การวิจัยประสิทธิภาพและแนวทางการพัฒนาโครงสร้างเครือข่ายอินเทอร์เน็ตไร้สาย : กรณีศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

บทคัดย่อ

            การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและข้อจำกัดของการใช้งานเครือข่ายอินเทอร์เน็ตไร้สาย ประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้งาน และเสนอแนวทางในการพัฒนาระบบเครือข่ายในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ผลการศึกษาพบว่าระบบเครือข่ายมีข้อจำกัดด้านครอบคลุมพื้นที่ใช้งาน โดยเฉพาะในพื้นที่ชั้น 3 และพื้นที่ชั้น 4 ที่มีสัญญาณไม่เสถียร เนื่องจากจุดกระจายสัญญาณไม่เพียงพอและมีสิ่งกีดขวาง เช่น ผนังห้องและกระจก ซึ่งลดทอนสัญญาณ ทำให้การเชื่อมต่อช้าและไม่เสถียร ข้อมูลแสดงให้เห็นว่าค่าความเร็วรองรับสูงสุดของการดาวน์โหลดและอัปโหลดในแต่ละชั้นอยู่ในระดับเหมาะสม แต่อย่างไรก็ตามค่าความเร็วต่ำสุดในพื้นที่ชั้น 3 และพื้นที่ชั้น 4 ต่ำมากในบางพื้นที่ที่มีข้อจำกัด ค่าดาวน์โหลดต่ำสุด 0 - 9.1 Mbps และค่าอัปโหลดต่ำสุด 7.4 - 10.9 Mbps ซึ่งส่งผลต่อการใช้งานของผู้ใช้งานจริง ผู้ใช้งานมีความพึงพอใจในระดับปานกลางถึงมาก ซึ่งยังต้องการให้ปรับปรุงความเร็ว ความเสถียร และเพิ่มจำนวนจุดกระจายสัญญาณให้ครอบคลุมทุกพื้นที่

            ผลการศึกษาสนับสนุนให้ใช้เทคโนโลยี Wi-Fi 6 และการจัดการเครือข่ายด้วยระบบอัจฉริยะ เพื่อเพิ่มความเร็วและเสถียรภาพ รวมถึงการใช้ช่องสัญญาณที่เหมาะสม เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการเชื่อมต่อ ทั้งนี้ ปัญหาคอมพิวเตอร์สเปกต่ำในห้องเรียนและห้องทำงาน ยังส่งผลให้การประมวลผลล่าช้าและลดประสิทธิภาพการใช้งานเครือข่าย การพัฒนาเครือข่าย ควรมุ่งเน้นการปรับปรุงจุดกระจายสัญญาณในพื้นที่ที่มีปัญหาและเพิ่มประสิทธิภาพคอมพิวเตอร์ เพื่อให้การใช้งานเครือข่ายของคณะเป็นไปอย่างราบรื่นควบคู่ด้วยเช่นกัน