ประสิทธิผลของโปรแกรมฟอร์ดีช่วยป้องกันการหกล้มสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะเสี่ยงล้ม ในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

การหกล้มในผู้สูงอายุเป็นปัญหาสำคัญด้านสาธารณสุข เนื่องจากการหกล้มเป็นสาเหตุการตาย และการบาดเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจทั่วโลก การวิจัยแบบกึ่งทดลองนี้เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมฟอร์ดีช่วยป้องกันการหกล้มสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะเสี่ยงล้ม ในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มีภาวะเสี่ยงล้ม จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบกลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองเข้าร่วมโปรแกรมฟอร์ดี 5 สัปดาห์ ผ่านกิจกรรม 4 กิจกรรม คือ กิจกรรมรู้ดี กินดี สิ่งแวดล้อมดี และปฏิบัติดี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม และแบบสังเกต วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติ Independent t–test และ Paired t–test ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05

ผลการวิจัยพบว่า หลังเข้าร่วมโปรแกรมฟอร์ดี ผู้สูงอายุที่เป็นกลุ่มทดลองมีการรับรู้เกี่ยวกับการป้องกันการหกล้ม การรับรู้ความสามารถของตนเอง ความคาดหวังของผลลัพธ์ และพฤติกรรมการป้องกันการหกล้ม มากกว่าก่อนการทดลอง และมากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนจุดเสี่ยงต่อการหกล้มหลังการทดลองทั้งภายในและภายนอกบริเวณบ้านพักลดลง โดยการซ่อมหรือเปลี่ยนสิ่งของเครื่องใช้ภายในบ้านที่ชำรุดหรือเสียหาย การเพิ่มแสงสว่างให้เพียงพอ การจัดวางสิ่งของให้เป็นระเบียบ การทำป้ายเตือนบริเวณจุดเสี่ยง และโครงสร้างของบ้าน เช่น พื้นบ้าน บันได การติดตั้งราวจับในห้องน้ำ เมื่อพิจารณาการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมบริเวณที่พักของผู้สูงอายุที่ช่วยป้องกันการหกล้มหลังการทดลอง พบว่า กลุ่มทดลองมีการเปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนการทดลอง และมากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบทุกรายการ จากการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมฟอร์ดีสามารถช่วยเพิ่มการรับรู้สมรรถนะแห่งตนและลดความเสี่ยงการหกล้มในผู้สูงอายุได้ ดังนั้น หน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องสามารถนำโปรแกรมไปเป็นแนวทางในการจัดกิจกรรม เพื่อลดความเสี่ยงและป้องกันการหกล้มในผู้สูงอายุได้