ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการเดินของผู้สูงอายุหลังข้อสะโพกหัก ในผู้ป่วยที่นอนรักษาในโรงพยาบาลพระนารายณ์มหาราช

ผู้แต่ง

  • วิทวัส รัตนายน งานกายภาพบำบัด โรงพยาบาลพระนารายณ์มหาราช

คำสำคัญ:

ผู้สูงอายุ, ข้อสะโพกหัก

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการเดินได้ในผู้สูงอายุหลังข้อสะโพกหัก กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยสูงอายุที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปและเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลพระนารายณ์มหาราชด้วยภาวะข้อสะโพกหัก ในช่วงเดือนตุลาคม 2561 ถึงเดือนกันยายน 2562 จำนวน 72 คน ที่แพทย์ส่งปรึกษานักกายภาพบำบัดฝึกเดิน โดยมีการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แบบเวชระเบียนแรกรับผู้ป่วยของงานกายภาพบำบัดโรงพยาบาลพระนารายณ์มหาราช,การประเมินดัชนีมวลกาย,การตรวจกำลังกล้ามเนื้อ นำมาวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบไคสแควร์

ผลการศึกษาพบว่าปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อการกลับมาเดินได้ในผู้สูงอายุที่มีภาวะข้อสะโพกหัก ได้แก่ อายุ ความสามารถในการเดินก่อนหัก ความสามารถในการลุกนั่งด้วยตนเอง ระยะเวลาในการฝึกเดิน กำลังกล้ามเนื้อแขน กำลังกล้ามเนื้อขาข้างที่ไม่หัก ความสามารถในการยกขาข้างหักหลังผ่าตัด ค่าดัชนีมวลกาย โรคประจำตัวและการมีหรือไม่มีญาติดูแล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05

Downloads

Download data is not yet available.

References

Stone JT, Wyman JT, Salisbury SA. Clinical gerontological nursing. 2nd ed. Pheladelphia: W. B. Saunders Company; 1999.

Williams MA, Oberst MT, Bjorklund BC. Early out comes after hip fracture among women discharged home and to nursing home. RINAH 1994; 17(6): 175-83.

ชาญยุทธ ศุภชาติวงศ์, กระดูกหักและข้อเคลื่อนที่สะโพกและต้นขา. ใน วิวัฒน์ วจนะวิศิษฐ์, บรรณาธิการ. ออร์โธปิดิกส์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ภาควิชาออร์โธปิดิกส์ คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี; 2550. หน้า 170-6.

สุขฤทัย วิโรจน์ยุติ, มณฑา เก่งการพานิช, ธราดล เก่งการพานิช, สุปรียา ตันสกุล. ประสิทธิผลของ โปรแกรมฟื้นฟูสภาพหลังผ่าตัดกระดูกสะโพกหักของผู้ป่วยสูงอายุโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า. วารสารพยาบาลทหารบก 2557; 15(2): 187-94.

ทัศนีย์ ธนะศาล. พฤติกรรมการฟื้นฟูสภาพของผู้ป่วยหลังผ่าตัดกระดูกขาหักโรงพยาบาลมหาราช นครเชียงใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2544.

ศูนย์ข้อมูลข่าวสาร กลุ่มงานสารสนเทศทางการแพทย์. 5 อันดับโรคหลักผู้ป่วยใน แผนกศัลยกรรมออร์โรปิดิกส์ โรงพยาบาลพระนารายณ์มหาราช. ใน: รายงานประจำปี 2562 โรงพยาบาลพระนารายณ์มหาราช. รอตีพิมพ์ 2562.

ลัดดา คมโสภาพงส์, ฉัฐยา จิตประไพ, ภัทรวรรณ อภิญาสวัสดิ์, นพวรรณ แสนเจริญสุทธิกุล, สุกัญญา วิบูลย์พานิช, วนาพรรณ ชื่นอิ่ม. กายภาพบำบัดในผู้ป่วยกระดูกข้อสะโพกหัก. เวชศาสตร์ ฟื้นฟูสาร 2543;10(1):17-22.

Levi SJ. Posthosipal setting, resource utilization and self care outcome in order woman with hip fracture. Arch Phys Med Rehabil. 1997; 78: 973-9.

มานี หาทรัพย์, มงคลชัย หาทรัพย์, ทัศนีย์ นะแส. ความรู้ความสามารถของผู้ดูแลหลักในการดูแล ผู้ป่วยสูงอายุกระดูกสะโพกหักที่ได้รับการผ่าตัด โรงพยาบาลสงขลานครินทร์. วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์, 2557; 34(2): 53-66.

เทอดชัย ชีวะเกตุ.ข้อเสื่อมสภาพ. จุลสารชมรมช่างกายอุปกรณ์แห่งประเทศไทย 2552; 4(2): 4-7.

WHO/IASO/IOTF. The Asia-Pacific Perspective: Redefining Obesity and its Treatment.Health Communications Australia Pty Ltd, 2000.

Kendall FP, McCreary EK, Provance PG. Muscles-testing and function. 4th ed. Baltimore: Williams and Wilkins; 1993.

สมลักษณ์ เพียรมานะกิจ, พัชรินทร์ พุทธรักษา, สุพิน สาลิกา, วิไล คุปต์นิรัติศัยกุล. ความสามารถใน การทรงตัวของผู้สูงอายุในชุมชนอำเภออัมพวา. วารสารกายภาพบำบัด 2560; 39(2): 52-62.

Gumieiro DN, Rafacho BP, Gradella LM, Azevedo PS, Gaspardo D, Zornoff LA, et al. Handgrip strength predicts pressure ulcer s in patients with hip fractures. Nutrition 2011; 28(9): 874–8.

สุวิมล แคล่วคล่อง, วัลย์ลดา ฉันท์เรืองวณิชย์, สุพร ดนัยดุษฎีกุล, ก้องเขต เหรียญสุวรรณ. ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะโรคร่วม ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อในการกำมือและความวิตกกังวลกับการฟื้นตัวด้านการทำหน้าที่ของผู้ป่วยกระดูกสะโพกหักภายหลังผ่าตัด. วารสารสภาการพยาบาล 2557; 29(2): 36-48.

Downloads