Provision of Health Promotion Program for Overweight Students at Puttisopon School, Mueang Chiang Mai District
Abstract
The purpose of this research was to study the result of provision of health promotion program for overweight students at Puttisopon School, Mueang Chiang Mai District. A sample was selected from Prathomsuksa 4-6 students at Puttisopon School, Mueang Chiang Mai District, Chiang Mai Province using criterion for 60 overweight and obese students' statistical data collection. A sample of this case was randomly divided into 30 students for experimental group and 30 students for control group. The experimental instruments were consisted of health promotion program for overweight students. The data was analyzed using mean, standard deviation, age, weight, height, and Body Mass Index (BMI) compared with BMI between experimental group and control group before practice, after 4th week, and after 8th week, using independent samples T-test and compared weight difference between experimental group and control group before practice, after 4th week, and after 8th week, using one way analysis of variance with repeated measures and mean difference testing in pairs with Bonferroni method.
The findings were as follow:
- For mean and standard deviation, weight and BMI between experimental group and control group before practice, after 4th week, and after 8th week, it was found that experimental group weighed 65.20±8.51, 63.66±8.35, and 59.71±7.55 and its BMI (kg/m2) was 29.70±3.60, 28.80±3.72, and 27.32±3.13 respectively. Meanwhile, control group weighed 66.00±7.30, 64.68±7.47, and 63.68±7.34 and its BMI (kg/m2) was 30.03±3.99, 29.10±3.64, and 29.76±8.53 respectively.
- 2. After 8th week of health promotion program for overweight students practice, weight and BMI of those students were better than before practice which were statistically significant at 0.05 level.
References
2. วรชัย ทองไทย. รายงานการวิจัยผู้สูบบุหรี่วัยรุ่นสูบบุหรี่และผู้รับควันบุหรี่ ในพื้นที่เฝ้าระวังทางประชากรกาญจนบุรี. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. 2550.
3. วีระศักดิ์ แก้วทรัพย์. ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายแบบแอโรบิคที่ความหนัก 60-75 % MHR ต่อสมรรถภาพของเด็กอ้วน. การค้นคว้าแบบอิสระ สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬามหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 2551.
4. มณีรันต์ ภาคธูป และรัชนีวรรณ รอส. “สาเหตุแลผลของความอ้วน กับการจัดการกับความอ้วนการ วิจัยเชิงคุณภาพแบบพัฒนาในเด็กที่มีภาวะอ้วนในเขตจังหวัดชลบุรี”. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 2549, 14(2).
5. โรงเรียนพุทธิโศภณ. การประเมินการเจริญเติบโตของนักเรียนโรงเรียนพุทธิโศภณ ปีการศึกษา 2555. เชียงใหม่: โรงเรียนพุทธิโศภณ. 2558.
6. กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. คู่มือพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์. 2548.
7. ทัตมณี กมลานนท์. ผลการเต้นแอโรบิคแรงกระแทกต่ำที่มีต่อระดับไขมันในเลือดในสตรีวัยหมดประจำเดือน. [วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต], สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา, คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 2544.
8. เจริญ กระบวนรัตน์. ร่างกายกับผลที่ ได้จากการออกกําลังกาย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2540.
9. สุดารัตน์ วาเรศ. ผลการออกกำลังกายด้วยการเดินที่มีต่อดัชนีมวลกายและเปอร์เซนต์ไขมันของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่มีน้ำหนักเกินเกณฑ์. สาขาวิชาการจัดการเรียนรู้พลศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 2556.
10. Power, S. K., & Howley, E. T. Exercise Physiology: Theory and Application to Fitness and Performance. New York: McGraw Hill. 2001.
11. นรินทรา จันทศร. ผลการฝึกสเต็ปแอโร บิกด้วยความหนักของจังหวะดนตรีต่อเปอร์เซนต์ไขมันในร่างกายและอัตราชีพจร. ปริญญานิพนธ์ง กศ.ม. (พลศึกษา). กรุงเทพฯ. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 2552.
12. กองโภชนาการ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. (2542). กินตามวัยให้พอดี. กรุงเทพฯ: กรมอนามัย.
