Effects of Psychological Intervention with Pharmacist Counseling on Patients’ Knowledge and Active Notification of Drug Allergy History
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objective: To determine the effects of psychological intervention with pharmacy counseling on patients’ knowledge and active notification of drug allergy history. Method: The study was an experimental study in 84 patients with chronic diseases and known history of drug allergies who either notified such history only when asked by health professionals or did not notify the history even asked. The subjects were randomly allocated into the experimental group (N=43) and the control group (N=41). Those in experimental group received education using video media and pharmacy counseling on the knowledge regarding drug allergy and information aimed to modify their psychological factors identified in the previous study as variables affecting the active notification of drug allergy history. Those in the control received the routine pharmacy counseling focusing on knowledge regarding drug allergy. The researcher assessed the active notification of drug allergy history by interviewing and observation, the carry of drug allergy card by asking the patients to show the card, and the knowledge on drug allergy by interviewing. The assessments were conducted twice--before the intervention and 2 to 6 months later when the subjects revisited the hospitals. Results: After the intervention, 41.9% of the experimental group actively notified their drug allergy history, which was significantly higher than those in the control group (19.5%) (P=0.027). Additionally, 90% of the experimental group notified the history by showing drug allergy card (with or without verbal notification) which was significantly higher than those in the control group (65.9%) (P=0.020). Noticeably, less than 50% of the subjects in both groups carried drug allergy card at the beginning of the study. Furthermore, the carrying rate of the card increased sharply to 90.2% and 95.3% in the experimental group and control group, respectively, and showed no significant differences between groups (P=0.364). Interestingly the experimental group and the control were not significantly different in knowledge regarding drug allergy in all aspects except for the knowledge on the avoidance of repeated drug allergy where more subjects in the experimental group gave the correct answer (74.4%) than those in the control did (46.3%) (P=0.008). Conclusion: Psychological intervention and pharmacy counseling contributes to the more active notification of drug allergy history. Health institutions could apply the method developed in this study to improve the situation of noncooperation in notifying drug allergy history.
Article Details
ผลการวิจัยและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความถือเป็นความคิดเห็นและอยู่ในความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์ มิใช่ความเห็นหรือความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ หรือคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากการพิมพ์ บทความที่ได้รับการเผยแพร่โดยวารสารเภสัชกรรมไทยถือเป็นสิทธิ์ของวารสารฯ
References
2. ยงยุทธ โล่ศุภกาญจน์. การสำรวจประสบการณ์และความรู้เกี่ยวกับการแพ้ยาของประชาชนในอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก. [ออนไลน์]. 2543 [สืบค้นวันที่ 15 มิถุนายน 2554]. เข้าถึงได้จาก URL:http://elib.fda. moph.go.th/multim/html7/12433_1.htm.
3. Einarson TR. Drug-related hospital admissions. Ann Pharmacother.1993;27: 832-40.
4. Thong BY, Leong KP, Tang CY, Chang HH. Drug allergy in a general hospital: results of a novel prospective in patient reporting system. Ann Allergy Asthma Immunol. 2003; 90: 342–7.
5. จันทรัศมน ด่านศิริกุล, จิตติมา เอกตระกูลชัย, น้ำฝน ศิวะนาวินทร์. การติดตามอย่างพินิจพิเคราะห์เพื่อค้น หาอาการไม่พึงประสงค์จากการใช้ยาชนิดที่ป้องกันได้. ศรีนครินทรวิโรฒเภสัชสาร 2548;10: 132-44.
6. วลัยรัตน์ วงศ์เพ็ญทักษ์. การประเมินผลงานส่งมอบบัตรแพ้ยาแก่ผู้ป่วย. ข่าวสารด้านยาและผลิตภัณฑ์สุขภาพ 2551;11: 16-20.
7. รุ่งลักษณ์ คิดเกื้อการุญ, ธม ทาหาร, สิริลักษณ์ โตวรานนท์, ปรารถนา ชามพูนท, อภิสิทธิ์ เทียนชัยโรจน์, วิมลเกษสัมมะ และคณะ. ผลการพัฒนาระบบการเฝ้าระวังการแพ้ยาซ้ำโรงพยาบาลพุทธชินราชพิษณุโลก. พุทธชินราชเวชสาร 2551;25: 852-61.
8. สมสกุล ศิริไชย. ประสบการณ์: การป้องกันการแพ้ยาซ้ำซากของผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลเลิดสิน. ข่าวสารด้านยาและผลิตภัณฑ์สุขภาพ 2547;7: 12-3.
9. จันทร์จิรา ชอบประดิถ. การลดและป้องกันการแพ้ยาซ้ำในจังหวัดสมุทรสาคร. วารสารอาหารและยา 2547; 11: 61-7.
10. Gruchalla RS. Drug allergy. J Allergy Clin Immunol. 2003;111: 548-59.
11. Lesar TS, Briceland L, Stein D. Factors related to errors in medication prescribing. JAMA.1997; 277: 312–7.
12. Jones TA, Cosmo JA. Assessment of medication errors that involved drug allergies at a university hospital. Pharmacotherapy 2003;23: 855-60.
13. Leape LL, Bates DW, Cullen DJ, Cooper J, Demonaco HJ, Gallivan T, et al. Systems analysis of adverse drug events. JAMA.1995;274: 35-43.
14. Bates DW, Teich JM, Lee J, Seger D, Kuperman GJ, Ma’Luf N, et al. The impact of computerised physician order entry on medication error prevention. J Am Med Inform Assoc.1999;6: 313–21.
15. นิสา เลาหพจนารถ, ปิยเมธ โตสุขุมวงศ์, พวงเพ็ญ ฤทธีวีรกุล.การประเมินผลงานส่งมอบบัตรแพ้ยาแก่ผู้ป่วย ในที่มีประวัติแพ้ยาโดยเภสัชกร.วารสารเภสัชกรรมโรงพยาบาล 2550;17: 40-8.
16.Johnson V, Croft C, Crane V. Counseling patients about drug allergies in the inpatient setting. Am J Health-Syst Pharm 2001; 58: 1855-8.
17. Shulman JI, Shulman S, Haines AP. The prevention of adverse drug reactions-a potential role for pharmacists in the primary care team?. J R Coli Gen Pract.1981;31: 429-34.
18. Pilzer JD, Burke TG, Mutnick AH. Drug allergy assessment at a university hospital and clinic. Am J Health Syst Pharm.1996; 53: 2970-5.
19. Chaikoolvatana A, Chanakit T, Juengrakpong A. The evaluation of a recurrent Adverse Drug Reaction Prevention Program in the north-east region of Thailand. J Med Assoc Thai. 2006;89: 699-705.
20. Chaipichit N. Strategies for improving patients' knowledge, understanding and promoting behavioral change to prevent and reduce the occurrence of drug allergy [master thesis]. Khon Kaen: Khon Kaen University; 2010.
21. ชุติมา ระฆังทอง, สงวน ลือเกียรติบัณฑิต. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการแจ้งประวัติแพ้ยาโดยผู้ป่วย. วารสารเภสัชกรรมไทย 2553;2: 46-59.
22. นทพร ชัยพิชิต, นฤมล เจริญพรศิริกุล, ผันสุ ชุมวรฐายี. ความรู้ ความเข้าใจต่อการแพ้ยาและพฤติกรรมการพกบัตรแพ้ยาของผู้ป่วยแพ้ยา. ศรีนครินทร์เวชสาร 2552;24: 224-9.
23. พงษ์เทพ เล็บนาค, สุกัญญา เตชกิตติรุ่งโรจน์, สุภาวดี สืบศาสนา. การสำรวจความรู้เกี่ยวกับการแพ้ยาและการปฏิบัติตัวเมื่อเกิดอาการแพ้ยาของประชาชนในเขตอำเภอเมืองจังหวัดอุบลราชธานี. [รายงานการศึกษาอิสระเภสัชศาสตรมหาบัณฑิต]. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร, 2544
24. ฐิตินันท์ สมุทรไชยกิจ. ความเข้าใจเกี่ยวกับการแพ้ยาของผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลศรีนครินทร์.รายงานการประชุมวิชาการงานเฝ้าระวังความปลอดภัยจากการใช้ยา: ศูนย์ติดตามอาการอันไม่พึงประสงค์จากการใช้ผลิตภัณฑ์สุขภาพ สำนักคณะกรรมการอาหารและยากระทรวงสาธารณสุข; 2550.
25. Faul GF, Erdfelder E, Buchner A and Lang AG. Statistical power analyses using G*Power 3.1: Tests for correlation and regression analyses. Behav Res Methods 2009;41: 1149-60.
26. อรัญญา จึงรักษ์พงษ์. ประเมินผลขบวนการป้องกันการแพ้ยาซ้ำโดยเภสัชกรโรงพยาบาลราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ [วิทยานิพนธ์เภสัชศาสตรมหาบัณฑิต]. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี; 2547.
27. Puavilai S, Choonhakam C. Drug eruptions in Bangkok: a 1-year study at Ramathibodi Hospital. Int J Dermato 1998;37: 747-51.
28. Padilla Serrato MT, Arias Cruz A, Weinmann AM, González Díaz SN, Galindo Rodríguez G, García Cobas CY. Prevalence of allergy to drugs in a group of asthmatic children and adolescents of northeast of Mexico. Rev AIerg Mex. 2006; 53: 179-82.
