ความหลากชนิดของพรรณพืช สถานะภาพและการกระจายพืชสมุนไพรของกลุ่มป่าภูพาน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหลากชนิดของพืชสมุนไพร การกระจายตัวและสถานภาพพืชสมุนไพรในพื้นที่กลุ่มป่าภูพานจากโครงการสำรวจรวบรวมข้อมูลความหลากหลายทางชีวภาพระดับท้องถิ่นปี พ.ศ. 2549-2551 ของสำนักงานปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมได้สำรวจระหว่าง เดือนกรกฎาคม 2551 – มกราคม 2552 มีพื้นที่เป้าหมาย 4 จังหวัด ได้แก่ สกลนคร มุกดาหาร นครพนม และกาฬสินธุ์ ใช้แปลงตัวอย่าง 49 แปลง มีขนาด 20 x 50 เมตร พบ พืช 429 ชนิด 102 วงศ์ เป็นพืชในวงศ์ถั่ว (Leguminosae) มากที่สุด จำนวน 64 ชนิด พันธุ์ไม้เด่นที่มีค่าดัชนีความสำคัญ (Important Value Index: IVI ) สูงสุด 5 ลำดับแรก คือ เต็ง (Shorea obtuse Wall. Blume) รัง (Shorea siamenis Miq.) เหียง (Dipterocarpus obtusifolius Teijsm. Ex Miq.) แดง (Xylia xylocarpa (Roxb.) Taub. Var. kettii (Craib & Hutch.) I.C.Nielsen และประดู่ (Pterocarpus macrocarpus Kurz) ค่าดัชนีความหลากหลายของชนิดพันธุ์ (Species Shannon-Wiener Index: H’) เท่ากับ 3.84 ค่าความหลากชนิด (Species Diversity: D) 46.62 และค่าความสม่ำเสมอของชนิดพันธุ์ (Evenness Index: J) เท่ากับ 0.74 ในจำนวนนี้มีพืชที่อยู่ในบัญชีแดง จำนวน 16 ชนิด การศึกษาวิจัยครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลเชิงลึกในการพัฒนาเครื่องมือสำหรับการวงแผนการจัดการเพื่อคุ้มครองสมุนไพรและถิ่นกำเนิดของประเทศไทยต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
2. Orr D. (1991). What is education for? [cited 2011 June 4]. Available from: https://www.context.org/ ICLIB/IC27/Orr.htm
3. สำนักงานปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการสำรวจรวบรวมข้อมูลความหลากหลายทางชีวภาพระดับท้องถิ่น ปี 2550 พื้นที่จังหวัดอำนาญเจริญ. กรุงเทพฯ: กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม;2551. (476 หน้า).
4. Napompeth B. Current status of biosafety policy and regulation in Thailand. Paper present at Bio-Asia workshop 2000. Hangzhou, China November 27-30, 2000.
5. Pasa AE. Biodiversity study of a smallholder-protected forest ecosystem in Leyte, Philippines. Biodiversity 2011:12(1);38-45.
6. ธวัชชัย สันติสุข. ป่าของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช; 2549. (120 หน้า).
7. นิวัต เรืองพานิช. ป่าและการป่าไม้ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ; 2548. (476 หน้า).
8. กรมป่าไม้. แผนงานตรวจสอบผลการแปลตีความข้อมูลจากภาพดาวเทียม โครงการจัดทำแผนที่ป่าไม้ระบบมาตรฐาน. กรุงเทพฯ: ส่วนวิเคราะห์ทรัพยากรป่าไม้สำนักงานวิชาการป่าไม้ กรมป่าไม้; 2544ก.
9. Pooma R., Suddee S., Chamchumroon V., Koonkhunthod N., Phattarahirankanok K., Sirimongkol S., Poopath M., editors. A Preliminary Check-list of Threatened Plants in Thailand. Bangkok: National Park, Wildlife and Plant Conservation Department; 2005. (196p).
15. Krebs CJ. Ecological Methodology. 2nd Ed. Addison-Welsey Educational Publishers, Inc.; 1999. (624 pp.).
16. Pielou EC. The measurement of diversity in different types of biological collections. J theor Biol 1996:13;131-41
18. The Plant List a working list of all known plant species,2010. çThe Plant List 2010é. [Online]. 2013 [cited 7 November 2013]; Available from: https://www.theplantlist.org/
20. Santisuk T. Status from Thailand red data: plants. Bangkok: Office of Natural Resources and Environmental Policy and Planning; 2006. (256 p.).
21. International Union for Conservation of Nature and Natural Resources, 2009. çRed List of Threatened Species". [Online]. 2009 [cited 26 March 2011]; Available from: https://www.iucnredlist.org/news/iucn-red-list-site-made-easyguide
25. Samek JH., Skole DL., Klinhom U, Butthep C, Navanugraha C, Uttaruk P, and Laosuwan T. Inpang Carbon Bank in Northeast Thailand: A Community Effort in Carbon Trading from Agroforestry Projects. In Kumar B.M. and Nair P.K.R. (eds.), Carbon Sequestration Potential of Agroforestry Systems: Opportunities and Challenges, Advances in Agroforestry 8, CA: Springer Science+Business Media; 2011. p. 263-80.
29. Zhang Y-B and Ma K-P. Geographic distribution patterns and status assessment of threatened plants in China. Biodivers Conserv 2008;17:1783-98.
