The Effect of Self-Monitoring of Blood Glucose on Hemoglobin A1c Levels and Health Care Behaviors in Military Staff with Non-Insulin-Treated Type 2 Diabetes, Fort Prachaksinlapakom Hospital, Udon Thani Province
Keywords:
self-monitoring of blood glucose, HbA1c, health care behaviors, military staff, Self-Monitoring of Blood Glucose, Hemoglobin A1c Levels, Health Care Behaviors, Military StaffAbstract
Diabetes mellitus, a chronic non-communicable disease, is a global public health problem. Recently, the number of diabetic patients tends to continuously increase and many diabetic patients are unable to control blood sugar levels. This study aimed to assess the effect of self-monitoring of blood glucose (SMBG) on HbA1c levels and health care behaviors in military staff with non-insulin-treated type 2 diabetes attending outpatient department at Fort Prachaksinlapakom hospital, Udon Thani province. Study populations comprised 48 diabetic patients. The patients were divided into experimental group and comparison group, each of which of 24 patients. General characteristics and health care behaviors were collected by means of questionnaire. Patient profiles including fasting blood sugar level (FBS) and HbA1c values were collected. The experimental group received SMBG, while the comparison group received standard of care. Both groups were followed up for 24 weeks. The general characteristics were analyzed using descriptive statistics. Student's t-test was performed to compare mean of HbA1c value and health care behaviors score within group and between group. Statistical significance was set at p-value < 0.05. The results found that after implementing the SMBG program, mean HbA1c value in experimental group was lower than before implementing the program and lower than comparison group statistically significance. When comparing the mean scores of health care behaviors, the experimental group also had significantly higher mean score of food consumption behaviors than before implementing SMBG program and significantly higher than comparison group. Furthermore, after participating SMBG program, the experimental group had a significant reduction of body weight, body mass index, waist circumference, FBS level and systolic blood pressure. The results indicate that the SMBG program allows patients with non-insulin-treated type 2 diabetes to improve glycemic control which should be a guideline for medical staff to provide appropriate care and counseling to this diabetic patient group.
References
กรมสุขภาพจิต. (2557). แนวทางการดูแลเฝ้าระวังโรคซึมเศร้าระดับจังหวัด (พิมพ์ครั้งที่ 3). อุบลราชธานี: กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.
กัญจน์ณัฏฐ์ เจริญชัย. (2560). ผลของการพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยโรคเบาหวานในชุมชน โดยอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านนักบริบาลผู้ป่วยเบาหวาน DM Excellence Care Giver จังหวัดอำนาจเจริญ. วารสารการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัย ขอนแก่น, 5(1), 133-151.
ฉลอง อภิวงค์. (2554). พฤติกรรมการออกกำลังกายของนักศึกษามหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นวลขนิษฐ์ ลิขิตลือชา, อัมราภัสร์ อรรถชัยวัจน์, สมจิตต์วงศ์ สุวรรณศิริ, ธีรพร สถิรอังกูร & ศิริมา ลีละวงศ์. (2560). การพัฒนารูปแบบการจัดการการดูแลผู้ป่วยเบาหวานควบคุมไม่ได้. วารสารกองการพยาบาล สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข, 2(1), 141-158.
พรพิมล อุลิตผล. (2558). การใช้โปรแกรมปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพของผู้ป่วยเบาหวาน โดยใช้กรอบแนวคิดความเชื่อด้านสุขภาพและทฤษฎีการรับรู้ความสามารถในตนเองของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 โรงพยาบาลเขาพนม อำเภอเขาพนม จังหวัดกระบี่. วารสารการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 3(3), 441-452.
วรนัน คล้ายหงษ์, นารีรัตน์ จิตรมนตรี, & วิราพรรณ วิโรจน์รัตน์. (2559). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการรับประทานยาอย่างถูกต้องสม่ำเสมอของผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 24(1), 65-75.
วัชฎา เพ็ญศรีสิริกุล. (2555). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารของบุคคลวัยทำงานในกรุงเทพมหานคร.วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศรัณยา เพิ่มศิลป์, & รุจิรา ดวงสงค์. (2554). ผลของการประยุกต์ใช้ทฤษฎีแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพร่วมกับแรงสนับสนุนทางสังคมในการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มารับบริการที่โรงพยาบาลอุบลรัตน์ อำเภออุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิจัย มข., 11(4), 89-100.
สิริมา มงคลสัมฤทธิ์, เฮนอค นีกาส, ยุพิน ดรชัย, & เพชร รอดอารีย์. (2556). ระดับน้ำตาลสะสมในเลือดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในการดูแลตนเองและคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ใช้และไม่ใช้การตรวจระดับน้ำตาลในเลือดด้วยตนเองในชุมชนชนบท. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 43(3), 126-137.
แสงอรุณ สุรวงศ์, & ทัศนา ชูวรรธนะปกรณ์. (2560). ผลของการจัดการตนเองของบุคคลและครอบครัวต่อระดับน้ำตาลเฉลี่ยสะสมของผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2. วารสารพยาบาลจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 29(1), 104-116.
อรุณ จิรวัฒน์กุล. (2548). ชีวสถิติสำหรับงานวิจัยด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 2). ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.
Aekplakorn, W., Chariyalertsak, S., Kessomboon, P., Assanangkornchai, S., Taneepanichskul, S., & Putwatana, P. (2018). Prevalence of Diabetes and Relationship with Socioeconomic Status in the Thai Population: National Health Examination Survey, 2004-2014. Journal of Diabetes Research, (1), 1-8.
American Diabetes Association Diabetes Care. (2018). Classification and diagnosis of diabetes: Standards of medical care in diabetes-2018. Diabetes Care, 41(1), 13-27.
Azuamah, Y. C., Imaseun, A. F., Onoseta, O. H., & Onuoha, P. C. (2013). A review of siociological factor associated with diabetes mellitus. The International Journal of Social Sciences, 11(1), 131-137.
Barnett, A. H., Kreniz, A. J., Strojek, K., Sieradzki, J., Azizi, F., Embong, M., et al. (2008). The efficacy of self-moniroring of blood glucose in the management of patients with type 2 diabetes treated with a gliclazide modified release-based regimen: A multicentre, randomized, parallel-group, 6-month evaluation (DINAMIC 1 study). Diabetes Obesity and Metabolism, 10(12), 1239-1247.
Brown, J. B., & Nichols, G. A. (2003). Slow response to loss of glycemic control in type 2 diabetes mellitus. The American Journal of Managed Care, 9(3), 213–217.
Franciosi, M., Lucisano, G., Pellegrini, F., Cantarello, A., Consoli, A., Cuccot, L., et al. (2011). ROSES: role of self-monitoring of blood glucose and intensive education in patients with type 2 diabetes not receiving insulin: A pilot randomized clinical trial. Diabetic Medicine, 28(7), 789-796.
Guerci, B., Drouin, P., Grange, V., Bougneres, P., Fontaine, P., Kertan, V., et al. (2003). Self -monitoring of blood glucose signuficantly improves metabolic control in patients with type 2 diabetes mellitus: The Auto-Surveillance Intervention Active (ASIA) study. Diabetes & Metabolism, 29(6), 587-594.
He, J., Whelton, P. K., Appel, L. J., Charleston, J., & Klag, M. J. (2000). Long-term effects of weight loss and dietary sodium reduction on incidence of hypertension. Hypertension, 35(2), 544-549.
International Diabetes Federation. (2016).Diabetes and cardiovascular disease. Brussels: International Diabetes Federation.
Julienne, K., & Jane, S. (2010). Self-Monitoring of Blood Glucose : Practical Aspects. Journal of Diabetes Science and Technology from basic science to clinical practice, 4(2), 435-439.
Martin, S., Schneider, B., Heinemann, L., Lodwig, V., Kurth, H. J., Kolb, H., et al. (2006). Self-monitoring of blood glucose in type 2 diabetes and long-term outcome: an epidemiological cohort study. Diabetologia, 49(2), 271–278.
Muchmore, D. B., Springer, J., & Miller, M. (1994). Self-monitoring of blood glucose in overweight type 2 diabetic patients. Acta diabetologica, 31(4), 215–219.
Person, S. N., Luzio, S. D., Havey, J. N., Bain, S. C., Cheung, W. Y., Watkins, A., et al. (2019). Effect of structured self-monitoring of blood glucose, with and without additional telecare support, on overall glycemic control in non-insulin treated type 2 diabetes: the SMBG study, a 12-month randomized controlled trial. Diabetic Medicine, 36(5), 578-590.
Sacks, F. M., Svetkey, L. P., Vollmer, W. M., Appel, L. J., Bray, G. A., Harsha, D., et al. (2001). Effects on blood pressure of reduced dietary sodium and the Dietary Approaches to Stop Hypertension (DASH) diet. DASH-Sodium Collaborative Research Group. The New England Journal of Medicine, 344(1), 3-10.
Schwedes, U., Siebolds, M.m & Mertes, G. (2002). Meal-related structured self-monitoring of blood glucose: effect on diabetes control in non-insulin-treated type 2 diabetic patients. Diabetes Care, 25(11), 1928-1932.
Stratton, I. M., Adler, A. I., Neil, H. A., Matthews, D. R., Manley, S. E., Cull, C. A., et al. (2000). Association of glycaemia with macrovascular and microvascular complications of type 2 diabetes (UKPDS 35): A prospective observational study. British Medical Journal, 321(7258), 405–412.
Strowig S. M., & Raskin P. (1998). Improved glycemic control in intensively treated type1 diabetic patients using blood glucose meters with storage capability and computer-assisted analyses. Diabetes Care, 21, 1694–1698.
World Health Organization [WHO]. (2016). Global report on diabetes. Geneva: WHO.
Zhang, Y., Hu, G., Yuan, Z., & Chen, L. (2012). Glycosylated hemoglobin in relationship to cardiovascular outcomes and death in patients with type 2 diabetes: a systematic review and meta-analysis. PLoS One, 7(8), E42551.
Ziegler, O., Kolopp, M., Got, I., Genton, P., Debry, G., & Drouin, P. (1989). Reliability of self-monitoring of blood glucose by CSII-treated patients with type 1 diabetes. Diabetes Care, 12(3), 184–188.
