ฤทธิ์ต้านเชื้อราของสารสกัดเอทานอลจากเหง้าพืชวงศ์ขิง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
หลักการและวัตถุประสงค์ โรคผิวหนังจากเชื้อราเป็นการติดเชื้อของผิวหนังชั้นนอก มีสาเหตุหลักมาจากเชื้อรากลุ่มเดอร์มาโตไฟต์และสามารถรักษาได้ด้วยยาต้านเชื้อรา นอกจากนี้สามารถรักษาโดยใช้สมุนไพรทาบริเวณที่ติดเชื้อได้ ซึ่งสมุนไพรไทยหลายชนิดมีการอ้างถึงสรรพคุณในการรักษาโรคผิวหนัง อย่างไรก็ตามในสมุนไพรบางชนิดยังขาดผลการทดสอบทางวิทยาศาสตร์ที่ชัดเจนมายืนยันประสิทธิผลในการรักษา การศึกษานี้มีเป้าหมายเพื่อทดสอบฤทธิ์ต้านเชื้อราของสารสกัดเหง้าพืชวงศ์ขิง ซึ่งสมุนไพรหลายชนิดในวงศ์นี้มีสรรพคุณในการรักษาโรคผิวหนัง
ระเบียบวิธีศึกษา ทดสอบฤทธิ์ต้านเชื้อราและฆ่าเชื้อราต่อเชื้อยีสต์ คือ Candida albicans และเชื้อรากลุ่มเดอร์มาโตไฟต์ 3 ชนิด คือ Trichophyton rubrum, Trichophyton mentagrophytes และ Microsporum gypseum ของสารสกัดเอทานอลจากเหง้าพืชวงศ์ขิง จำนวน 15 ชนิด ด้วยวิธี broth microdilution assay
ผลการศึกษา จากสารสกัด 15 ชนิด ขมิ้นขาวป่าและไพลดำแสดงฤทธิ์ต้านเชื้อราได้ดีที่สุด โดยแสดงฤทธิ์ต้านเชื้อยีสต์ C. albicans และเชื้อรากลุ่มเดอร์มาโตไฟต์ที่ทำการศึกษาที่ความเข้มข้นต่ำสุดในการยับยั้งเชื้อ (Minimum Inhibitory Concentration, MIC) น้อยกว่า 50 และ 6.25 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตรตามลำดับ สมุนไพรทั้งสองชนิดแสดงฤทธิ์ฆ่าเชื้อ C. albicans ที่ความเข้มข้นต่ำสุดในการฆ่าเชื้อรา (Minimum Fungicidal Concentration, MFC) 100 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร และฆ่าเชื้อรากลุ่มเดอร์มาโตไฟต์ที่ MFCs 3.13 – 6.25 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร
อภิปรายและสรุป เหง้าขมิ้นขาวป่าและไพลดำแสดงฤทธิ์ในการต้านเชื้อราได้ดีและสามารถฆ่าเชื้อราได้ ดังนั้นจึงน่าสนใจในการนำไปศึกษาสารออกฤทธิ์ และพัฒนาตำรับยาต้านเชื้อราต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
2. Nenoff P, KrÜger C, Schaller J, Ginter-Hanselmayer G, Schulte-Beerbunl R, Tietz HJ. Mycology- an update part 2: dermatomycoses: clinical picture and diagnostics. J Dtsch Dermatol Ges. 2014;12(9):749-77.
3. Gupta AK, Ryder JE, Chow M, Cooper EA. Dermatophytosis; the management of fungal infections. Skinmed. 2005;4(5):305-10.
4. Degreef HJ, DeDoncker PR. Current therapy of dermatophytosis. J Am Acad Dermatol. 1994;31:S25-30.
5. สมุนไพรอภัยภูเบศร. สมุนไพรต้านเชื้อรา ปัญหากวนใจยามฝนพรำ. [Internet]. 2555 สิงหาคม. [2558 สิงหาคม 12]. ที่มา: http://www.abhaiherb.com/knowledge/thaiherb/1366
6. Singh G, Kapoor IP, Singh P, de Heluani CS, de Lampasona MP, Catalan CA. Chemistry, antioxidant and antimicrobial investigation on essential oil and oleoresins of Zingiber officinale. Food Chem Toxicol. 2008;46(10):3295-302.
7. Azizi A, Aghayan S, Zaker S, Shakeri M, Entezari N, Lawaf S. In vitro effect of Zingiber officinale extract on growth of Streptococcus mutans and Streptococcus sanguinis. Int J Dent. 2015;2015:489842. Doi: 10.1155/2015/489842. PubMed PMID: 26347778
8. Chudiwal AK, Jain DP, Somani RS. Alpenia galangal Willd.- An overview on phyto-pharmacological properties. IJNPR. 2010;1(2):143-9.
9. Singh R, Chandra R, Bose M, Luthra PM. Antibacterial activity of Curcuma longa rhizome extract on pathogenic bacteria. Curr Sci. 2002;83(6):737-40.
10. Wuthi-udomlert M, Grisanapan W, Luanratana O, Caichompoo W. Antifungal activity of Curcuma longa grown in Thailand. Southeast Asian J Trop Med Public Health. 2000;31:178-82.
11. Apisariyakul A, Vanittanakom N, Buddhasukh D. Antifungal activity of turmeric oil extracted from Curcuma longa (Zingiberaceae). J Ethnopharmacol. 1995;49(3):163-9.
12. Polgar PE. National Committee for Clinical Laboratory Standards. Reference method for broth dilution antifungal susceptibility testing of yeasts; approved standard. 2nd ed: NCCLS Document M27-A2; 2002. 31 p.
13. The Clinical and Laboratory Standard Institute. Reference method for broth dilution antifungal susceptibility testing of filamentous fungi; approved standard. 2nd ed: CLSI Document M38-A2; 2008. 13 p.
14. Sirirugsa P. Thai Zingiberaceae: species diversity and their uses. Pure Appl Chem. 1998;70(11):1-8.
15. Norajit K, Laohakunjit N, Kerdchoechuen O. Antibacterial effect of five Zingiberaceae essential oils. Molecules. 2007;12(8):2047-60.
16. Habsah M, Amran M, Mackeen MM, Lajis NH, Kikuzaki H, Nakatani N, et al. Screening of Zingiberaceae extracts for antimicrobial and antioxidant activities. J Ethnopharmacol. 2000;72(3):403-10.
17. Chen IN, Chang CC, NgCC, Wang CY, Shyu YT, Chang TL. Antioxidant and antimicrobial activity of Zingiberaceae plants in Taiwan. Plant Foods Hum Nutr. 2008;63:15-20.
18. Ficker CE, Smith ML, Susiarti S, Leaman DJ, Irawati C, Arnason JT. Inhibition of human pathogenic fungi by member of Zingiberaceae used by the Kenyah (Indonesian Borneo). J Ethnopharmacol. 2003;85(2-3):289-93.
19. Jantan IB, Yassin MSM, Chin CB, Chen LL, Sim NL. Antifungal activity of the essential oils of nine Zingiberaceae species. Pharm Biol. 2003;41(5):392-7.
20. Policegoudra RS, Aradhya SM, Singh L. Mango ginger (Curcuma amada Roxb.)- A promising spice for phytochemicals and biological activities. J Biosci. 2011;36:739-48.
21. Jatoi SA, Kikuchi A, Gilani SA, Watanabe KN. Phytochemical, pharmacological and ethnobotanical studies in mango ginger (Curcuma amada Roxb. : Zingiberaceae). Phytother Res. 2007;21:507-16.
22. คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. สยามไภษัชยพฤกษ์: ภูมิปัญญาของชาติ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน); 2539.
