ความชุกและปัจจัยของการเคลื่อนซ้ำ (Redisplacement) ในผู้ป่วยกระดูกปลายแขนส่วนปลายหัก ในผู้ใหญ่ที่รักษาด้วยการจัดกระดูกแบบปิดและใส่เฝือก
คำสำคัญ:
การเคลื่อนซ้ำ, กระดูกปลายแขนส่วนปลายหัก, การจัดกระดูกแบบปิด, การใส่เฝือก, ปัจจัยเสี่ยงบทคัดย่อ
การเกิดการเคลื่อนซ้ำ (redisplacement) ภายหลังการรักษากระดูกปลายแขนส่วนปลายหักด้วยวิธีการจัดกระดูกแบบปิดร่วมกับการใส่เฝือก เป็นภาวะแทรกซ้อนที่พบได้บ่อย และอาจส่งผลกระทบต่อผลลัพธ์ทางการรักษา การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์
เพื่อศึกษาความชุก และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดการเคลื่อนซ้ำในผู้ป่วยผู้ใหญ่ที่มีกระดูกปลายแขนส่วนปลายหัก โดยเป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบย้อนหลัง ในผู้ป่วยอายุ 18 ปีขึ้นไป ที่ได้รับการรักษาด้วยวิธี closed reduction และ cast immobilization ณ โรงพยาบาลบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี โดยรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียน และภาพถ่ายรังสี และการเกิดการเคลื่อนซ้ำภายใน 14 วันเป็น ตัวแปรตาม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา (descriptive statistics) และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การทดสอบ independent t-test
หรือ Mann–Whitney U test สำหรับข้อมูลเชิงปริมาณ การทดสอบ chi-square หรือ Fisher’s exact test สำหรับข้อมูลเชิงคุณภาพและการวิเคราะห์ logistic regression เพื่อหาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดการเคลื่อนซ้ำ โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ p < 0.05
ผลการศึกษาพบว่า จากผู้ป่วยทั้งหมด 147 ราย พบความชุกของการเกิดการเคลื่อนซ้ำภายใน 14 วัน ร้อยละ 56.5 (83/147) โดยกลุ่มที่เกิดการเคลื่อนซ้ำมีอายุเฉลี่ยสูงกว่ากลุ่มที่ไม่เกิดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (68.8 ± 16.4 เทียบกับ 54.5 ± 17.8 ปี, p<0.001) และมีความสัมพันธ์กับภาวะกระดูกพรุน การหักแบบ AO/OTA type C การมี intra-articular involvement ก่อนจัดกระดูกและ dorsal comminution อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) นอกจากนี้ค่าพารามิเตอร์ทางรังสีวิทยาทั้งก่อน และหลังการจัดกระดูก ได้แก่ radial height, radial inclination และ intra-articular step-off มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างสองกลุ่ม (p<0.05) จากการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกแบบพหุ พบว่า อายุ (Adj.OR 1.04, 95% CI 1.00–1.08, p=0.028) การมี intra-articular involvement ก่อนจัดกระดูก (Adj.OR 3.34, 95% CI 1.11–10.03, p=0.032) และการมี dorsal comminution (Adj.OR 15.06, 95% CI 5.90–38.46, p<0.001) เป็นปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดการเคลื่อนซ้ำ
สรุปได้ว่า ความชุกของการเกิดการเคลื่อนซ้ำเท่ากับร้อยละ 56.5 โดยมีปัจจัยสำคัญ ได้แก่ อายุ การมี intra-articular involvement ก่อนจัดกระดูก และ dorsal comminution ซึ่งสามารถใช้ในการประเมินความเสี่ยงและวางแผนการรักษาในผู้ป่วยกระดูกปลายแขนส่วนปลายหักด้วยวิธีการจัดกระดูกแบบปิดร่วมกับการใส่เฝือก
Downloads
เอกสารอ้างอิง
Lafontaine M, Hardy D, Delince P. Stability assessment of distal radius fractures. Injury. 1989;20(4):208-10. https://doi.org/10.1016/0020-1383(89)90113-7.
Kennedy SA, Hanel DP. Complex distal radius fractures. Orthop Clin North Am. 2013;44(1):81-92. https://doi.org/10.1016/j.ocl.2012.08.008.
Rundgren J, Bojan A, Mellstrand Navarro C, Enocson A. Epidemiology, classification, treatment and mortality of distal radius fractures in adults: an observational study of 23,394 fractures from the national Swedish fracture register. BMC Musculoskelet Disord. 2020;21:88. https://doi.org/10.1186/s12891-020-3097-8.
Diaz-Garcia RJ, Oda T, Shauver MJ, Chung KC. A systematic review of outcomes and complications of treating unstable distal radius fractures in the elderly. J Hand Surg Am. 2011;36(5):824-35.e2. https://doi.org/10.1016/j.jhsa.2011.02.005.
MacIntyre NJ, Dewan N. Epidemiology of distal radius fractures and factors predicting risk and prognosis. J Hand Ther. 2016;29(2):136-45. https://doi.org/10.1016/j.jht.2016.03.003.
Thusoo V, Chakrapani AS, Nehru A, Kudyar S, Nagpal B, Kv A, et al. Functional outcomes in the distal end of radius fracture: a prospective study in a tertiary care center. Cureus. 2024;16(11):e74226. https://doi.org/10.7759/cureus.74226.
Zhao HZ, Chen JG, Zhang HN, Xing JH, Liu MJ, Wang WM. Factors associated with re-displacement after nonsurgical treatment of distal radius fractures in adults: a retrospective study. Orthop Surg. 2024;16(1):234-44. https://doi.org/10.1111/os.13950.
Alemdaroğlu KB, Iltar S, Aydoğan NH, Say F, Kilinç CY, Tiftikçi U. Three-point index in predicting redisplacement of extra-articular distal radial fractures in adults. Injury. 2010;41(2):197-203. https://doi.org/10.1016/j.injury.2009.08.021.
Mathews JS, Martyn TLB, Rao KS, MacLean SBM. The volar cortical hinge: an independent risk factor for distal radius fracture displacement. J Wrist Surg. 2024;13(3):222-9. https://doi.org/10.1055/s-0043-1771376.
Mackenney PJ, McQueen MM, Elton R. Prediction of instability in distal radial fractures. J Bone Joint Surg Am. 2006;88(9):1944-51. https://doi.org/10.2106/JBJS.D.02520.
ทศพร อัครแสง. ภาวะ re-displacement ในกระดูกเรเดียสส่วนปลายหักที่รักษาด้วยวิธีอนุรักษ์นิยมและปัจจัยที่เกี่ยวข้องในโรงพยาบาลพยัคฆภูมิพิสัย. วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม. 2565;19(2):36-49.
Walenkamp MMJ, Aydin S, Mulders MAM, Goslings JC, Schep NWL. Predictors of unstable distal radius fractures: a systematic review and meta-analysis. J Hand Surg Eur Vol. 2016;41(5):501-15. https://doi.org/10.1177/1753193415604795.
Sharma S, Bowe D, Walters SJ, Flowers MJ. Dorsal cortical comminution as a predictor of redisplacement of distal radius fractures in children. Injury. 2011;42(2):173-7. https://doi.org/10.1016/j.injury.2010.07.409.
นฤชา ชัยโชติรานันท์. การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความมั่นคงภายหลังการใส่เฝือกรักษาภาวะกระดูกเรเดียสส่วนปลายหัก ในผู้ป่วยโรงพยาบาลยโสธร. ยโสธรเวชสาร. 2565;24(1):16-26.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 โรงพยาบาลสิงห์บุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของโรงพยาบาลสิงห์บุรี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลสิงห์บุรี และบุคคลากรท่านอื่นๆในโรงพยาบาลฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
