Perceived Self-Efficacy and COVID-19 Prevention Behaviors with Quality of Life among Older Persons in Suphan Buri Province
Keywords:
Perceived Self-Efficacy, COVID-19 Prevention Behaviors, Quality of Life, Older PersonsAbstract
Perceived self-efficacy inappropriate health behaviors are essential with behavioral adjustment, health promotion, and disease prevention which will lead to the well-being and good quality of life of the individual.
This cross-sectional descriptive research aimed to study the relationship between perceived self-efficacy, COVID-19 prevention behaviors, and the quality of life among the older persons in Suphan Buri province. Participants were older persons and voluntarily agreed to participate in the study after providing informed consent. 404 older persons were recruited using the multi-stage sampling method. Data were collected during January - February 2021. The instruments were questionnaires applied by Bandura's Self-Efficacy Theory and the quality of life short form version Thai (WHOQOL-BREF-THAI). The content validity index for scale (S-CVI) was .952 and the overall reliability of questionnaires with Cronbach's alpha coefficient was .957. Data were analyzed using descriptive statistics and Pearson's correlation coefficient.
Results revealed that the overall perceived self-efficacy and quality of life among the older persons were at a moderate level (Mean=3.56, S.D.=0.83 and Mean=88.34, S.D.=18.11, respectively), yet overall of COVID-19 prevention behaviors was at a high level (Mean=4.40, S.D.=0.66). Overall perceived self-efficacy was positively correlated with quality of life among the older persons at a very strong level (r = 0.904, p-value <0.01), and the correlation of COVID-19 prevention behaviors with the overall quality of life among the older persons was a positive relationship at a moderate level (r=0.456, p-value<0.01).
According to this research, the overall perceived self-efficacy and COVID-19 prevention behaviors were positively correlated with quality of life among the older persons at the same moderate level. Therefore, activities emphasis should be promoted by taking the theory of self-efficacy from successful elderly of life for modeling to provide the older persons with empirical information that self-efficacy is important and be confident in himself to adjust COVID-19 prevention behaviors correctly and with increased safety from COVID-19 infection which was a positive effect on the quality of life among the older persons even more.
References
กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. (2563). คำแนะนำสำหรับผู้สูงอายุในสถานการณ์การระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019. ค้นเมื่อ 9 ตุลาคม 2563, จาก http://covid19.anamai.moph.go.th/
กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2563). รายงานสถานการณ์ไวรัสโคโรน่า 2019: ศูนย์ปฏิบัติการฉุกเฉินโควิด-19. ค้นเมื่อ
มีนาคม 2563 จาก http://www.moph.go.th
เขตสุขภาพที่ 5. (2563). ประชากรผู้สูงอายุเขตสุขภาพที่ 5 ปี 2563. ค้นเมื่อ 29 ตุลาคม 2563, จาก https://apps.hpc.go.th/
จันทนา สารแสง. (2561). คุณภาพชีวิตและพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุ ตำบลทุ่งข้าวพวง อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ณัฐกฤตา งามมีฤทธิ์, วัชรินทร์ ระฤกชาติ, & ณภัทร โพธิ์วัน. (2557). รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตภาคกลางโดยใช้กิจกรรมนันทนาการ. กรุงเทพฯ: สถาบันการพลศึกษา.
ทิพย์กมล อิสลาม. (2557). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมสร้างเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุไทย อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา. วารสารวิชาการแพทย์ เขต 11, 28(1), 1-15.
ธานี กล่อมใจ, จรรยา แก้วใจบุญ, & ทักษิกา ชัชชวรัตน์. (2563). ความรู้และพฤติกรรมของประชาชนเรื่องการป้องกันตนเองจากการติดเชื้อไวรัสโคโรนา สายพันธุ์ใหม่ 2019. วารสารการพยาบาล การสาธารณสุข และการศึกษา วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี พะเยา, 21(2), 29-39.
นพนัฐ จําปาเทศ, ละเอียด แจ่มจันทร์, & พัชราภรณ์ ฝ่ายหมื่นไวย์. (2561). บทบาทพยาบาลในการประยุกต์ใช้ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถของตนเองในผู้สูงอายุที่เป็นเบาหวาน. วารสาร มฉก.วิชาการ, 21(42), 153-164.
นริสา วงศ์พนารักษ์, & สายสมร เฉลยกิตติ. (2557). ภาวะซึมเศร้า: ปัญหาสุขภาพจิตสำคัญในผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลทหารบก, 15(3), 24-31.
ปฐมธิดา บัวสม, ยินดี พรหมศิริไพบูลย์, & อติญาณ์ ศรเกษตริน. (2562). ผลของการใช้โปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนต่อการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูงในตำบลรมณีย์ อำเภอกะปง จังหวัดพังงา. วารสารการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 5(4), 549-567.
พงศธร ศิลาเงิน. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดูแลสุขภาพตนเองของผู้สูงอายุ ในจังหวัดพะเยา. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการสร้างเสริมสุขภาพ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พรรณี ปานเทวัญ. (2560). ทฤษฎีความสามารถของตนเองกับการเลิกสูบบุหรี่. วารสารพยาบาลทหารบก, 18(3), 35-43.
พิกุลแก้ว ทองบุ, ชื่นจิตร โพธิศัพท์สุข, & สมศิริ นนทสวัสดิ์ศรี. (2562). ผลของโปรแกรมสร้างเสริมสุขภาพตนเองของผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูงที่ควบคุมไม่ได้ ตำบลเหล่าหลวง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารพยาบาล, 68(4), 1-10.
ภาสิต ศิริเทศ, &ณพวิทย์ ธรรมสีหา. (2562). ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถของตนเองกับพฤติกรรมการดูแลสุขภาพของผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลทหารบก, 20(2), 58-65.
มินตรา สาระรักษ์, ฐิติรัช งานฉมัง, &นันทยา กระสวยทอง. (2563). ภาวะสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุ ตำบลคำขวาง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี. ศรีนครินทร์เวชสาร, 35(3), 304-310.
วิญญ์ทัญญู บุญทัน, พัชราภรณ์ ไหวคิด, วิภาพร สร้อยแสง, ชุติมา สร้อยนาค, ปริศนา อัครธนพล, &จริยาวัตร คมพยัคฆ์. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพในการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด 19) ของผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลตำรวจ, 12(2), 323-337.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2562). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์
พับลิชชิ่ง.
สุภา อัคจันทร์, ดวงใจ วัฒนสินธุ์, & ภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์. (2560). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความตั้งใจในการหยุดดื่มของผู้ติดสุราที่กลับไป
ดื่มซ้ำ. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ, 33(1), 17-28.
สุวัฒน์ มหัตนิรันดร์กุล, วิระวรรณ ตันติพิวัฒนสกุล, วนิดา พุ่มไพศาลชัย, กรองจิตต์ วงศ์สุวรรณ, & วราณี พรมานะรังกุล. (2540). เครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย (WHOQOL–BREF–THAI). ค้นเมื่อ 7 เมษายน 2563 จาก https://www.dmh.go.th/test/whoqol
อาภาพร เผ่าวัฒนา, สุรินธร กลัมปกรณ์, สุนีย์ ละกำปั่น, & ขวัญใจ อำนาจสัตย์ซื่อ. (2561). การสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรคในชุมชน: การประยุกต์แนวคิดและทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.
อิทธิพล ดวงจินดา, ปริญดา ศรีธราพิพัฒน์, จันทร์จิรา อินจีน, และ ปารวีร์ มั่นฟัก. (2562). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถใน
การประกอบกิจวัตรประจำวันกับระดับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุไทยในบริบทพื้นที่จังหวัดชัยนาท. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 35(3), 60-73.
Baloch, S., Baloch, M. A., Zheng, T., & Pei, X. (2020). The coronavirus disease 2019 (COVID-19) pandemic. Tohoku Journal of Experimental Medicine, 250(4), 271-278.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: W.H. Freeman.
Best, J. W. (1981). Research in education. (3rd ed.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Black, K. (2010). Business statistics for contemporary decision making (6th ed.). Hoboken, NJ: John Wiley & Sons
Chatterjee, P., Nagi, N., Agarwal, A., Das, B., Banerjee, S., Sarkar, S., et al. (2020). The 2019 novel coronavirus disease (COVID-19) pandemic: A review of the current evidence. Indian Journal of Medical Research, 151, 147-159.
Eliopoulos, C. (2018). Gerontological nursing (9th ed.). Philadelphia: Wolters Kluwer Health/Lippincott Williams & Wilkins.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Nguyen, H., Manolova, G., Daskalopoulou, C., Vitoratou, S., Prince, M., & Prina, M. (2019). Prevalence of multimorbidity in community settings: a systematic review and meta-analysis of observational studies. Journal of Comorbidity, 9, 1-15.
Randolph, H. E., & Barreiro, L. B. (2020). Herd Immunity: Understanding COVID-19. Immunity, 52, 737-741.
Sheeran, P., Maki, A., Montanato, E., Avishai-Yitshak, A., Bryan, A., William, M. P., et al. (2016). The impact of changing attitudes, norms, and self-efficacy on health-related intentions and behavior: A meta-analysis. Health Psychology, 35(11), 1178-1188.
Touhy, T. A., & Jett, K. F. (2018). Ebersole and Hess' gerontological nursing & healthy aging. (5th ed.). St. Louis, MO: Elsevier/Mosby.
World Health Organization [WHO]. (2020). Pneumonia of unknown cause-China: disease outbreak news. Retrieved April 14, 2020 from https://www.who.int/csr/don/05-january-2020-pneumonia-of-unkown-cause-china/en/
WHOQOL Group. (1996). Annotated bibliography of the WHO quality of life assessment instrument – WHOQOL. Retrieved April 7, 2020 from http://depts.washington.edu/seaqol/docs/WHOQOL_Bibliography.pdf
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2021 Faculty of Public Health, Khon Kaen University
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
