การจัดการขยะอินทรีย์ในครัวเรือน : ปัจจัยกำหนดสุขภาพชุมชนในบริบทประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • ณัฐชานันท์ วิชัยชาติ นักศึกษาหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต (การจัดการระบบสุขภาพชุมชน) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

บทคัดย่อ

          การจัดการขยะอินทรีย์ในครัวเรือนเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่กำหนดสุขภาพของชุมชน โดยเฉพาะในสถานการณ์ของประเทศไทยปัจจุบัน ที่ประสบปัญหาการเพิ่มขึ้นของปริมาณขยะจากครัวเรือนอย่างต่อเนื่อง งานวิชาการฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยกำหนดสุขภาพชุมชนที่เกี่ยวข้องกับการจัดการขยะอินทรีย์ในระดับครัวเรือนภายใต้บริบทสังคมไทย โดยใช้กรอบแนวคิดทางสุขภาพชุมชนและสังคมศาสตร์สุขภาพเป็นพื้นฐานในการวิเคราะห์ ข้อมูลนำมาจากการรวบรวมเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ตั้งแต่ช่วงปี 2563 ซึ่งประเทศไทยเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ทำให้พฤติกรรมการใช้ชีวิตของประชาชนเปลี่ยนไป เช่น การบริโภคอาหารสำเร็จรูปและการสั่งอาหารออนไลน์เพิ่มขึ้น ส่งผลให้ปริมาณขยะอินทรีย์ในครัวเรือนสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผลการวิเคราะห์พบว่าปัจจัยกำหนดสุขภาพของชุมชนที่มีผลต่อพฤติกรรมการจัดการขยะอินทรีย์ของประชาชนสามารถจำแนกได้เป็น 4 ด้านสำคัญ ได้แก่ (1) ปัจจัยด้านสังคมและวัฒนธรรม เช่น ค่านิยม วิถีชีวิต ความเชื่อเรื่องความสะอาดและสิ่งแวดล้อม (2) ปัจจัยด้านเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม เช่น รายได้ครัวเรือน ค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการขยะ และสภาพแวดล้อมทางกายภาพของชุมชน (3) ปัจจัยด้านนโยบายและการสนับสนุนจากภาครัฐและท้องถิ่น เช่น การเข้าถึงบริการจัดเก็บขยะ การรณรงค์ด้านสุขภาพและสิ่งแวดล้อม และการมีส่วนร่วมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และ (4) ปัจจัยด้านความรู้และพฤติกรรมสุขภาพของประชาชน เช่น ความรู้เกี่ยวกับผลกระทบจากการจัดการขยะที่ไม่เหมาะสม ทัศนคติที่ดีต่อสิ่งแวดล้อม และการปฏิบัติที่มีความต่อเนื่อง ผลการทบทวนนี้ชี้ให้เห็นว่าการส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการขยะอินทรีย์ในครัวเรือนจำเป็นต้องดำเนินการในรูปแบบบูรณาการทั้งจากภาครัฐ ภาคชุมชน และภาคครัวเรือน โดยเน้นการสร้างเสริมพฤติกรรมสุขภาพที่สอดคล้องกับบริบททางสังคมและวัฒนธรรม รวมถึงการพัฒนากลไกสนับสนุนในระดับท้องถิ่นที่จะช่วยขับเคลื่อนระบบการจัดการขยะอย่างยั่งยืน อันจะนำไปสู่การพัฒนาสุขภาพชุมชนอย่างมีประสิทธิภาพในระยะยาว

เอกสารอ้างอิง

Pollution Control Department. Thailand state of pollution report 2023. Bangkok: Ministry of Natural Resources and Environment; 2023.

Intergovernmental Panel on Climate Change. Climate change 2021: the physical science basis. Cambridge: Cambridge University Press; 2021.

Srijuntrapun P, et al. Household food waste management and its determinants in Thailand: evidence from a national survey. PLoS One. 2025;20(3):e0321054. doi:10.1371/journal.pone.0321054

Dahlgren G, Whitehead M. Policies and strategies to promote social equity in health. Stockholm: Institute for Future Studies; 2007.

World Health Organization. Determinants of health [Internet]. Geneva: WHO; 2024 [cited 2026 Feb 4]. Available from:https://www.who.int/newsroom/questions-and-answers/item/determinants-of-health

สุรางค์ โค้วตระกูล. จิตวิทยาการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2553.

กมลชัย จันทร์ศรี. ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการจัดการมูลฝอยของหัวหน้าครัวเรือนในเขตเทศบาลตำบลบ้านนา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

[การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต]. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช; 2561.

ชัยวิชิต พลหลา. แนวทางการบริหารจัดการขยะมูลฝอยชุมชนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2559.

Bloom BS, Engelhart MD, Furst EJ, Hill WH, Krathwohl DR, editors. Taxonomy of educational objectives, Handbook I: The cognitive domain. New York: David McKay Co Inc; 1956.

กรมควบคุมมลพิษ. รายงานสถานการณ์ขยะมูลฝอยในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนาเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม; 2566.

สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. รายงานพิเศษ: การนำขยะอินทรีย์มาใช้ประโยชน์และสร้างรายได้ให้ชุมชน. ปทุมธานี: BCG; 2566.

กิติชัย รักตะกนิษฐ์. ทางเลือกในการกำจัดขยะอินทรีย์โดยใช้เทคโนโลยีชีวภาพในประเทศไทย. วารสารรัฏฐาภิรักษ์. 2558;57(1):68-81.

พัชรินทร์ ฤชุวรารักษ์, และคณะ. การจัดการขยะอินทรีย์อย่างยั่งยืนของชุมชนชานเมือง เทศบาลเมืองศิลา จังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 2568;42(3):76-95.

Ajzen I. The theory of planned behavior. Organ Behav Hum Decis Process. 1991;50(2):179-211. doi:10.1016/0749-5978(91)90020-T.

สมชาย รานอก, ณัชชลิดา ยุคะลัง, สงครามชัยย์ ลีทองดีศกุล. รูปแบบการจัดการมูลฝอยอินทรีย์แบบมีส่วนร่วมของชุมชนเขตตำบลโนนเต็ง อำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 2567;13(2):95-104.

สุวรรณี คำมั่น, สุจริตราภรณ์ นาคะลักษณ์. ทุนทางสังคมกับการเพิ่มความมั่นคงของมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ; 2546.

Kirchherr J, Heerink MJ, Yang NN, Hartley K. Conceptualizing the circular economy (revisited): an analysis of 221 definitions. Resour Conserv Recycl. 2023;194:107001.

Triadmaja RH, Hanief MD. Formulasi polluter pays principle dalam rangka mengurangi permasalahan sampah plastik di Daerah Istimewa Yogyakarta. In: Prosiding Seminar Hukum Aktual. Yogyakarta: Universitas Islam Indonesia; 2024.

Bilitewski B. Pay-as-you-throw - a tool for urban waste management. Waste Manag. 2008;28(12):2759. doi: 10.1016/j.wasman. 2008.08.001.

United Nations. Transforming our world: the 2030 agenda for sustainable development. New York: UN; 2015.

Rogers EM. Diffusion of innovations. 5th ed. New York: Free Press; 2003.

Bandura A. Social foundations of thought and action: a social cognitive theory. Englewood Cliffs (NJ): Prentice-Hall; 1986.

Bandura A. Self-efficacy: the exercise of control. New York: WH Freeman and Company; 1997.

วสันต์ สุทธาวาศ, ประสพชัย พสุนนท์. ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมสร้างนวัตกรรมระดับบุคคลในสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 2558;8(1):530-45

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

04/03/2026

รูปแบบการอ้างอิง

วิชัยชาติ ณ. . . . (2026). การจัดการขยะอินทรีย์ในครัวเรือน : ปัจจัยกำหนดสุขภาพชุมชนในบริบทประเทศไทย. วารสารการส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อมล้านนา, 16(1), 133–141. สืบค้น จาก https://he01.tci-thaijo.org/index.php/lannaHealth/article/view/282010

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการทั่วไป/บทความวิชาการพิเศษ