคครั้งนี้ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อผลการรักษาในผู้ป่วยฝีในตับที่ได้รับการใส่สายระบายหนอง โดยทบทวนย้อนหลังในผู้ป่วยฝีในตับ 94 รายที่รักษาด้วยการใส่สายระบายหนองระหว่างปี พ.ศ. 2558–2568 ผู้ป่วยเป็นเพศชายร้อยละ 59.7 อายุเฉลี่ย 57 ปี พบว่าร้อยละ 66 ถอดสายระบายหนองได้ภายใน 45 วัน พบว่าค่า hematocrit (Hct) ต่ำกว่า 29% มีความเกี่ยวข้องกับความเสี่ยงต่อการใส่สายเกิน 45 วันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (relative risk 2.90; 95% CI 1.34-6.28; p = 0.007) ขณะที่ปัจจัยอื่น เช่น เพศ อายุ จำนวนฝี ขนาดฝี และตำแหน่งฝีไม่พบความเกี่ยวข้อง สรุปได้ว่าผู้ป่วยฝีในตับที่มีภาวะโลหิตจาง (Hct < 29%) มีแนวโน้มต้องใส่สายระบายหนองนานกว่า 45 วันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้นควรให้ความสำคัญต่อภาวะโลหิตจางเนื่องจากพบว่ามีความเกี่ยวข้องกับระยะเวลาการใส่สายระบายหนองที่ยาวนานขึ้น อย่างไรก็ตามภาวะโลหิตจางอาจเป็นตัวบ่งชี้ความรุนแรงของโรคหรือภาวะร่วมอื่นๆ ไม่สามารถสรุปได้ว่าการแก้ไขภาวะโลหิตจางจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดีขึ้นโดยตรง จำเป็นต้องศึกษาต่อเนื่องในอนาคต