ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจมีบุตรของสตรีวัยเจริญพันธุ์ที่สมรส จังหวัดนครศรีธรรมราช
คำสำคัญ:
การตัดสินใจมีบุตร, สตรีวัยเจริญพันธุ์, นครศรีธรรมราชบทคัดย่อ
การเกิดและอัตราการเจริญพันธุ์ของไทยมีแนวโน้มลดลง การวิจัยเชิงสำรวจภาคตัดขวางนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการตัดสินใจมีบุตร และปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจมีบุตรของสตรีวัยเจริญพันธุ์ที่สมรสจังหวัดนครศรีธรรมราช กลุ่มตัวอย่าง คือ สตรีวัยเจริญพันธุ์ที่สมรส อายุ 20-34 ปี จำนวน 282 คน จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามระหว่างวันที่ 3 มกราคม ถึง วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุโลจิสติกส์ ผลการศึกษา พบว่า สตรีวัยเจริญพันธุ์ที่สมรสตัดสินใจมีบุตร ร้อยละ 78.7 และตัดสินใจไม่มีบุตร ร้อยละ 21.3 ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจมีบุตรของสตรีวัยเจริญพันธุ์ที่สมรส อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ได้แก่ ทัศนคติต่อการมีบุตร การเข้าถึงบริการศูนย์เด็กเล็ก/สถานรับเลี้ยงเด็ก และระดับการศึกษา งานวิจัยนี้มีข้อเสนอแนะ ให้หน่วยงานบริการด้านสาธารณสุขในจังหวัดนครศรีธรรมราช ควรจัดกิจกรรมรณรงค์เพื่อสร้างทัศนคติต่อการมีบุตรทางบวก ในกลุ่มสตรีวัยเจริญพันธุ์ที่สมรส และส่งเสริมการเข้าถึงบริการศูนย์เด็กเล็ก/สถานรับเลี้ยงเด็กที่สะดวกและมีคุณภาพ
เอกสารอ้างอิง
บุญเลิศ เลียวประไพ. ประชากรไทย อดีต-ปัจจุบัน-อนาคต. พิมพ์ครั้งที่ 1. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล; 2557.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. รายงานลักษณะของประชากร การสำรวจการเปลี่ยนแปลงของประชากร พ.ศ.2558-2559 [อินเทอร์เน็ต]. 2559 [เข้าถึงเมื่อ 19 มกราคม 2561]. เข้าถึงได้จาก: https://www.m-society.go.th/ewt_news.php?nid=18419.
กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา. พิมพ์เขียว Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่งคั่ง มั่นคง และยั่งยืน [อินเทอร์เน็ต]. 2560 [เข้าถึงเมื่อ 19 มกราคม 2561]. เข้าถึงได้จาก: http://www.libarts.up.ac.th/v2/img/ Thailand-4.0.pdf.
สำนักอนามัยการเจริญพันธุ์ กรมอนามัย. นโยบายและยุทธศาสตร์การพัฒนางานอนามัยการเจริญพันธุ์แห่งชาติ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2560-2567 [อินเทอร์เน็ต]. 2559 [เข้าถึงเมื่อ 19 มกราคม 2561]. เข้าถึงได้จาก: http://rh.anamai.moph.go.th/download/all_file/brochure/layout%20นโยบาย
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. ตารางจำนวนประชากร การเกิด และการตาย ทั่วราชอาณาจักร ปี พ.ศ. 2536-2560 [อินเทอร์เน็ต]. 2561 [เข้าถึงเมื่อ 19 ตุลาคม 2561]. เข้าถึงได้จาก: http://social.nesdb.go.th/SocialStat/StatReport_Final.aspx?reportid=68&template=2R1C&yeartype=M&subcatid=1
ปวีณา ลีตระกูล, ชมพูนุท โกสลากร เพิ่มพูนวิวัฒน์. การวิเคราะห์บทบาทของผู้หญิงในตลาดแรงงาน. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ 2559;6(10):43-56.
ภูเบศร์ สมุทรจักร, นิพนธ์ ดาราวุฒิมาประกรณ์. ไลฟ์สไตล์ แผนการดำเนินชีวิตกับแนวคิดการมีบุตรของคนเจเนอเรชันวาย. ประชากรและสังคม 2557: การเกิดกับความมั่นคงในประชากรและสังคม 2557;213-31.
Myung Jin Lee, Myung Jin Hwang. Factors Contributing to Childbearing Intentions of Married Working Women in Korea. JPSS 2017;25:213-34.
Williams L, Abma J, Piccinino L. The Correspondence Between Intention to Avoid Childbearing and Subsequent Fertility: A Prospective Analysis. Fam Plann Perspect 1999;31(5):220-227.
Bühler C, Philipov D. Social Capital Related to Fertility: Theoretical Foundations and Empirical Evidence from Bulgaria. Vienna Yearbook of Population Research 2005;3:53-81.
Lampic C, Svanberg AS, Karlström P, Tydén T. Fertility awareness, intentions concerning childbearing, and attitudes towards parenthood among female and male academics. Hum Reprod 2006;21(2):558-564.
พิมลพรรณ อิศรภักดี. ทัศนคติของคนรุ่นใหม่เกี่ยวกับการแต่งงานและการมีบุตร. ประชากรและสังคม 2557: การเกิดกับความมั่นคงในประชากรและสังคม 2557;199-212.
เมทิณี แสงกระจ่าง. ความต้องการมีบุตรของสตรีไทยที่ทำงานในระบบ [ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต]. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2558.
Moeeni M, Rashidian A, Aghajanian A. Women's relative status and childbearing intentions: Empirical evidence from Iran. PloS one 2018;13(4):1-10.
Thomson E. Couple childbearing desires, intentions, and births. Demography 1997;34(3):343-54.
จงจิตต์ ฤทธิรงค์, ธเนศ กิติศรีวรพันธุ์, วิมลทิพย์ มุกสิกพันธ์. สถานเลี้ยงเด็กช่วยให้คนมีบุตรมากขึ้น (จริงหรือ?). ประชากรและสังคม 2557: การเกิดกับความมั่นคงในประชากรและสังคม 2557;1:99-119.
วรเวศม์ สุวรรณระดา. ความคลอบคลุมของมาตรการสนับสนุนการเลี้ยงดูบุตรและผลกระทบต่อการตัดสินใจมีบุตรในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย; 2548. RDG4710010. คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Simon HA. Administrative Behavior. New York: The Mc Millen Company; 1960.
สำนักงานสถิติจังหวัดนครศรีธรรมราช. มองจังหวัดผ่านข้อมูลสถิต. รายงานสถิติจังหวัดนครศรีธรรมราช 2560 [อินเทอร์เน็ต]. 2560 [เข้าถึงเมื่อ 5 พฤศจิกายน 2560];1-2. เข้าถึงได้จาก:http://nksitham.nso.go.th/images/repo rt_pdf/statreport2560.pdf
สำนักงานสถิติจังหวัดนครศรีธรรมราช. จํานวนและอัตราเกิดมีชีพ การตาย ทารกตาย และมารดาตาย พ.ศ. 2555-2559. รายงานสถิติจังหวัดนครศรีธรรมราช 2560 [อินเทอร์เน็ต]. 2560 [เข้าถึงเมื่อ 5 พฤศจิกายน 2560]; 16. เข้าถึงได้จาก http://nksitham.nso. go.th/images/report_pdf/statreport2560.pdf
Daniel WW. Biostatistics: Basic concepts and methodology for the health sciences. Asia: John Wiley&Son; 2010.
Bloom BS. Taxonomy of education objective, Handbook Cognitive Domain. New York: David Mckay Company; 1975.
จุฑาทิพย์ ไพรวิจารณ์. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสุขของหญิงตั้งครรภ์แรก ที่มารับบริการฝากครรภ์ ณ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ สังกัดศูนย์อนามัยเขตภาคกลางของประเทศไทย [ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหิดล; 2553.
กนกวรา พวงประยงค์. ความต้องการมีบุตรในอนาคต: หลักฐานเชิงประจักษ์จากสตรีที่สมรสในประเทศไทย. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) 2561;10(19):1-19.
Kearney AL, White KM. Examining the psychosocial determinants of women's decisions to delay childbearing. Hum Reprod 2016;31(8):1776-87.
Kemkes A. Postponing or rejecting parenthood Results of a survey among female academic professionals. J Biosoc Sci 2003;35(2):213-26.
