Effects of a Self-Management Support Program on Health Behaviors and Clinical Outcomes in Hypertensive Patients to Delay Kidney Function Decline
Keywords:
Self-management, Hypertension, Health behaviors, Clinical outcomes, Renal function preservationAbstract
Purposes: This study aimed to compare the mean scores of knowledge, health behaviors, and clinical outcomes among patients with hypertension.
Study design: Quasi-experimental design.
Materials and Methods: A quasi-experimental design was employed involving 60 hypertensive patients who met the inclusion criteria. Participants were assigned to either the experimental group (n = 30) or the control group (n = 30). The program consisted of six sessions delivered over a 12-week period. The control group received routine standard care. Data were collected using validated questionnaires assessing knowledge of hypertension, as well as health behaviors; all instruments demonstrated satisfactory content validity as evaluated by experts, and had a reliability coefficient of 0.89. Data were analyzed using descriptive statistics (frequency, percentage, mean, and standard deviation) and inferential statistics (independent t-test and paired t-test). Statistical significance was set at p < .05.
Main Findings: After the intervention, hypertensive patients in the experimental group showed significant improvements in knowledge, health behaviors, and clinical outcomes. The mean knowledge score increased from 23.07 (SD. = 1.84) to 25.27 (SD. = 1.27), an increase of 2.20 points (95% CI: 1.624–2.775, p < .001). The mean health behavior score rose from 55.07 (SD. = 7.30) to 60.27 (SD. = 5.33), an increase of 5.20 points (95% CI: 3.166–7.234, p < .001). For clinical outcomes, the estimated glomerular filtration rate (eGFR) increased from 66.23 to 67.90 mL/min/1.73m², with a mean difference of 1.67 (95% CI: 0.122–3.207, p = .035). Both systolic and diastolic blood pressure levels significantly decreased: SBP declined from 142.63 mmHg to 137.03 mmHg (mean difference = –5.60, 95% CI: –7.186 to –4.014, p < .001), and DBP decreased from 89.67 mmHg to 85.77 mmHg (mean difference = –3.90, 95% CI: –5.717 to –2.083, p < .001). Comparisons between the experimental and control groups after the intervention further demonstrated that the experimental group had significantly higher knowledge scores (25.27 vs. 23.00; mean difference = 2.27, 95% CI: 1.460–3.082, p < .001) and better health behavior scores (mean difference = 7.14, 95% CI: 4.281–10.000, p < .001). In addition, the experimental group exhibited significantly higher eGFR values (mean difference = 9.75, 95% CI: 4.787–14.713, p = .0003) and significantly lower SBP (mean difference = –4.34) and DBP (mean difference = –13.10) than the control group (p < .001).
Conclusion and Recommendations: The study showed that a self-management support program effectively improved health behaviors in patients with hypertension and helped slow kidney deterioration. Therefore, it is recommended for real-world application to promote long-term health outcomes.
References
World Health Organization. Hypertension. Geneva: World Health Organization; 2023.
กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. รายงานสถานการณ์โรคความดันโลหิตสูงในประเทศไทย ปี 2566. นนทบุรี: กรมควบคุมโรค; 2566.
กมลทิพย์ วิจิตรสุนทรกุล. โรคไตเรื้อรังและการดูแลผู้ป่วย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ทางการแพทย์; 2565.
สมาคมโรคไตแห่งประเทศไทย. แนวทางเวชปฏิบัติโรคไตเรื้อรังสำหรับประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สมาคมโรคไตแห่งประเทศไทย; 2565.
Lorig K R, Holman H R. Self-management education: history, definition, outcomes, and mechanisms. Ann Behav Med. 2003;26(1):1–7.
Becker M H. The health belief model and personal health behavior. Health Educ Monogr. 1974;2(4):324–508.
สมาคมโรคไตแห่งประเทศไทย. แนวทางเวชปฏิบัติเพื่อการชะลอความเสื่อมของไตในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรัง. กรุงเทพฯ: สมาคมโรคไตแห่งประเทศไทย; 2565.
วันวิสาข์ สนใจ. ผลของการจัดการตนเองต่อพฤติกรรมสุขภาพและสมรรถภาพไตของผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่มีภาวะไตเสียหน้าที่ ระยะที่ 2. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา; 2561.
กรรณิการ์ ชายพรม. ผลของโปรแกรมสนับสนุนการจัดการตนเองเพื่อชะลอไตเสื่อมระยะที่ 3 ต่อพฤติกรรมสุขภาพและผลลัพธ์ทางคลินิกของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ในโรงพยาบาลเสลภูมิ. วารสารวิจัยและพัฒนานวัตกรรมทางสุขภาพ. 2568;4(3):156–65.
อทิตยา ชูศรี. การให้ความรู้ร่วมติดตามทางโทรศัพท์ในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรัง. วารสารการพยาบาลสุขภาพจิต. 2563;36(1):90–101.
อุษณี อุปะกา. แผนดูแลรายบุคคลร่วมโปรแกรมการจัดการตนเองต่อพฤติกรรมสุขภาพ. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล. 2564;5(2):59–70.
สำราญ พูลทอง, สุปราณี เมืองโคตร, วิลาวัลย์ หลักเขต. ผลของโปรแกรมการส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการตนเองเพื่อชะลอไตเสื่อม และผลลัพธ์ทางคลินิกในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะที่ 3. วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สรรพสิทธิประสงค์. 2566;7(1):91–104.
ลักขณา ลี้ประเสริฐ, สุทธิณี สิทธิหล่อ. ประสิทธิผลของโปรแกรมสนับสนุนการจัดการตนเองของผู้ป่วยเบาหวานและความดันโลหิตสูง. Journal of the Phrae Hospital. 2559;24(1–2):49–60.
นกพร นทีธนสมบัติ, ทวีศักดิ์ กสิผล. ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงที่ควบคุมความดันโลหิตไม่ได้. วารสารการพยาบาลสุขภาพชุมชน. 2561;3:5–10.
กัลปนา เพชรอินทร์, นฤมล เสนีย์. ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและการควบคุมความดันโลหิตของผู้ที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง. Science, Technology, and Social Sciences Procedia. 2566;3:NCCR01.
พรพิมล นาคะ. ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองต่อพฤติกรรมการจัดการตนเอง ความดันโลหิต และอัตราการกรองของไตของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงที่มีโรคไตเรื้อรังระยะที่ 3. วารสารสุขศึกษาและพัฒนาสุขภาพ. 2567;2(2):155–66.
รภัสสา รักเกื้อ. ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองต่อพฤติกรรมการจัดการตนเอง ความดันโลหิต และอัตราการกรองของไตของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงที่มีโรคไตเรื้อรังระยะที่ 3. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาการแพทย์และสุขภาพ. 2567;9(3):535–42.
วิภารัตน์ ไชยสลี. โปรแกรมสนับสนุนการจัดการตนเองแบบกลุ่มในผู้ป่วยความดันโลหิตสูงร่วมโรคไต. วารสารสุขภาพชุมชนและการส่งเสริมสุขภาพ. 2566;10(3):115–26.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดร้อยเอ็ด
บทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิจัย และพัฒนานวัตกรรมทางสุขภาพ สํานักงานสาธารณสุขจังหวัดร้อยเอ็ด ถือเป็น ผลงานวิชาการ งานวิจัย วิเคราะห์ ตลอดจนเป็นความเห็นส่วนตัวของผู้ประพันธ์ กองบรรณาธิการไม่จําเป็นต้องเห็น ด้วยเสมอไป และผู้ประพันธ์จะต้องรับผิดชอบต่อบทความของตนเอง
