ผลของโปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพสำหรับพนักงานโรงงานผลิตอาหารสัตว์แห่งหนึ่ง จังหวัดนครราชสีมา

Supaporn  Chinsompol; Pattamon  Jittasupo; Mattana  Thamsaat; Natthaphong  Chaiyakham; Nipawan Saengprom

Authors

Supaporn Chinsompol Faculty of Allied Health Sciences, Nakhon Ratchasima College
Pattamon Jittasupo Faculty of Allied Health Sciences, Nakhon Ratchasima College
Mattana Thamsaat Faculty of Allied Health Sciences, Nakhon Ratchasima College
Natthaphong Chaiyakham Faculty of Public Health, Vongchavalitkul University
Nipawan Saengprom Faculty of Public Health, Vongchavalitkul University

Keywords:

Health literacy, Health behavior, Factory workers, Occupational health promotion, Animal feed industry

Abstract

This quasi-experimental study employed a one-group pretest–posttest design to examine the effects of a health literacy and health behavior development program among employees of an animal feed manufacturing factory in Nakhon Ratchasima Province, Thailand. The participants were 30 factory employees selected according to predefined eligibility criteria. The intervention consisted of a 12-week health literacy and health behavior development program comprising three phases: preparation, implementation through group-based activities and follow-up via the LINE application, and program evaluation. Data were collected using a health literacy questionnaire and a health behavior questionnaire. Descriptive statistics were used to summarize the data, while differences between pre-intervention and post-intervention scores were analyzed using the paired-samples t-test and the Wilcoxon signed-rank test.

Following participation in the program, the mean overall health literacy score increased from 144.90 ± 15.42 to 167.67 ± 16.34 points, corresponding to a mean difference of 22.70 points (95% CI: 19.64 - 25.76; p <0.001). Significant improvements were observed across all dimensions of health literacy. The mean overall health behavior score increased from 62.33 ± 5.07 to 69.10 ± 4.41 points, with a mean difference of 6.77 points (95% CI: 5.29 - 8.24; p <0.001). In addition, significant improvements were found in dietary behavior, physical activity, and mental health management (p <0.05).

The findings indicate that the health literacy development program, combined with follow-up through a digital communication platform, was effective in improving health literacy and health behaviors among animal feed factory employees. The program may serve as a practical approach to workplace health promotion among industrial workers. However, long-term follow-up is recommended to assess the sustainability of behavioral changes after completion of the program.

References

World Health Organization. Workers' health: global plan of action 2008–2017. Geneva: World Health Organization; 2007.

Sørensen K, Van den Broucke S, Fullam J, Doyle G, Pelikan J, Slonska Z, et al. Health literacy and public health: a systematic review and integration of definitions and models. BMC Public Health. 2012;12:80. doi:10.1186/1471-2458-12-80.

Kim SH. Health literacy and functional health status in Korean older adults. J Clin Nurs. 2009;18(16):2337–43. doi:10.1111/j.1365-2702.2008.02739.x.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. ข่าวสภาพัฒน์ เรื่อง ภาวะสังคมไทยไตรมาสสอง ปี 2566 [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ; 2566 [เข้าถึงเมื่อ 6 สิงหาคม 2568]. เข้าถึงได้จาก: https://www.nesdc.go.th/wordpress/wp-content/uploads/2025/06/article_20230828112414.pdf

เพ็ญวิภา นิลเนตร, ณฐกร นิลเนตร. การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพตามหลัก 3อ. 2ส. ของประชาชนวัยทำงานในพื้นที่หมู่บ้านปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพ เขตสุขภาพที่ 6. วารสารสภาการสาธารณสุขชุมชน. 2566;5(1):27–38.

พิมนภา รุโจปการ, ศศิธร ศรีมีชัย. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของผู้ปฏิบัติงานกลุ่มโรงงานอาหารสัตว์. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาการแพทย์และสุขภาพ. 2568;10(2):135–142.

Nutbeam D. Health literacy as a public health goal: a challenge for contemporary health education and communication strategies into the 21st century. Health Promot Int. 2000;15(3):259–67.

Cohen J. Statistical power analysis for the behavioral sciences. 2nd ed. Hillsdale (NJ): Lawrence Erlbaum Associates; 1988.

Polit DF, Beck CT. The content validity index: are you sure you know what's being reported? Critique and recommendations. Res Nurs Health. 2006;29(5):489–97. doi:10.1002/nur.20147.

Bandura A. Self-efficacy: the exercise of control. New York: WH Freeman; 1997.

จุฑามาศ ปุญญปุระ. การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพของพนักงานโรงงานในจังหวัดนครสวรรค์. วารสารสาธารณสุขมูลฐาน (ภาคเหนือ). 2567;34(2):4–11.

Intarakamhang U, Sriprasertpap K, Chiangkhong A, Srisawasdi N, Wongchan S, Boocha P. Effects of digital health literacy program on sufficient health behavior among Thai working-age people with risk factors for noncommunicable diseases. Health Lit Res Pract. 2024;8(2):e93–e101. doi:10.3928/24748307-20240520-01.

พิภัทร์ชิตา ณ นคร. ผลของการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพของพนักงานในโรงงานจังหวัดสระบุรี. Singburi Hosp J. 2560;26(1):13–26.

Charoenbut P, Klaewkla J, Srisorrachatr S, Arphorn S, Wijitwanna S. Workplace and individual factors influence eating practices of Thai factory workers. Malays J Nutr. 2018;24(3):417–26.

ทัศพร ชูศักดิ์, ฉัตรประภา ศิริรัตน์, จิราภรณ์ นนพละ. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความเครียดของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง จังหวัดสระบุรี. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. 2563;15(1):47–57.