Illegal Advertising of Products Classified as Drugs by Law among Local Radios
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objective: To study the rate of illegal drug advertising and rate of health product advertising with illegal claim of therapeutic effects classified as drugs by related law, and to assess the probability of such advertising to mislead consumers. Methods: The researchers recorded the programs broadcasted by 37 selected local radios in Songkhla from the opening to the closing times for 4 days i.e., Saturday, Sunday and another randomly selected 2 weekdays. The researchers evaluated advertising as legal, illegal or undetermined. Reliability of the evaluation was assessed by comparing the ratings on 36 advertising from the researcher and 3 experts who were officers with extensive experience in the issues. The result was satisfactory (Kappa>0.80). The researchers also rated the probability of advertising to mislead consumers on the scale 1-7. Results: Twenty five from 37 selected radio stations advertised health products. All 25 stations broadcasted at least one illegal advertisements. The assessment of advertising on drug, food, cosmetic and other health products (such as coins for curing diseases) found the rate of legal violation of 64.01, 46.84, 30.86 and 68.29 percent based on unique advertising, respectively. Advertising techniques using the interview of product users and songs violated the law (>97% of unique advertising) more than any other techniques did. Advertising through the presentation by radio host and spot advertising violated the law at the rate of 27.18-76.00% and 22.22-40.33% of unique advertising (depending on health products). Three most legal infringements for drug advertising were false or exaggerated claim, boastful claim of therapeutic properties and inappropriate encouragement of drug overuse (63.64, 34.34 and 29.63% of unique advertising, respectively). Illegal advertising showed a higher probability to mislead consumer (with means of 5.08-5.41 from the total of 7, depending on health products) than legal one (with means of 1.33-2.66, depending on health products) with p<0.001. Conclusion: illegal radio advertisement of health products has been a continuing problem. To solve the problem, additional mechanisms for surveillance of legal advertisement are needed with the cooperation from all relevant stakeholders within the system.
Article Details
ผลการวิจัยและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความถือเป็นความคิดเห็นและอยู่ในความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์ มิใช่ความเห็นหรือความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ หรือคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากการพิมพ์ บทความที่ได้รับการเผยแพร่โดยวารสารเภสัชกรรมไทยถือเป็นสิทธิ์ของวารสารฯ
References
2. Families USA. Off the charts: pay, profits and spending by drug companies. Washington DC: Families USA; 2001.
3. Gagnon M-A, Lexchin J. The cost of pushing pills: a new estimate of pharmaceutical promotion expenditures in the United States. PLoS Medicine. 2008;5:29-33.
4. สำนักงานสถิติแห่งชาติ. ผลการสำรวจสื่อมวลชน (วิทยุและโทรทัศน์) พ.ศ. 2551 [ออนไลน์]. 2551 [สืบค้นวันที่ 13 ตุลาคม 2554]. เข้าถึงได้จาก: URL: http://service .nso.go.th/nso/nsopublish/themes/theme_2-1-9.html
5. The Nielsen Company. Estimated total advertising expenditure by medium [online]. 2010 [cited 2011 Oct 13]. Available from: URL: http://www.adasso thai.com/index.php/main/ad_expenditure.
6. นันทพร เตชะประเสริฐกุล, ปัณณพร ไพบูลย์วัฒนกิจ, ศิริพล สัจจาพันธ์, ธรรมนิตย์ สุริยะ รังษี, ณัชชา สุริยะรังษี, สุภิญญา น้อยนารถและคณะ. การศึกษาข้อมูลพื้น ฐานวิทยุชุมชนภาคประชาชน (รายงานการวิจัย): เชียง- ใหม่: มูลนิธิ ไฮน์ริค เบิลล์ สำนักงานภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้; 2551.
7. คณะกรรมการรณรงค์เพื่อการปฏิรูปสื่อ. รายงานการแทรกแซงวิทยุชุมชนภายใต้สถานการณ์ความขัดแย้งทางการเมือง: ประเทศไทยความเห็นต่างคืออาชญา- กรรม. 2553.
8. รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550 ราชกิจจา นุเบกษา เล่มที่124 ตอนที่ 47 ก. (ลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550).
9. พระราชบัญญัติการประกอบกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ พ.ศ. 2551 ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่125 ตอนที่ 42 ก. (ลงวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2551).
10. พระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 และฉบับแก้ไขเพิ่มเติม ใน: สุนทรี ท. ชัยสัมฤทธิ์โชค, วรรณา ศรีวิริยานุภาพ, นิภาพร อินสีม บรรณาธิการ. ประมวลกฎหมายสำหรับเภสัชกรเพื่อการประกอบวิชาชีพเภสัชกรรม ฉบับปรับ ปรุงใหม่ กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ; 2552.
11. ระเบียบสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาว่าด้วยหลักเกณฑ์การโฆษณาขายยา พ.ศ. 2545 ราชกิจจานุ- เบกษา เล่มที่120 ตอนพิเศษ 10ง. (ลงวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2546).
12. กองพัฒนาศักยภาพผู้บริโภค สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. สถิติผลการดำเนินการเรื่องร้องเรียน 2553 [ออนไลน์]. 2553 [สืบค้นวันที่ 25 กรกฎาคม 2553]. เข้าถึงได้จาก: URL:http://www.fda.moph.go.th /prac/complain/stats.shtml
13. กองพัฒนาศักยภาพผู้บริโภค สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. ผลการดำเนินการเรื่องร้องเรียน [ออน ไลน์]. 2553 [สืบค้นวันที่ 10 กรกฎาคม 2553ล. เข้าถึงได้จาก: URL: http://www.fda.moph.go.th/prac/ complain/stats.shtml
14. Kittisopee T, Anantachoti P, Tangcharoensathien V. Radio drug advertisement situation and regulation in Thailand. Bangkok: the Faculty of Pharmaceu- tical Science, Chulalongkorn University; 2005.
15. วิโรจน์ ตั้งเจริญเสถียร, สุกัลยา คงสวัสดิ์, อารี แวดวงธรรม, ชาญชัย เอื้อชัยกุล, เยาวเรศ อุปมายันต์, เสาวณิชย์ ทฤฆชนม์ และคณะ. สำมะโนการโฆษณาอาหาร ยาและเครื่องสำอางในวิทยุกระจายเสียงทั่วประเทศ พ.ศ. 2536 (รายงานการวิจัย). นนทบุรี: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข; 2536
16. Cochran WG. Sampling techniques. 3rd ed. New York: John Wiley & Sons; 1977.
17. เพลิน จำแนกพล. การศึกษาความรู้ของผู้เกี่ยวข้องกับการดำเนินรายการวิทยุชุมชนเกี่ยวกับการโฆษณายาหรือโฆษณาอาหารในเขตตรวจราชการที่ 1 ปีงบประ-มาณ 2552. วารสารอาหารและยา 2553; 17:33-40.
