Singburi Hospital Journal

ความแม่นยำในการจำแนกชนิดของนิ่วในไตโดยใช้เครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์แบบ Dual Energy

สวรินทร์ จันทร์ลี — 2026-02-11

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินความแม่นยำของเอกซเรย์คอมพิวเตอร์แบบ Dual Energy (Dual-Energy Computed Tomography: DECT) ในการจำแนกชนิดของนิ่วในไตโดยเปรียบเทียบกับการวินิจฉัยของรังสีแพทย์ซึ่งใช้เป็นมาตรฐานอ้างอิง และเพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความแม่นยำของการจำแนกชนิดนิ่ว เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวางย้อนหลัง เก็บรวบรวมข้อมูลผู้ป่วยที่เข้ารับการตรวจ CT KUB แบบไม่ฉีดสารทึบรังสี ด้วยโปรโตคอล Low-dose DECT Kidney Stones ณ โรงพยาบาลราชวิถี ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม 2564 ถึง 30 กันยายน 2567 จำนวน 75 ราย รวม 171 ก้อนนิ่ว วิเคราะห์ค่า Density (HU) Volume Diameter และค่า Dual Energy Index (DEI) ผลการจำแนกชนิดของนิ่วจาก DECT เปรียบเทียบกับการแปลผลของรังสีแพทย์ โดยใช้ Chi-square test และ Fisher’s exact test เครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ ที่ใช้ผ่านการควบคุมคุณภาพตามมาตรฐาน โดยตรวจสอบด้วย CT quality control phantom เพื่อยืนยันความถูกต้องของค่า CT number ความสม่ำเสมอของภาพ contrast resolution และความถูกต้องของ slice thickness ทั้งนี้ ใช้โปรโตคอลการถ่ายภาพ และการประมวลผลภาพมาตรฐานเดียวกันตลอดการศึกษาเพื่อลดความแปรปรวนของการวัด

ผลการศึกษา DECT แสดงความแม่นยำสูงในการจำแนกชนิดของนิ่วในไต โดยเฉพาะการแยกนิ่วกรดยูริกออกจากนิ่วที่มีแคลเซียมเป็นองค์ประกอบหลัก มีค่า Accuracy 97.13%, Sensitivity 98.43%, Specificity 93.18%, PPV 97.66% และ NPV 95.35% ซึ่งสอดคล้องกับผลการวินิจฉัยของรังสีแพทย์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.001)

สรุป DECT เป็นเครื่องมือทางรังสีวินิจฉัย ที่มีประสิทธิภาพและความน่าเชื่อถือสูงในการจำแนกชนิดของนิ่วในไต และสามารถสนับสนุนการวางแผนการรักษาในทางคลินิกได้อย่างมีประสิทธิภาพ

อุบัติการณ์และปัจจัยที่สัมพันธ์กับติดเชื้อในผู้ป่วยกระดูกหักแบบมีแผลเปิดบริเวณมือ ที่โรงพยาบาลอุ้มผาง

พิมลพรรณ มีเสน — 2026-02-11

กระดูกหักแบบมีแผลเปิดบริเวณมือ (open hand fracture) เป็นการบาดเจ็บ ที่พบบ่อยที่โรงพยาบาลอุ้มผาง บาดแผลมักรุนแรงและปนเปื้อนสูง อีกทั้งการเข้าถึงรักษาลำบาก ทำให้เกิดภาวะติดเชื้อแทรกซ้อน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาอุบัติการณ์การติดเชื้อ ปัจจัยที่เกี่ยวข้อง และอัตราการผ่าตัดซ้ำ เนื่องจากติดเชื้อในผู้ป่วยกระดูกหักแบบมีแผลเปิดบริเวณมือ โดยใช้การศึกษาแบบย้อนหลัง (retrospective cohort study) ในผู้ป่วยที่มารักษาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2564 ถึงเดือนธันวาคม 2567 วิเคราะห์ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อ โดยใช้ multivariable logistic regression

มีผู้ป่วยรวม 60 ราย พบการติดเชื้อหลังผ่าตัด 11 ราย (ร้อยละ 18.3) โดยไม่พบปัจจัยที่มีนัยสำคัญทางสถิติ ทั้งในด้านสาเหตุ การบาดเจ็บ ลักษณะกระดูกหัก และระยะเวลานับจากบาดเจ็บถึงผ่าตัด ผู้ป่วยที่ต้องผ่าตัดซ้ำเนื่องจากติดเชื้อระดับลึกหรือกระดูกมี 5 ราย (ร้อยละ 8.3) ผู้ที่มีบาดแผลจากระเบิด กระดูกหักละเอียด หรือสูญเสียกระดูกบางส่วน มีแนวโน้มเกิดการติดเชื้อสูงกว่ากลุ่มอื่น

อุบัติการณ์การติดเชื้อในผู้ป่วยกระดูกหักแบบมีแผลเปิดบริเวณมือที่โรงพยาบาลอุ้มผางสูงกว่ารายงานอื่น ผู้ป่วยที่มีบาดแผลจากระเบิด กระดูกหักละเอียด หรือสูญเสียกระดูกบางส่วนควรถูกจัดอยู่ในกลุ่ม “กระดูกหักแบบเปิดความเสี่ยงสูง (high-risk open fracture)” เพื่อให้ได้รับการดูแลเข้มงวด ทั้งการล้างแผล การให้ยาปฏิชีวนะ และการเฝ้าระวังหลังผ่าตัด

การเปรียบเทียบการไหลเวียนของหลอดเลือดแดงในช่องคลอดของกลุ่มสตรีวัยหมดระดู ที่มีและไม่มีกลุ่มอาการทางช่องคลอดและระบบปัสสาวะ

ภัสสิรา วารินศิริรักษ์ — 2026-03-24

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบดัชนีการไหลเวียนของหลอดเลือดแดง (PI,RI) และดัชนีสุขภาพช่องคลอด (VHI) ในช่องคลอดของสตรีวัยหมดระดูที่มีกลุ่มอาการทางช่องคลอด และระบบปัสสาวะกับที่ไม่มีกลุ่มอาการโดยใช้วิธีการเก็บข้อมูลระยะสั้น (Cross-Sectional Analytic study) กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยหญิงวัยหมดระดู 44 คนที่เข้ารับการรักษาที่คลินิกวัยหมดระดู โรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช ตั้งแต่มกราคม พ.ศ. 2567 ถึง มิถุนายน พ.ศ. 2567 วัดค่า PI และ RI ด้วยเครื่องอัลตราซาวด์ Voluson™ P6 โดยมีการประเมิน inter - และ intra - observer reliability เพื่อยืนยันความน่าเชื่อถือของการตรวจวัด วิเคราะห์ความแตกต่างด้วย Mann – Whitney U test และความสัมพันธ์ด้วย Chi - square test

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มที่มีอาการทางช่องคลอดและระบบปัสสาวะมีค่า PI น้อยกว่าอย่างมีนัยยะสำคัญ (6.34 + 2.21 และ 3.13 + 1.19 (p = 0.002)) เช่นเดียวกับค่า RI (5.66 + 2.23 และ 2.31 + 0.98 ( p = 0.001)) และ VHI ที่น้อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญในกลุ่มสตรีวัยหมดระดูที่มีอาการทางช่องคลอดและระบบปัสสาวะเช่นเดียวกัน

ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าการไหลเวียนของเลือดในหลอดเลือดแดงในช่องคลอดของกลุ่มสตรีวัยหมดระดูที่มีกลุ่มอาการทางช่องคลอดและระบบปัสสาวะมีการไหลเวียนของเลือดในหลอดเลือดแดงน้อยกว่ากลุ่มที่ไม่มีอาการ

การวิเคราะห์เส้นโค้งการเรียนรู้ในการผ่าตัดลำไส้ใหญ่และไส้ตรงผ่านกล้องของศัลยแพทย์ทั่วไป

วรรณภา เพชรพูนพิพัฒน์ — 2026-03-24

การผ่าตัดลำไส้ใหญ่ และไส้ตรงผ่านกล้อง (Laparoscopic Colorectal Surgery, LCRS) เป็นที่ยอมรับอย่างแพร่หลาย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์เส้นโค้งการเรียนรู้ของศัลยแพทย์ทั่วไป ทำการศึกษาเชิงวิเคราะห์ย้อนหลัง รวบรวมข้อมูลผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัด โดยศัลยแพทย์คนเดียว ตั้งแต่เดือนกันยายน 2559 ถึงเดือนธันวาคม 2567 วิเคราะห์เส้นโค้งการเรียนรู้ความแตกต่างของระยะเวลาผ่าตัดระหว่างช่วงเริ่มต้นการเรียนรู้ และช่วงที่มีความชำนาญ ซึ่งประเมินโดยใช้วิธี Cumulative Sum (CUSUM)

ผู้ป่วยทั้งหมด 92 รายถูกรวมเข้าในการศึกษา พบว่าจุดสูงสุดของเส้นโค้งการเรียนรู้ตรงกับเคสที่ 32 จึงแบ่งการศึกษาออกเป็นสองช่วง: ช่วงที่ 1 (ช่วงเริ่มต้นการเรียนรู้, เคสที่ 1 – 32) และช่วงที่ 2 (ช่วงที่มีความชำนาญ, เคสที่ 33 – 92) การผ่าตัดทั้งหมดสามารถดำเนินผ่านกล้องได้อย่างสำเร็จ โดยไม่มีการเปลี่ยนเป็นการผ่าตัดแบบเปิด และได้ผลลัพธ์ทางพยาธิวิทยา โดยไม่มีมะเร็งเหลือที่ขอบของชิ้นเนื้อ (R0 resection) พบแนวโน้มของระยะเวลาผ่าตัดลดลง อัตราการเสียเลือดลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ไม่พบความแตกต่างของอัตราภาวะแทรกซ้อน จำนวนต่อมน้ำเหลืองที่เก็บได้ และระยะเวลานอนโรงพยาบาลหลังผ่าตัด

สรุปได้ว่า ศัลยแพทย์ทั่วไปที่ไม่มีการฝึกอบรมเฉพาะทางด้านการผ่าตัดผ่านกล้อง สามารถผ่าตัดลำไส้ใหญ่ และไส้ตรงผ่านกล้อง ได้อย่างชำนาญ หลังผ่าตัดอย่างน้อย 32 เคส

การเปรียบเทียบอัตราการทำผ่าตัดต่อมลูกหมากในผู้ป่วยต่อมลูกหมากโตที่ได้รับ α-blockers เพียงอย่างเดียวเทียบกับผู้ป่วยที่ได้รับยา α-blockers และ 5-alpha reductase inhibitor ในโรงพยาบาลอ่างทอง

วงศธร ชูวาณิชย์ — 2026-03-26

เป็นที่ทราบกันดีว่ายา 5-alpha reductase inhibitor (5ARI) สามารถลดขนาดต่อมลูกหมาก และค่า PSA ได้ โดยการศึกษานี้ทำขึ้นที่โรงพยาบาลอ่างทอง ซึ่งขาดแพทย์เฉพาะทางทางเดินปัสสาวะ ซึ่งผู้ป่วยหลายได้รับการรักษากับแพทย์ศัลยกรรมทั่วไปชั่วคราว วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้ เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของผลลัพธ์ระหว่างการรักษาด้วยยา alpha-blocker อย่างเดียวกับการรักษาแบบยา combination therapy (alpha-blocker ร่วมกับ 5ARI) ว่าให้ผลลัพธ์แตกต่างกันหรือไม่ โดยการศึกษานี้เก็บข้อมูลย้อนหลัง วันที่ 1 มกราคม 2563 ถึง 31 ตุลาคม 2568 โดยมีจำนวนประชากร 571 รายและใช้สถิติ Chi-square, ANOVA, multivariable logistic regression, Pearson correlation ซึ่งผู้ป่วยแบ่งเป็นสองกลุ่มคือกลุ่มที่ได้รับยา alpha-blocker อย่างเดียวกับกลุ่มที่ได้ยา combination therapy โดยเก็บข้อมูลขนาดต่อมลูกหมาก และค่า PSA ก่อนผ่าตัด เพื่อดูอัตราการทำ TURP ของผู้ป่วย

ผลการศึกษาพบว่าผู้ป่วยที่มีอายุมากกว่า และต่อมลูกหมากใหญ่กว่ามีแนวโน้มที่จะได้รับการรักษาแบบ combination มากกว่าผู้ที่อายุน้อยกว่า และขนาดต่อมลูกเล็กกว่าอย่างมีนัยสำคัญ (อายุเฉลี่ย 72 vs 68 ปี, ขนาดต่อมลุกหมาก 50 vs 39 cm³) p <0.001, p <0.001 แต่อัตราการผ่าตัด TURP ของทั้งสองกลุ่ม มีค่า p = 0.691, ค่า OR = 0.897 (95%CI 0.525–1.532) ซึ่งไม่ได้แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ โดยอายุที่มากขึ้นส่งผลต่อขนาดต่อมลูกหมากที่โตขึ้นเพียงเล็กน้อย (r = 0.346, p < 0.001) และค่า PSA ที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย (r = 0.328, p < 0.001) และค่า PSA ส่งผลต่อขนาดต่อมลูกหมากปานกลาง (r = .676, p < .001) โดยปัจจัยที่มีผลกับการผ่าตัด คือ อายุ ขนาดต่อมลูกหมาก ค่า PSA ค่า PSAD และโรคประจำตัวความดันโลหิตสูง โดย โรคเบาหวาน, ไขมันสูง และตัวยาไม่ได้เป็นปัจจัยที่มีผลกับการผ่าตัด

ในบริบทของโรงพยาบาล ที่มีแพทย์ศัลยกรรมทั่วไปรักษาโรคต่อมลูกหมากโต เนื่องจากขาดแพทย์ศัลยกรรมทางเดินปัสสาวะประจำการ มีแนวโน้มที่ผู้ป่วยที่มีอายุมาก และขนาดต่อมลูกหมากที่โตกว่าจะมีโอกาสได้รับ combination therapy มากกว่า แต่อัตราผ่าตัด TURP ไม่แตกต่างกัน ซึ่งผลการศึกษานี้ ชี้ให้เห็นว่าภายใต้ข้อจำกัดด้านแพทย์เฉพาะทาง การเลือกใช้การรักษาด้วยยาทั้งสองรูปแบบให้ผลลัพธ์ด้านการผ่าตัดไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ

เปรียบเทียบคุณภาพของสี Wright-Giemsa stain ระหว่างสีย้อมที่จัดซื้อสำเร็จรูปกับสีย้อมที่พัฒนาสูตรแบบขั้นตอนเดียวชนิดเตรียมเอง

กวินทรา พงศ์ภานุมาศไพศาล — 2026-04-02

ศึกษาเปรียบเทียบคุณภาพของสีย้อม Wright-Giemsa stain ระหว่างสีย้อมที่พัฒนาสูตรแบบขั้นตอนเดียวชนิดเตรียมเองกับสีย้อม Wright-Giemsa stain สำเร็จรูปชนิดจัดซื้อ โดยย้อมสีจากสเมียร์เลือดผู้เข้ารับบริการที่โรงพยาบาลสิงห์บุรี จำนวน 150 ราย เป็นสเมียร์เลือดจากคนปกติและคนผิดปกติ อย่างละเท่าๆกัน ตรวจดูการติดสีทั้งเม็ดเลือดแดง เม็ดเลือดขาวและเกล็ดเลือด ให้นักเทคนิคการแพทย์ 2 คน ทำการให้คะแนน เปรียบเทียบความแตกต่างทางสถิติ ทำการย้อมสีสเมียร์เลือด 2 ชุด และทำการให้คะแนนการติดสี 1-5 ใช้สถิติ Paired t-test

ผลการศึกษาพบว่าการติดสีของสเมียร์เลือดจากการย้อมด้วยวิธีที่พัฒนาสูตรแบบขั้นตอนเดียวติดสีได้ตรงตามมาตรฐานค่าเฉลี่ยของทั้งสองวิธีไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) โดยมีค่าเฉลี่ยคะแนนคุณภาพการย้อมสีด้วยสีย้อมพัฒนาสูตรแบบขั้นตอนเดียวชนิดเตรียมเอง 4.92±0.28 คะแนน และค่าเฉลี่ยคะแนนคุณภาพการย้อมสีด้วยสีสำเร็จรูปชนิดจัดซื้อ 4.93±0.26 คะแนน โดยระยะเวลาที่ใช้ย้อม สเมียร์เลือดสำหรับการย้อมด้วยสีย้อมที่พัฒนาสูตรแบบขั้นตอนเดียวชนิดเตรียมเองคือ 7 นาที และระยะเวลาในการย้อมสำหรับสีย้อมชนิดจัดซื้อสำเร็จรูปคือ 8 นาที ซึ่งไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ สำหรับขั้นตอนในการย้อมสี สีย้อมชนิดพัฒนาสูตรแบบขั้นตอนเดียวชนิดเตรียมเอง ใช้ขั้นตอนเพียง 1 ขั้นตอน สีย้อมชนิดจัดซื้อสำเร็จรูป ใช้ 3 ขั้นตอน ซึ่งลดขั้นตอนในการทำงานลง รวมถึงค่าใช้จ่ายในการจัดเตรียมสีสำเร็จรูปชนิดจัดซื้อจะมีราคาสูงกว่าสีย้อมชนิดพัฒนาสูตรแบบขั้นตอนเดียวชนิดเตรียมเองราว 3 เท่า

โดยสรุปสีย้อมชนิดพัฒนาสูตรแบบขั้นตอนเดียวชนิดเตรียมเองสามารถนำมาใช้ในการย้อมสีสเมียร์เลือดในงานประจำวันได้ ซึ่งช่วยในการลดขั้นตอนและค่าใช้จ่ายในการทำงานและยังคงคุณภาพของการติดสีได้ใกล้เคียงสีย้อมสำเร็จรูปชนิดจัดซื้อ

การศึกษาเชิงวิเคราะห์ย้อนหลังเกี่ยวกับปัจจัยที่มีผลต่อการเสียชีวิตในโรงพยาบาลภายใน 24 ชั่วโมงหลังเข้ารับการรักษาในห้องฉุกเฉิน ณ โรงพยาบาลสระบุรี

ศรุดา ไม้สุพร — 2026-04-03

การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงวิเคราะห์ย้อนหลัง มีวัตถุประสงค์เพื่อระบุปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเสียชีวิตภายใน 24 ชั่วโมงหลังเข้ารับการรักษาในห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลสระบุรี กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยที่เข้ารับบริการในห้องฉุกเฉิน และได้รับการนอนรักษาในโรงพยาบาล ระหว่างวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2565 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2567 จำนวน 240 ราย ข้อมูลทางคลินิก และการรักษารวบรวมจากเวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การทดสอบไคสแควร์ และการถดถอยโลจิสติกพหุคูณ เพื่อเปรียบเทียบปัจจัยระหว่าง กลุ่มที่เสียชีวิตและไม่เสียชีวิตภายใน 24 ชั่วโมงแรก

ผลการศึกษา พบว่าผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นเพศชายและผู้สูงอายุ โดยมีโรคประจำตัวที่พบบ่อย ได้แก่ ความดันโลหิตสูงและเบาหวาน ผู้ป่วยส่วนมากอยู่ในระดับความเร่งด่วน ESI 1–2 และต้องได้รับการช่วยชีวิตขั้นสูง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเสียชีวิตภายใน 24 ชั่วโมง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ การช่วยฟื้นคืนชีพนวดหัวใจผายปอด การใส่ท่อช่วยหายใจ การได้รับออกซิเจน การใส่สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลาง การได้สารน้ำช่วยเหลือฟื้นคืนชีพ การได้ยากระตุ้นความดันโลหิต การได้ยาสเตียรอยด์ทางหลอดเลือดดำ การได้รับส่วนประกอบเลือด และการปรึกษา เพื่อจองหอผู้ป่วยวิกฤติ การวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติกพหุคูณ พบว่าโรคเลือดมีความสัมพันธ์กับการเสียชีวิตสูงที่สุด (OR=16.4) รองลงมา คือการใส่ท่อช่วยหายใจ (OR=7.5) และการได้ยากระตุ้นความดันโลหิต (OR=4.4) ในขณะที่การได้รับการเข้ารักษาในหอผู้ป่วยวิกฤติสัมพันธ์กับการลดความเสี่ยงต่อการเสียชีวิต (OR=0.38)

สรุปได้ว่าผู้ป่วยฉุกเฉินที่มีภาวะวิกฤติ ต้องได้รับการช่วยชีวิตขั้นสูง หรือมีโรคเลือดร่วม มีความเสี่ยงสูงต่อการเสียชีวิตภายใน 24 ชั่วโมงแรก หลังเข้ารับการรักษา ผลการศึกษานี้ เน้นย้ำความสำคัญของการประเมินความรุนแรงตั้งแต่แรกรับ การเฝ้าระวังผู้ป่วยกลุ่มเสี่ยงอย่างใกล้ชิด การเตรียมความพร้อมด้านบุคลากรและทรัพยากรในห้องฉุกเฉิน รวมถึงการส่งต่อผู้ป่วยเข้าสู่หอผู้ป่วยวิกฤติอย่างทันท่วงที ซึ่งอาจช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการดูแลรักษาและลดอัตราการเสียชีวิตในระยะ 24 ชั่วโมงแรกได้