Factors Related to the Competency of Lop Buri Province Public Health Officers
Keywords:
Competency, Personnel, Lopburi Provincial Public Health OfficeAbstract
This descriptive research aimed to investigate public health officers’competency level and factors to their competency level. The samples consisted of 229 participants who were Lop Buri province public health officers. The instrument was a questionnaire aimed at collecting data about: 1) personal factors, 2) related factors to competency, 3) competency, and 4) suggestions for improvement. The questionnaire was validated by three expects (IOC = .93). Its reliability was .84, was tested using Cronbach’s Alpha Coefficient. Data were analyzed by using descriptive statistics, Chi-Square, and Pearson’s Product Moment Correlation Coefficient.
The research showed that the competency of the public health officers was at a very high level (= 4.22, S.D. = .412). Intrapersonal factors (r = .835, p <.001) including attention to develop positive attitudes (r = .768), attention to improve skills (r = .764), and self-efficacy perception (r = .745) were highly related to competency, Attention to develop knowledge (r = .623) and organization factors (r = .626) were moderately associated with competency were related to competency. Among the organizational factors, organizational culture displayed the highest r value (r =.611), followed by climate (r =.511, p <.001).
In conclusion, intrapersonal factors and organizational factors were found related to competency. The research recommended an emphasis on attention to develop positive attitudes and skills, self-efficacy perception, attention develop knowledge, and promotion of good organizational culture and climate. This will result in officers’ high competency effective work.
Downloads
References
ศรัณน์พัชร์ ไผ่พูล. สมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. [วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม; 2559.
สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน สำนักงาน ก.พ. คู่มือการพัฒนาข้าราชการตามสมรรถนะหลัก (Core Competencies). กรุงเทพมหานคร: บริษัท แอร์บอร์น พรินต์ จำกัด; 2553.
จันทร์ทา มั่งคำมี. การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสำนักยุทธศาสตร์ สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภายใต้แนวทางการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่. [การค้นคว้าอิสระหลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง; 2562.
ยาใจ ธรรมพิทักษ์. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาสมรรถนะของพนักงานโรงแรมในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. [วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี; 2559.
โสภณ นีละพันธ์. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับสมรรถนะข้าราชการประเภทวิชาการของกรมสรรพากร. [การค้นคว้าอิสระหลักสูตรธุรกิจมหาบัณฑิต]. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช; 2561.
ชุติกาญจน์ ฉลาดสกุล และคณะ. รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะตามสายงานของพนักงานรักษาความ ปลอดภัยภาคเอกชน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ 2563; 5(6): 245-60.
วรรณภา ชมกรด. การพัฒนาสมรรถนะในการปฏิบัติงานของข้าราชการกรมพัฒนาชุมชน กรณีศึกษา สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดปทุมธานี. [การค้นคว้าอัสระหลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง; 2563.
ธีระพล เจริญสุข. การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรกรมสรรพสามิตในเขตกรุงเทพมหานคร. [การค้นคว้าอัสระหลักสูตรปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา; 2564.
สิริวดี ชูเชิด. การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรในการปฏิบัติงานให้มีประสิทธิภาพ. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) 2565; 12(1): 223-38.
ถาวร มาต้น และเสน่ห์ แสงเงิน. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุจังหวัดสุโขทัย. วารสารสาธารณสุข 2560; 41(1): 67-78.
สำนักงาน ก.พ. สมรรถนะของข้าราชการพลเรือนไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ พี.เอ.ลิฟวิ่ง; 2548.
พัชรี อมรสิน. สมรรถนะในการปฏิบัติงานของลูกจ้าง กลุ่มการพยาบาล โรงพยาบาลชุมชน ขนาด 30 เตียง โซน 2 จังหวัดอุบลราชธานี. [วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี; 2560.
ศตววรษ กล่ำดิษฐ. สมรรถนะที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงานของพนักงานฝ่ายผลิตใน อุตสาหกรรมการผลิตสายไฟฟ้า กรณีศึกษาบริษัท สายไฟฟ้าไทย-ยาซากิจำกัด. [วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ; 2560.
อรุณโรจน์ เข้มแข็ง. ปัจจัยที่มีผลต่อสมรรถนะในการสื่อสารของพนักงานระดับปฏิบัติการบริษัท ยูเนี่ยนพลาสติก จำกัด (มหาชน). วารสารศิลปะศาสตร์และวิทยาการจัดการ 2562; 6(2): 82-90.
Bloom Benjamin S., et al. Taxonomy of Educational Objectives. New York : David Mckay Company; 1956.
Bandura, A. Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review 1977; 84(2): 191-215.
ยศพล พิชญเดชาวงศ์. ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะการบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษา วิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต]. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี; 2561.
เชษฐกิตติ์ บุณพสิษฐโศธิน และชนะพล ศรีฤาชา. บรรยากาศองค์การที่มีผลต่อการปฏิบัติงานตามสมรรถนะเชิงวิชาชีพของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ 2564; 14(1): 441-9.
วิทยาธร ท่อแก้ว. การสร้างวัฒนธรรมองค์กร. [อินเทอร์เน็ต]. นนนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช; 2565 [เข้าถึงเมื่อ 22 พ.ย.2565]. เข้าถึงได้จาก: https://commarts.stou.ac.th/การสร้างวัฒนธรรมองค์กร%202565.pdf
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2023 Singburi Hospital Journal

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The published articles are copyrighted by Singburi Hospital.
The statements appearing in each article in this academic journal are the personal opinions of each author and are not related in any way to Singburi Hospital or other hospital personnel. Each author is solely responsible for all contents of their article. If there are any errors, each author alone will be responsible for their own article.
