ผลของโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการล้างมือ ในเด็กประถมศึกษาตอนต้น
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการล้างมือ ในเด็กประถมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ของโรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร จำนวน 50 คน กลุ่มทดลอง 25 คน และกลุ่มเปรียบเทียบ 25 คน กลุ่มทดลองได้รับกิจกรรมตามโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการล้างมือ ที่ประยุกต์แนวคิดทฤษฎีปัญญาสังคมตามแนวคิดการเรียนรู้จากการสังเกตและทฤษฎีการเสริมแรง ประกอบด้วย ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ตามกระบวนการเรียนรู้การสังเกตจำนวน 2 ครั้ง ครั้งละ60 นาที และกิจกรรมกระตุ้นเตือนพฤติกรรมด้วยการเสริมแรงจำนวน 3 ครั้ง ครั้งละ 30 นาที ใช้ระยะเวลาศึกษาทั้งสิ้น 7 สัปดาห์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม และแบบสังเกตพฤติกรรมการล้างมือ ใช้สถิติ Independent t-test, Paired t-test และ Z-test ในการวิเคราะห์ข้อมูล
หลังการทดลองพบกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้เกี่ยวกับโรคติดเชื้อและการล้างมือ เจตคติที่ดีต่อการล้างมือ สูงกว่าก่อนการทดลอง (p<0.001) และมีคะแนนเฉลี่ยของผลต่างคะแนนก่อนกับหลังการทดลองมากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) กลุ่มทดลองมีสัดส่วนของผู้ที่มีพฤติกรรมการล้างมือที่ถูกต้องมากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) ผลการศึกษาแสดงว่าโปรแกรมสุขศึกษามีประสิทธิผลในการส่งเสริมพฤติกรรมการล้างมือที่เหมาะสมของนักเรียน จึงสามารถนำโปรแกรมนี้ไปประยุกต์กับเด็กวัยประถมศึกษาตอนต้นกลุ่มอื่นที่มีบริบทใกล้เคียงกัน เพื่อส่งเสริมให้นักเรียนมีพฤติกรรมการล้างมือที่ถูกต้อง เพื่อการมีสุขอนามัยที่ดี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. การล้างมือ 7 ขั้นตอน [อินเทอร์เน็ต]. 2560 [เข้าถึงเมื่อ 29มีนาคม2560]. เข้าถึงได้จากhttps://www.foodsan.anamai.moph.go.th.
กลุ่มงานระบาดวิทยา กองควบคุมโรคติดต่อ สำนักอนามัย กรุงเทพฯ.สถานการณ์โรคที่เฝ้าระวังทางระบาดวิทยา [อินเทอร์เนต].2560 [เข้าถึงเมื่อ 27 มีนาคม 2560] .เข้าถึงได้จจาก https://www.bangkok.go. th/health.
กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. แนวทางการป้องกันและควบคุมโรคติดต่อในศูนย์เด็กเล็ก [อินเทอร์เนต]. 2554 [เข้าถึงเมื่อ 28 มีนาคม2560]. เข้าถึงได้จาก http://www.ddc.moph.go.th.
ธนดล ธนัยนพรัตน์. ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการล้างมือในเด็กนักเรียนต่างด้าว อำเภอ แม่สอด จังหวัดตาก [การศึกษาค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต].เชียงใหม่:มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2557.
พรทิพย์ เทพบางจาก .ผลของการให้ข้อมูลผ่านหนังสือการ์ตูนต่อความรู้ในการป้องกันการติดเชื้อของเด็กวัยเรียน[วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. เชียงใหม่:มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2551.
6. กาญจนา บุหงอ, กันตวรรณ มีสมสาร, ประพนธ์ เจียรกูล. ผลของการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกรที่มีต่อความมีวินัยในตนเองของเด็ก ปฐมวัยในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานีเขต 2. วารสารมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช 2557; 7(12) ;15-28.
Bandura A. Social Foundations of Though and action: A Social Cognitive theory. Englewood Cliffs: Prentice-Hall;1986.
Fleiss JL.Statistical method for rate and proportion. 2nd ed.New York: John Willey&Sons;1981.
ณภัทร ไวปุรินทะ. ผลของการส่งเสริมการเรียนรู้เกี่ยวกับการป้องกันการติดเชื้อจากการสัมผัสต่อความรู้และการล้างมือ ของเด็กวัยก่อนเรียน [วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต].เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ; 2552.
กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข.วิธีการลดการแพร่กระจายเชื้อโรค [อินเทอร์เนต]. 2560[เข้าถึงเมื่อ 28 มีนาคม2560]. เข้าถึงได้จาก https://hss.moph.go.th/index2.php.
สมชาย วรกิจเกษมสกุล.ระเบียบวิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุดรธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี; 2554.
สายวรุณ สุกก่่า, เอกสิริ แก่นศักดิ์ศิริ,อุทุมพร โดมทอง .สหสัมพันธ์ภายในชั้น (Intraclass correlation).ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น; 2560
สุปรียา ตันสกุล .ทฤษฎีและโมเดลการประยุกต์ใช้งานสุขศึกษาและพฤติกรรมศาสตร์ (ฉบับปรับปรุงพิมพ์ครั้งที่2 ). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ ยุทธรินทร์การพิมพ์ ; 2548
ศศิธร สังข์อู๋. ผลของการใช้เทคนิคตัวแบบ การชี้แนะและการเสริมแรงทางบวกที่มีต่อพฤติกรรมความร่วมมือของเด็กออทิสติกก่อนวัยเรียน[วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต].กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ; 2548.
ฐานิตา ฦาชา. ผลของการใช้เบี้ยอรรถกรควบคู่การเสริมแรงทางสังคมที่มีต่อพฤติกรรมการรับประทานผักและผลไม้ของเด็กปฐมวัย [วิทยานิพนธ์การศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษาและการให้คำปรึกษา] .ขอนแก่น:มหาวิทยาลัยขอนแก่น; 2553.
นิสารัตน์ ชาธงชัย. โปรแกรมพัฒนาพฤติกรรมการตั้งใจเรียนโดยใช้ตัวแบบและการเสริมแรงในเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 [วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยา].กรุงเทพมหานคร:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2554.
