ผลของโปรแกรมการเล่นเกมเบ็ดเตล็ดที่มีต่อสมรรถภาพทางกาย เพื่อสุขภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษา

Satit Seesensui; Chirawut  Achariyacheevin; Warut  Buasri; Natthachai  Phommo

Authors

Satit Seesensui Faculty of allied Health Sciences, Nakhon Ratchasima College
Chirawut Achariyacheevin Faculty of Education, Mahasarakham University
Warut Buasri Nakorn Ratchasrima Primary Educational Service Area Office 5
Natthachai Phommo Faculty of Education, Rajabhat Mahasarakham University

Keywords:

Minor games, Health-Related Physical Fitness, elementary school students

Abstract

The purpose of this study was to compare the effects of minor game programs on physical fitness for health in elementary school students. The participants consisted of 62 fifth-grade students from Ban Dan Chak Chumchon School, Non Thai District, Nakhon Ratchasima Province. They were assigned to two groups (31 students each): an experimental group, which participated in a 6-week minor games program (60 minutes per session, 3 days per week), and a control group, which engaged in regular physical activities.

The research results found that the experimental group showed statistically significant improvements (p < 0.05) in upper-body muscular strength and endurance, abdominal muscle endurance, cardiorespiratory endurance, flexibility, leg muscular strength, and Body Mass Index (BMI) compared to their baseline. The control group showed significant improvements (p < 0.05) only in upper-body muscular strength and endurance and cardiorespiratory endurance; however, no significant differences were found in abdominal muscle endurance, flexibility, leg muscular strength, and BMI. A between-group comparison revealed that the experimental group exhibited significantly greater leg muscular strength than the control group (p < 0.05), while no significant differences were observed in cardiorespiratory endurance and BMI between the two groups. Conclusion The effects of a minor games program on the health-related physical fitness of elementary school students significantly improves physical fitness.

References

ลภัสนันท์ ตั้งนิติพิฐจักร, สมบัติ อ่อนศรี. ผลของโปรแกรม TABATA ประยุกต์ที่มีต่อสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดโบสถ์ (อินทร์บุรี). วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ. 2566;49(2):271-85.

World Health Organization. WHO guidelines on physical activity and sedentary behaviour. Geneva: World Health Organization; 2020 [cited 2024 Oct 25]. Available from: https://www.who.int/publications/i/item/9789240015128

เดชภณ ทองเติม, และคณะ. การพัฒนาแบบทดสอบสมรรถภาพทางกายสำหรับเด็กโดยใช้รูปแบบการละเล่นพื้นบ้านไทย. วารสารสาธารณสุขและสุขภาพศึกษา. 2567;6(4):1-21.

World Health Organization. Global recommendations on physical activity for health. Geneva: World Health Organization; 2010 [cited 2024 Oct 25]. Available from: https://apps.who.int/iris/handle/10665/44399

กุลทัต หงส์ชยางกูร, พงค์เทพ สุธีรวุฒิ, ญัตติพงศ์ แก้วทอง, จินดาวรรณ รามทอง. คู่มือการจัดทำแผนและโครงการเพื่อเพิ่มการมีกิจกรรมทางกายของเด็ก. สงขลา: โฟ-บาร์ด; 2562.

มนัสภูมิ ศาสนศาสตร์. ผลการใช้เกมและเกมนำเพื่อพัฒนาสมรรถภาพทางกายของนักเรียนโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. 2565;16(1):129-40.

มงคล แฝงสาเคน. หนังสือเกมเบ็ดเตล็ด. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์; 2548.

มนตรี อารีย์. การศึกษาสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพของผู้เรียนที่เข้าร่วมกิจกรรมการออกกำลังกายโดยใช้เกมและเกมนำเพื่อพัฒนาสมรรถภาพทางกาย. วารสารศาสตร์การศึกษาและการพัฒนามนุษย์. 2562;3(2):52-61.

วัชรีย์ ร่วมคิด. ผลของการใช้กิจกรรมเกมการเล่นกลางแจ้งที่มีต่อพฤติกรรมทางสังคมของเด็กปฐมวัย. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี. 2566;6(4):128-42.

Demir A. The effect of exergame education on balance in children. MOJET. 2020;8(3):100-7.

Marsigliante S, My G, Mazzotta G, Muscella A. The effects of exergames on physical fitness, body composition and enjoyment in children: a six-month intervention study. Children. 2024;11(10):1172.

ปริวัตร ปาโส. ผลของโปรแกรมการละเล่นพื้นบ้านอีสานเพื่อนันทนาการที่มีต่อสมรรถภาพทางกายและระดับความเครียดของเยาวชน. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ. 2565;7(1):47-64.

สำนักวิทยาศาสตร์การกีฬา กรมพลศึกษา. คู่มือแบบทดสอบและเกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกายของเด็ก เยาวชน และประชาชนไทย. กรุงเทพฯ: กรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา; 2562 [เข้าถึงเมื่อ 25 ต.ค. 2567]. เข้าถึงได้จาก: https://wwwbackend2.dpe.go.th/storage/data/manual/doc/620500000003.pdf

Elliott AC, Woodward WA. Statistical analysis quick reference guidebook with SPSS examples. 1st ed. London: Sage Publications; 2007.

มณิฐา นิตยสุข. ผลของการจัดการเรียนรู้วิชาพลศึกษาโดยใช้เกมนำไปสู่กีฬาที่มีต่อสมรรถภาพกลไกของนักเรียนประถมศึกษา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. 2566;15(1):219-33.

Van Biljon A. Role of exergame play on cardiorespiratory fitness and body composition in overweight and obese children. Asian J Sports Med. 2021;12(1):e109156.

อัจฉรียา กสิยะพัท. ผลของโปรแกรมการส่งเสริมกิจกรรมทางกายสำหรับนักเรียนปฐมวัยอายุ 2–5 ปี ที่มีต่อการพัฒนาสมรรถภาพทางกาย อารมณ์จิตใจ สังคม และปัญญา เพื่อนำไปสู่การมีความสามารถในการปฏิบัติกิจกรรมทางกาย. วารสารวิจัยราชภัฏเชียงใหม่. 2563;21(3):49-67.

สนทยา สีละมาด. กิจกรรมทางกายเพื่อสุขภาวะ (Physical activities for wellness). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2557.

ศักดิ์ชัย ศรีสุช. ผลของโปรแกรมการเคลื่อนไหวทางกายที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพในเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนบ้านดอนยานาง จังหวัดนครพนม. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม. 2561;8(3):1-8.

เจตนิพัทธ์ ปิ่นแก้ว. ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนักตัวเป็นแรงต้านร่วมกับฟิตเนสบอร์ดเกมที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. 2565;14(3):167-77.

ดิสพล บุปผาชาติ. การเปรียบเทียบผลของการฝึกกิจกรรมทางกายที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วารสารครุทรรศน์. 2568;5(2):1-16.

วรินทร์ลดา ดำมณี. ผลการฝึกโปรแกรมสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. 2566;15(2):119-33.