ความรอบรู้ด้านกิจกรรมทางกาย และพฤติกรรมการมีกิจกรรมทางกายของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรอบรู้ด้านกิจกรรมทางกาย และพฤติกรรมการมีกิจกรรมทางกายของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 – 3 ในโรงเรียนสหศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เขตกรุงเทพมหานครชั้นใน ชั้นกลาง และชั้นนอก กลุ่มตัวอย่างจำนวน 407 คน ได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน ประเมินความรอบรู้ด้านกิจกรรมทางกายและพฤติกรรมการมีกิจกรรมทางกาย ด้วยแบบสอบถามออนไลน์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติ Chi-square
ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 60.7 และเพศชายร้อยละ 39.3 อายุเฉลี่ย 14 ปี มีความรอบรู้ด้านกิจกรรมทางกายอยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 51.1 มีความรู้และความเข้าใจด้านกิจกรรมทางกายอยู่ในระดับน้อย ร้อยละ 46.2 มีแรงจูงใจที่จะปฏิบัติกิจกรรมทางกายอยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 42.3 มีความเชื่อมั่นที่จะปฏิบัติกิจกรรมทางกายอยู่ในระดับปานกลางร้อยละ 40.5 ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรพบว่า เพศ, ดัชนีมวลกาย และพฤติกรรมการมีกิจกรรมทางกาย มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านกิจกรรมทางกาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value <0.05)
ข้อเสนอแนะจากการวิจัย หน่วยงานเกี่ยวข้องควรส่งเสริมให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นได้มีความรอบรู้ด้านกิจกรรมทางกาย และเพิ่มพฤติกรรมการมีกิจกรรมทางกาย ทั้งในและนอกชั่วโมงเรียน รวมทั้งสร้างแรงจูงใจและความมั่นใจในการออกกำลังกายและมีกิจกรรมทางกายของนักเรียนอย่างต่อเนื่อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. สรุปสถานการณ์กิจกรรมทางกายคนไทย พ.ศ. 2555-57. http://padatabase.net/uploads/files/ 12/doc/ 368_Factsheet2558.pdf. (เข้าถึงเมื่อ 24 กรกฎาคม 2561)
กรมอนามัย. ข้อแนะนำการส่งเสริมกิจกรรมทางกายลดพฤติกรรมเนือยนิ่ง และการนอนหลับ สำหรับวัยเรียนและวัยรุ่น (6-17 ปี), พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ บริษัท เอ็นซี คอนเซ็ป จำกัด. ; 2560.
World Health Organization. Thailand 2015 Global School-Based Student Health Survey (GSHS). http:// www.searo.who.int/thailand/areas/global-school-based-student-health-survey/en/ (accessed 24 july 2015).
Tremblay M, Costas-Bradstreet C, Barnes J, Bartlett B, Dampier D, Lalonde C et al. Canada’s Physical Literacy Consensus Statement: process and outcome. BMC Public Health. 2018;18(S2).
อารีกุล อมรศรีวัฒนกุล, ฟิโอนา บูล, และ ไมเคิล โรเซนเบิร์ก, แบบสอบถามการสำรวจกิจกรรมทางกายในเด็ก และเยาวชนไทย ฉบับสำหรับเด็กอายุ 14-17 (TPACS V14-17). ศูนย์วิจัยกิจกรรมทางกาย (ประเทศไทย) และมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นออสเตรเลีย, เพิร์ท, 2558.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษาตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด; 2551.
Manganello J. Health literacy and adolescents: a framework and agenda for future research. Health Education Research. 2007;23(5):840-847.
Sharif I, Blank A. Relationship between child health literacy and body mass index in overweight children. Patient Education and Counseling. 2010;79(1):43-48.
Shih S, Liu C, Liao L, Osborne R. Health literacy and the determinants of obesity: a population-based survey of sixth grade school children in Taiwan. BMC Public Health. 2016;16(1).
จิรนันท์ ช่วยศรีนวล และคณะ. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความฉลาดทางสุขภาพต่อการป้องกันโรคอ้วนของ นักเรียนประถมศึกษาตอนปลายในอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน 2563; 1(3): 22.
Duong T, Aringazina A, Baisunova G, Nurjanah, Pham T, Pham K et al. Measuring health literacy in Asia: Validation of the HLS-EU-Q47 survey tool in six Asian countries. Journal of Epidemiology. 2017;27(2):80-86.
Belanger K, Barnes J, Longmuir P, Anderson K, Bruner B, Copeland J et al. The relationship between physical literacy scores and adherence to Canadian physical activity and sedentary behaviour guidelines. BMC Public Health. 2018;18(S2).
Caldwell H, Di Cristofaro N, Cairney J, Bray S, MacDonald M, Timmons B. Physical Literacy, Physical Activity, and Health Indicators in School-Age Children. International Journal of Environmental Research and Public Health. 2020;17(15):5367.
Choi S, Sum R, Leung E, Ng R. Relationship between perceived physical literacy and physical activity levels among Hong Kong adolescents. PLOS ONE. 2018;13(8):e0203105.
ปราณิศา กิ่งกังวาลย์, ประสิทธิ์ ลีระพันธ์, ธราดล เก่งการพานิช, ลักขณา เติมศิริกุลชัย. ผลของโปรแกรมส่งเสริมการออกกำลังกายเพื่อควบคุมน้ำหนักในนักเรียนที่มีภาวะโภชนาการเกินชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารสุขศึกษา 2556;36 (124):61-75.
อรนุช พวงมาลัย, เบญจา มุกตพันธุ์. ความสัมพันธ์ของพฤติกรรมเนือยนิ่งและภาวะอ้วนของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนตอนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น. วารสารสุขศึกษา 2560;41 (1):90-102.
วรานันทน์ ดีหอมศีล, สุปรียา ตันสกุล, อาภาพร เผ่าวัฒนา, ธราดล เก่งการพานิช. ประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษาในการลดน้ำหนักนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่มีภาวะอ้วนในจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารสุขศึกษา 2554;34 (118):1-19.
