ภูมิปัญญาไทยในการกวาดยาเด็ก

Main Article Content

Mala Soisamrong
Kusuma Sriyakuk
Jirachaya Pramol
Bussaraporn Thanasilungkoon
Kantamara Sittikripong
Jiraporn Boonmak

บทคัดย่อ

การศึกษาองค์ความรู้ ความเชื่อ วิธีการ ขั้นตอน ตำรับยาที่ใช้ในการกวาดยาเด็กตามภูมิปัญญาไทย รวมทั้งปัจจัยที่มีผลต่อการดำรงอยู่ของหมอ โดยสัมภาษณ์และสังเกตการณ์ทำงานของหมอกวาดยา ๓ ราย ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร และสัมภาษณ์ผู้ปกครองที่นำเด็กมารักษาและผู้ทรงคุณวุฒิทางการแพทย์แผนไทย พบว่าหมอทั้ง ๓ ราย มีประสบการณ์ในการรักษาโรคเด็กด้วยการกวาดยามานานกว่า ๒๐ ปี โดยเรียนรู้จากบรรพบุรุษ, มีความเชื่อว่าโรคที่เด็กมากวาดยามีสาเหตุมาจากเชื้อโรค เป็นโรคที่ชาวบ้านเรียกว่า “ซาง”, หมอทำการรักษาด้วยการกวาดยา และให้ยาไปกินต่อที่บ้าน. วิธีกวาดยาหมอส่วนใหญ่ใช้นิ้วชี้หรือนิ้วก้อยป้ายยาและกวาดให้ลึกถึงโคนลิ้น วันละครั้ง. ตำรับที่ใช้กวาดมักจะผสมเหล้าเป็นน้ำกระสายและเป็นสูตรตำรับประจำตระกูล. หมอรายหนึ่งใช้เฉพาะยาสามัญประจำบ้านแผนโบราณ ค่าบริการครั้งละ ๑๐-๒๙ บาท,หมออีกรายผูกข้อมือเรียกขวัญเด็กคิดค่าบริการเพิ่ม ๕ บาท. ผู้ปกครองที่พาเด็กมารับบริการส่วนใหญ่เคยรักษาด้วยการกวาดยา พอใจในการรักษา. หมอ ๒ รายมีผู้มารับบริการมากกว่า ๑๐๐ คน ต่อวัน, แต่หมออีกรายมีคนไข้ ประมาณ ๒-๑๐ คนต่อวัน. สิ่งที่มีผลต่อการดำรงอยู่ของหมอเกิดจากมีผู้ป่วยศรัทธามารับบริการต่อเนื่อง ค่าบริการไม่แพง รักษาโรคหายมีชื่อเสียงมายาวนาน. นอกจากนี้ หมอยังรักษาโรคอื่นๆ ในผู้ป่วยทั่วไปด้วย. การกวาดยาเป็นวิธีบริหารยาให้เด็กที่เป็นเอกลักษณ์ไทย. หากศึกษาและพบว่ามีผลดีก็ควรจะให้การส่งเสริมการใช้ต่อไป.

Article Details

ประเภทบทความ
Original Articles

เอกสารอ้างอิง

๑.กรมศิลปากร. จารึกตำรายา วัดราชโอรสารามราชวรวิหาร. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร; ๒๕๔๕
๒.กรมหลวงวงสาฯ กรมหมื่นไชยนาท. คัมภีร์ธาตุพระนารายน์ (ฉบับใบลาน); ๒๕๔๙.
๓.ชยันต์ พิเชียรสุนทร, แม้นมาส ชวลิต, วิเชียร จีรวงส์. คำอธิบายตำราพระโอสพระนารายณ์ ฉบับเฉลิมพระเกียรติ ๗๒ พรรษามหาราชา ๕ ธันวาคม พุทธศักราชา ๒๕๔๒. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ และมูลนิธิภูมิปัญญา; ๒๕๔๘.
๔.เทพินทร์ พัชรานุรักษ์. แนวคิดความเจ็บป่วยและพฤติกรรมการรักษาเยียวยาแบบพื้นบ้าน. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล;๒๕๓๓.
๕.พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว. ตำรายาศิลาจารึกในวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม (วัดโพธิ์) พระนคร ฉบับสมบูรณ์ ๒๕๐๕,๒๓๗๕.
๖.มูลนิธิฟื้นฟูส่งเสริมการแพทย์ไทยเดิม อายุรเวทวิทยาลัย (ชีวกโกมารภัจจ์). ตำราแพทย์ไทยเดิม (แพทยศาสตร์สงเคราะห์) ฉบับอนุรักษ์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สามเจริญพาณิช; ๒๕๓๕.
๗.พาณีพันธุ์ ฉัตรอำไพวงศ์. การรักษาโรคกระพั้น หละ และซาง โดยการกวาดยา กรณีศึกษาหมอกวาดยา ตำบลกุยบุรี อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจบคีรีขันธ์; วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยมหิดล;๒๕๕๒.
๘. พระยาแพทย์พงศา วิสุทธาธิบดี (สุ่น สุนทรเวช). แพทย์ตำบล เล่ม ๒ เรื่องการรักษาเด็ก. พิมพ์ครั้งที่ ๒. พระนคร: โรงพิมพ์ห้องสมุดไท; ๒๔๗๖.
๙. สำนักงานข้อมูลสมุนไพร คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. หมอทัพพ์กับการแพทย์แผนไทย. กรุงเทพฯ: บริษัท ประชาชน จำกัด;๒๕๔๖.
๑๐.สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. หลักเกณฑ์วิธีการที่ดีในการผลิตยาจากสมุนไพร พ.ศ.๒๕๔๘. กรุงเทพมหาคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตร แห่งประเทศไทยจำกัด;๒๕๔๘
๑๑. ขุนนิทเทสสุขกิจ (นิสเทส ถมรัตน์ พุ่มชูศรี). อายุรเวทศึกษา (วิชาแพทย์แผนโบราณ). พิมพ์ครั้งที่ ๒;๒๕๑๖.