การสำรวจอุณหภูมิในการเก็บฮิวแมนอินซูลินที่เปิดใช้งานแล้วที่บ้านผู้ป่วยและ การวิเคราะห์ความคงตัวภายใต้ภาวะจำลองของอุณหภูมิสูงสุดที่พบในบ้าน

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อเก็บข้อมูลอุณหภูมิบ้านที่ผู้ป่วยเก็บอินซูลินระหว่างใช้ และศึกษาความคงตัวของอินซูลิน ภายใต้ภาวะจำลองอุณหภูมิสูงสุดที่ได้จากข้อมูลอุณหภูมิบ้าน วิธีการ: ผู้ป่วยเบาหวาน (47 คน) ที่ได้รับอินซูลินชนิดใดชนิดหนึ่งต่อไปนี้ ชนิดออกฤทธิ์สั้น ออกฤทธิ์นานปานกลาง หรืออินซูลินผสมสำเร็จระหว่างชนิดออกฤทธิ์สั้นกับออกฤทธิ์นานปานกลาง ได้รับอุปกรณ์พกพาสำหรับติดตามอุณหภูมิเก็บอินซูลินระหว่างใช้เป็นเวลา 5-7 วันต่อต่อกัน การศึกษาเก็บข้อมูลอุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดที่พบในการเก็บยา ระยะเวลาต่อวันที่อุณหภูมิอยู่นอกช่วงที่แนะนำให้เก็บยา การศึกษาความคงตัวอ้างอิงวิธีการวิเคราะห์จากเภสัชตำรับสหรัฐอเมริกาฉบับตีพิมพ์ครั้งที่ 42 การศึกษาเก็บอินซูลินทั้ง 3 ชนิดอย่างละ 3 แบทช์ ในตู้ควบคุมอุณหภูมิโดยกำหนดอุณหภูมิเป็นค่าสูงสุดที่พบ การวิเคราะห์หาปริมาณอินซูลินทำทุกสัปดาห์เป็นเวลา 4 สัปดาห์ รายงานผลเป็นร้อยละของตัวยาสำคัญ โดยช่วงร้อยละ 95-105 เป็นช่วงที่ยอมรับได้  การศึกษายังสังเกตการเปลี่ยนแปลงลักษณะกายภาพของอินซูลิน  ผลการวิจัย: ในกลุ่มผู้ป่วย 22 รายที่เก็บอินซูลินระหว่างใช้ในตู้เย็นพบว่า 18 รายมีอุณหภูมิการเก็บยาอยู่นอกช่วงที่แนะนำ (2-8 องศาเซลเซียส) ด้วยระยะเวลาเฉลี่ยประมาณ 8 ชั่วโมง 30 นาทีต่อวัน  ผู้ป่วยที่เก็บอินซูลินระหว่างใช้ที่อุณหภูมิห้อง 25 ราย พบอุณหภูมิการเก็บที่สูงกว่า 30 องศาเซลเซียสทุกราย ด้วยระยะเวลาเฉลี่ยประมาณ 7 ชั่วโมง 57 นาทีต่อวัน  อุณหภูมิสูงสุดคือ 43.6 องศาเซลเซียส  ณ สภาวะจำลองอุณหภูมิสูงสุดที่ 42±2 องศาเซลเซียส อินซูลินออกฤทธิ์สั้น ชนิดออกฤทธิ์นานปานกลาง และชนิดผสม มีปริมาณอินซูลิน ในช่วงร้อยละ 95-105 ถึงสัปดาห์ที่ 2, 3 และ 4 ตามลำดับ ทั้งนี้ไม่พบว่ามีการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่สำคัญ ยกเว้น อินซูลินชนิดออกฤทธิ์นานปานกลางและชนิดผสมสำเร็จมีความหนืดเพิ่มขึ้น  สรุป: อุณหภูมิบ้านที่เก็บอินซูลินระหว่างใช้ ส่วนใหญ่อยู่นอกช่วงแนะนำ คิดเป็นระยะเวลาประมาณ 8 ชั่วโมงต่อวัน ภายใต้อุณหภูมิ 42±2 องศาเซลเซียส อินซูลินออกฤทธิ์สั้น อินซูลินออกฤทธิ์นานปานกลาง และอินซูลินผสมสำเร็จมีความคงตัวถึง 2, 3 และ 4 สัปดาห์ ตามลำดับ