ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและพฤติกรรมการฆ่าตัวตายในผู้ป่วยซึมเศร้าที่พยายามฆ่าตัวตายสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา

สาวิตรี แสงสว่าง; รัฐธีร์  โพธิกมลศาสตร์; วีนา  วิทยาเจียกขจร

ผู้แต่ง

สาวิตรี แสงสว่าง สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา
รัฐธีร์ โพธิกมลศาสตร์ สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา
วีนา วิทยาเจียกขจร

คำสำคัญ:

การให้คำปรึกษารายบุคคล, ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง, พฤติกรรมฆ่าตัวตาย, ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ :1) เพื่อเปรียบเทียบความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าก่อนและหลังได้รับการให้คำปรึกษารายบุคคล และ 2) เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการฆ่าตัวตายของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าก่อนและหลังได้รับการให้คำปรึกษารายบุคคล

วัสดุและวิธีการ : การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่มีพฤติกรรมฆ่าตัวตายที่มารักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบประเมินความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง 2) แบบประเมินพฤติกรรมการฆ่าตัวตาย 3) แบบประเมินความเสี่ยงการฆ่าตัวตาย 8 คำถาม และ 4) โปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลเพื่อความมีคุณค่าในตนเองสำหรับผู้ป่วยซึมเศร้าที่พยายามฆ่าตัวตาย ประกอบด้วยกิจกรรม 6 ครั้ง ครั้งละ 45 – 60 นาที จัดกิจกรรมทุก 2 สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองก่อนและหลังการทดลองด้วยสถิติ pair t-test

ผล : ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่มีพฤติกรรมฆ่าตัวตายหลังได้รับการให้คำปรึกษารายบุคคลมีคะแนนความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองสูงกว่าก่อนเข้าร่วมกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) และภายหลังการทดลองผู้ป่วยส่วนใหญ่มีความเสี่ยงในการฆ่าตัวตายระดับน้อย ร้อยละ 73.3 และพบผู้ป่วยมีพฤติกรรมฆ่าตัวตายซ้ำ ร้อยละ 13.3

สรุป : โปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลสามารถทำให้ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่มีพฤติกรรมฆ่าตัวตายรู้สึกมีคุณค่าในตนเองเพิ่มขึ้น และสามารถลดความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายได้

เอกสารอ้างอิง

มาโนช หล่อตระกูล, ปราโมทย์ สุคนิชย์, บรรณาธิการ. จิตเวชศาสตร์รามาธิบดี. กรุงเทพฯ: ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล; 2558.

ธวัชชัย พละศักดิ์, รังสิมันต์ สุนทรไชยา, รัชนีกร อุปเสน. ผลของโปรแกรมการบำบัดโดยการแก้ปัญหาต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต 2560; 31(1): 60-74.

Chonprai C, Rod-Ong D, Maneeganondh S, Jaruensook W, Theeyoung A, Patjanasoontorn N. Improving social and life skills in children with cleft lip and palate. J Med Assoc Thai 2019; 102(5): 79-82.

กรมสุขภาพจิต. รายงานการเข้าถึงบริการของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ปีพ.ศ.2561. [online]. Available from:https://thaidepression.com/www/report/main_report/pdf/ahb-25-12-18_ mix.pdf [2023 Nov 1].

พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์, นพพร ตันติรังสี, วรวรรณ จุฑา, อธิบ ตันอารีย์, ปทานนท์ ขวัญสนิท, สาวิตรี อัษณางค์กรชัย, สุทธา สุปัญญา และคณะ. รายงานการศึกษาเรื่องความชุกของโรคจิตเวชและปัญหาสุขภาพจิต: การสำรวจระบาดวิทยาสุขภาพจิตของคนไทยระดับชาติปี พ.ศ. 2556. กรุงเทพฯ: บริษัท บียอนด์พับลิสชิ่งจำกัด; 2559.

Health Data Center. รายงานข้อมูลด้านสุขภาพ. [online]. Available from: https://hdcservice.moph.go.th/hdc/reports/report. php?cat_id=ea11bc4bbf333b78e6f53a26f7ab6c89&id=706b605192b49d385ba044350af9c46a [2023 Nov 1].

สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. รายงานประจำปี 2566. กรุงเทพฯ: สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา; 2566.

Beck AT, Rush AJ, Shaw BF, Emery G. Cognitive therapy of depression. New York: Guilford Press; 1979.

Coopersmith S. The antecedents of self-esteem. San Francisco: Consulting Psychologists Press; 1981.

Hill L, Smith N. Self Care Nursing: Promotion of health. New Jersey: Appleton & Lange; 1990.

Rosenberg M. Society and the adolescent self-image. Princeton: Princeton University Press; 1965.

ดวงมณี จงรักษ์. การใช้ 4 ทฤษฎีการปรึกษาในการปรึกษากลุ่ม. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 2561; 29(1): 188-200.

Dryden W, editor. Rational emotive behaviour therapy: a reader. London: SAGE; 1995.

อารี เงารังษี. ผลของการให้การปรึกษาแบบรายบุคคลเพื่อพัฒนาการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้ป่วยที่มีภาวะซึมเศร้าในโรงพยาบาลจิตเวชสงขลาราชนครินทร์ จังหวัดสงขลา [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช; 2561.

อนงค์ อรุณรุ่ง. การพัฒนารูปแบบการให้คำปรึกษาครอบครัวที่มีความคิดฆ่าตัวตายของผู้ที่พยายามฆ่าตัวตาย. วารสารสาธารณสุขและสุขภาพศึกษา 2564; 1(2): 35-46.

ผ่องศรี คุณารักษ์, สุรินทร์ สุทธิธาทิพย์, สมพงษ์ ปั้นหุ่น. ผลการปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และพฤติกรรมต่อคุณค่าในตนเองของผู้หญิงที่ผิดหวังในความรัก. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง 2560; 6(2): 91-105.

กรมสุขภาพจิต. แบบประเมินความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย (8Q). [online]. Available form: https://catalog.dmh.go.th/ dataset/testrisk [2023 Nov 1].

อัครเดช กลิ่นพิบูลย์, อรพิน ยอดกลาง, วิภาดา คณะไชย, จารุนันท์ คำชมภู, สาคร บุปผาเฮ้า. การพัฒนาโปรแกรมบำบัดโดยการแก้ไขปัญหาในผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดและพฤติกรรมฆ่าตัวตาย. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย 2563; 28(1): 86-98.

วิมลรัตน์ ชัยปราการ, เกวลี แก้วกิติกุล, มาโนช หล่อตระกูล. การพยายามฆ่าตัวตายซ้ำและการเสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายในผู้ป่วยซึ่งมารับการรักษาที่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ด้วยปัญหาทำร้ายตนเองการวิเคราะห์โดยสถิติระยะปลอดเหตุการณ์. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย 2565; 67(4): 364-75.