Effect of the development of a model of care for pregnant women with Induce Hypertension from the antenatal period to the postpartum period in Chom Thong Hospital.
Keywords:
pregnant women, induced hypertension, model of care for pregnant womenAbstract
This research is a quasi-experimental research aimed to study the development of care model for pregnant women with induce hypertension from the antenatal period to the postpartum period in Chom Thong Hospital. The sample comprised of 70 pregnant women who received antenatal care at Chom Thong Hospital and diagnosed with the pregnancy induce hypertension. The samples was divided into two groups; experimental and control, equally. The samples was selected by purposive sampling. The study instruments consisted of 3 parts. 1) Intervention care model. 2) Questionnaire for demographic data.3) Self-care knowledge assessment form for pregnant women with induce hypertension from the antenatal period to the postpartum period. Data was analyzed by descriptive statistics with frequency, percentage, average, standard deviation and inferential statistics with Mann-Whitney U Test, Wilcoxon signed rank test and Chi-square test.
The results of the study revealed that pregnant women with induce hypertension in the experimental group, receiving self-care education from the antenatal period to the postpartum period, had significantly higher than the control group (P<0.001). Pregnant women in the experimental group had significantly lower systolic and diastolic blood pressure. (P<0.001, P = 0.015 respectively). And the pregnant women in the experimental group had severity of the disease from induce hypertension during the antenatal period significantly less than the control group. (P=0.041).
References
2. Cunningham, F. G., Leveno, K.L., Bloom,S.T., Spong, C.Y., Dashe, J.S., Hoffman,B. L., Sheflield, J.S.Hypertensive disorders in pregnancy. Williams Obstetrics. (24thed.). Boston: Mc Graw-Hill.2014.
3. โรงพยาบาลเปาโล.ความดันโลหิตของคุณแม่ตั้งครรภ์. [ออนไลน์]. 2563. [เข้าถึงเมื่อ 2563 กุมภาพันธ์ 15]. เข้าถึงได้จาก:https://www.paolohospital.com/th-TH/phahol/Article /Details/บทความ-แม่และเด็ก/ความดันโลหิตของคุณแม่ตั้งครรภ์.
4. World Health Organization. Maternal mortality. [Internet]. 2020. [cited 2020 February 15]. Available from: https://www.who.int/en/news-room/fact-sheets/detail/maternal-mortality.
5. Rudra, P.,Basak, S.,Patil, D.,&Latoo. M. Y. Recent advance in management of pre-eclampsia. British Journal of Medical Practitioners. 2011;4(3): 433-441.
6. สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. สถิติสาธารณสุข พ.ศ.2561.กรุงเทพฯ:กระทรวงสาธารณสุข; 2562.
7. Lopez-Jaramillo, P., Pradilla, L. P., Castillo, V. R., & Lahera, V. Socioeconomic pathology as a cause of regional differences in the prevalence of metabolic syndrome and pregnancy-induced hypertension. Revista Española de Cardiología (English Edition). 2007; 60(2): 168-178.
8. Roberts, J. M., Balk, J. L., Bodnar, L. M., Belizan, J. M., Bergel, E., & Martinez, A. Nutrient involvement in preeclampsia. The Journal of nutrition. 2003; 133(5): 1684-1692.
9. Barton, J. R., & Sibai, B. M.Prediction and prevention of recurrent preeclampsia. Obstetrics & Gynecology. 2008; 112(2): 359-372.
10. พรศิริ เสนธิริ, สุดใจ ศรีสงค์, ศิริรัตน์ อินทรเกษม, รัศมีแข พรหมประกาย, & ขวัญฤดี โกพลรัตน์. การพัฒนารูปแบบการพยาบาลหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะความดันโลหิตสูง โดยใช้การจัดการผู้ป่วยรายกรณีร่วมกับการสนับสนุนทางสังคม. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ. 2561; 36(2):
234-245.
11. สุชาดา เตชวาทกุล. บทบาทพยาบาลในการป้องกันภาวะความดันโลหิตสูงในสตรีตั้งครรภ์. วารสารเกื้อการุณย์. 2558; 22(2): 7-19.
12. คณะกรรมการอำนวยการจัดทำแผนพัฒนาสุขภาพแห่งชาติ. แผนพัฒนาสาธารณสุข ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข; 2559.
13. กองการพยาบาล สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. มาตรฐานการพยาบาลในโรงพยาบาล. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สมาเจริญพาณิชย์; 2547.
14. อรุณ จิรวัฒน์กุล. สถิติทางวิทยาศาสตร์สุขภาพเพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: บริษัทวิทยพัฒน์ จำกัด; 2558.
15. Bloom BS. Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Book 1: Cognitive domain. New York: Longman; 1979.
16. Osborn, Chandra Y., & Leonard E. Egede. Validation of an information–motivation–behavioral skills model of diabetes self-care (IMB-DSC). Patient education and counseling. 2010; 79(1): 49-54.
17. กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. คู่มือโรงเรียนพ่อ แม่เพื่อลูกรัก “สุขภาพดี สมองดี อารมณ์ดีมีความสุข”. พิมพ์ครั้งที่ 3.กรุงเทพฯ: นิวธรรมดาการพิมพ์; 2559.
18. วัชรี จิตรนาวี, เบญจศิริ สกุลเทพ, ดวงใจ วุฒิชาน, & บุญญรัตน์ ซุงสุวรรณ. The effect of discharge planning in maternal postpartum severe preeclampsia. Region 11 Medical Journal. 2017; 31(1): 165-170.
19. ชินณพัฒน์ พรมพันธ์. ผลของโปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมโดยใช้ฐานการเรียนรู้เพื่อจัดการตนเองต่อพฤติกรรมการควบคุมความดันโลหิตของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงในเขตตำบลเนินยาง อำเภอคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์ [วิทยานิพนธ์ สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม; 2561.
20. Pender NJ, Murdaugh CL, & Parsons MA. Health promotion in nursing practice.(6thed.). Boston:Pearson. 2011.
21. เสาวลักษณ์ ค้าของ. ผลของการพยาบาลระบบสนับสนุนและให้ความรู้ต่อความสามารถในการดูแลตนเองของหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะความดันโลหิตสูงเนื่องจากการตั้งครรภ์ [วิทยานิพนธ์ พยาบาลศาสตร มหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: หาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2551.
