The Effect of a Multifactorial Fall Prevention Model among the Elderly in the Geriatric Clinic of Khao Chamao Chaloem Phra Kiat 80 Phansa Hospital
Keywords:
Multifactorial fall prevention model, Geriatric clinic, Falling riskAbstract
This quasi-experimental research aimed to study the effect of a multifactorial fall prevention model on preventive behaviors and the fall risk among the elderly who received services in the geriatric clinic at Khao Chamao Chaloem Phra Kiat 80 Phansa Hospital due to the fall trend in the elderly were found higher. The sample size was calculated by using the two-group mean comparison formula and obtained each group by 56 people. The data were collected by using a questionnaire consisting of the fall prevention literacy, fall prevention behavior, and a fall risk assessment form. The results were analyzed by using descriptive and inferential statistics to compare means within groups (Paired sample T-test) and between groups (Independent sample T-test). The study found the similarity general characteristic in two groups of sample which were aged 65 years old and older, married, had graduated primary education, had the ability to read at a comfortable level, were able to take care of themselves, were farmers, and had a monthly income of 5,001 baht or more. The before-after comparison within group found that the fall prevention literacy were increased and the fall risk behavior, the fall risk from multifactorial, the ability of walking in 3 meter, the fear of fall and the environmental risk were decreased statistically significantly level of .01. The comparison between groups was found that the fall prevention literacy and fall risk point were statistically significantly higher in experimental group. The time for walk back in 3 meter were found lower than the comparison group with statistically significantly level of .05. Therefore, the multifactorial fall prevention model can reduce the fall risk from internal and external factors in the elderly.
References
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส.). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2562. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล, 2563.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส.). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2562. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล, 2563.
Gang, L., Sufang, J., & Ying, S. The incidence status on injury of the community dwelling elderly in Beijing. Chi J Prev Med 2006; 40(1): 37.
Wannian, L., Ying, L., Xueqing, W., & Chin J. An epidemiological study on injury of the community-dwelling elderly in Beijing. Dis Control Prev 2004; 8(6): 489-92.
Calvalcante, A.L.P., Aguiar, J.B., & Gurgel, L.A. Fatores associados a quedas em idosos em um bairro de Fortaleza, Ceará. Rev Bras Geriatr Gerontol 2012; 15(1): 137-46.
Wu, T.Y., Chie, W.C., Yang, R.S., & et al. Risk factors for single and recurrent falls: A prospective study of falls in community dwelling seniors without cognitive impairment. Prev Med 2013; 57: 511-7.
สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.), สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.), มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส.). การดูแลระยะยาวสำหรับผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส), 2553.
วิชัย เอกพลากร. รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2557. นนทบุรี: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข
Centers for Disease Control and Prevention. Older adult fall. Retrieved 5 March 2019 from https://www.cdc.gov/homeandrecreationalsafety/falls/index.html, 2019.
Stenbacka, M., et al., Association between use of sedatives or hypnotics, alcohol consumption, or other risk factors and a single injurious fall or multiple injurious falls: a longitudinal general population study. Alcohol (Fayetteville, N.Y.) 2002; 28(1): 9-16.
Masud, T. and R.O. Morris. Epidemiology of falls. Age and Ageing 2001; 30(suppl 4): 3-7.
ลัดดา เถียมวงศ์. แนวทางการป้องกันการเกิดหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน. วารสารพฤฒาวิทยา 2547; 5(2): 42-7.
Biderman, A., et al., Depression and falls among community dwelling elderly people: A search for common risk factors. Journal of Epidemiology and Community Health, 2002; 56(8): 631.
เพ็ญศรี เลาสวัสดิ์ชัยกุล, ยุพาพิน ศีรโพธิ์งาม, พรรณวดี พุธววัฒนะ. ปัจจัยที่เกี่ยวข้องและผลจากการหกล้มในผู้สูงอายุ. วารสารพฤฒาวิทยา 2543; 1(3): 16-22.
Control, N.C.f.I.P.a. Preventing Falls: How to Develop Community-based Fall Prevention Programs for Older Adults. Atlanta, Georgia: The National Center for Injury Prevention and Control of the Cneters for Disease Control and Prevention, 2008.
ศศิธร ตั้งสวัสดิ์, สุพัตรา สิมมาทัน, นิภาพร ฮามพิทักษ์, บุญทนากร พรมภักดี, ดุสิต อยู่คง. การประเมินความเสี่ยงและพัฒนาข้อเสนอเชิงนโยบายต่อการป้องกันการพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารควบคุมโรค 2563; 46(3): 565-78.
McKay C Fau - Anderson, K.E. and K.E. Anderson. How to manage falls in community dwelling older adults: a review of the evidence. (1469-0756 (Electronic)), 2010.
ชิดชนก ศิริวิบุลยกิติ, กุลนาถ มากบุญ, จุฬาลักษณ์ คำเจริญ. ผลของการใช้โปรแกรมท่าศาลากับผู้สูงอายุในการเสริมสร้างสมรรถนะทางกายเพื่อลดความเสี่ยงจากการพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุ. วารสารแพทย์เขต 4-5 2563; 39(1): 127-37.
ทิพเนตร งามกาละ, ประคอง อินทรสมบัติ, สุปรีดา มั่นคง. การสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับการป้องกันและจัดการการหกล้มในผู้ป่วยที่รับไว้รักษาในโรงพยาบาล. Rama Nurs J 2011; 17(1): 108-25.
ฐิติมา ทาสุวรรณอินทร์ และ กรรณิการ์ เทพกิจ. ผลของโปรแกรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุ. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ 2560; 35(3): 186-95.
ธีรพันธ์ จันทร์เป็ง, รังสิยา นารินทร์, วิลาวัณย์ เตือนราษฎร์. โปรแกรมส่่งเสริมครอบครัวเพื่่อการจััดการตนเองของผู้้สููงอายุุที่่เป็นโรคข้้อเข่่าเสื่อมต่่อการป้องกันการหกล้ม.วารสารสภาการพยาบาล 2564; 36(1): 34-51.
ธีรวีร์ วีรวรรณ. ผลของการออกกำาลังกายแบบผสมผสานต่อการทรงตัวของผู้สูงอายุ เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร. วารสารสาธารณสุขศาสตร์ 2555; 42(2): 44-53.
ภาริส วงศ์แพทย์, วันทนียา วัชรีอุดมกาล. ผลจากการฝึกเดินบนสายพานเลื่อนพร้อมการพยุงน้ำหนักตัวกับการฟื้นความสามารถเดินและการทรงตัวของผู้สูงอายุในชุมชน. เวชศาสตร์ฟื้นฟูสาร 2559; 26(1): 19-23.
วิลาวรรณ สมตน, ทัศนีย์ รวิวรกุล, ขวัญใจ อานาจสัตย์ซื่อ. ผลของโปรแกรมป้องกันการหกล้มสาหรับผู้สูงอายุ. Journal of Public Health Nursing 2017; 27(3): 59-70.
ปริศนา รถสีดา. การป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุในชุมชน: บทบาทพยาบาลกับการดูแลสุขภาพที่บ้าน. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย 2561; 12(2): 15-25.
นงนุช ล่วงพ้น, ศิริรัตน์ เกียรติกูลานุสรณ์, พรลักษณ์ แพเพชร์ เสือโต, จารุวรรณ กิตติวราวุฒ. ความ สัมพันธ์ระหว่างค่าคะแนนความเสี่ยงต่อการหกล้มด้วยแบบสอบถาม แบบประเมิน Time up and Go ต่อค่าความสมดุลของการลงน้้าหนักรยางค์ล่างในผู้สูงอายุ. วารสารมหาวิทยาลัย คริสเตียน 2563; 26(1): 1-12.
Bloom, BS. Mastery learning. In J. H. Block (Ed.), Mastery learning: Theory and practice, 1971; 47–63.
สถาบันเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. แนวทางเวชปฏิบัติการป้องกันประเมินภาวtหกล้มในผู้สูงอายุ. นนทบุรี: บริษัท ซีจี ทูล จำกัด, 2551.
Podsiadlo D, R.S., The timed ‘‘up & go’’: A test of basic functional mobility for frail elderly persons. J Am Geriatr Soc 1991; 39: 142-8.
BISCHOFF, H.A., et al., Identifying a cut-off point for normal mobility: a comparison of the timed ‘up and go’ test in community-dwelling and institutionalised elderly women. Age and Ageing 2003; 32(3): 315-20.
Tzu-Ting Huang and Gayle J. Action. Effectiveness of home visit falls prevention strategy for Taiwanese community-dwelling elders: randomized trial. Public health nursing 2004; 21(3): 247-56.
ธนพงษ์ เทศนิยม, นิภา มหารัชพงษ์, บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์, ศศิธร สกุลกิม. ผลของโปรแกรมการส่งเสริมความสามารถของตนเองต่อการป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารกรมการแพทย์ 2562; 44(4): 90-5.
ปรีดา สาราลักษณ์ และ วรารัตน์ ทิพย์รัตน์. ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มของผู้ดูแลผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยง ในเขตเทศบาลนครตรัง. วารสารการพยาบาลและการศึกษา 2565; 15(2): 1-13.
วรารัตน์ทิพย์รัตน์, จรูญรัตน์ รอดเนียม, พีรวิชญ์ สุวรรณเวลา. ผลของโปรแกรมการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพโดยการมสี่วนร่วมของครอบครัวต่อความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้ดูแล พฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มและการทรงตัวของผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยง. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ 2565; 14(3): 72-91.
พีรนุตริ์ ศรชัยเลิศสกุล. ผลของโปรแกรมลดความเสี่ยงต่อพฤติกรรมการป้องกันการหกล้ม ของผู้สูงอายุในชุมชน โรงพยาบาลสุวรรณภูมิ. วารสารวิจัยและพัฒนานวัตกรรมทางสุขภาพ 2566; 4(1): 98-110.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
This article was published in the Journal of regional healh promotion centre 7 khonkaen. It is considered an academic work or research. The results of the analysis and recommendations are subjective opinions. It is not the opinion of the Journal of regional healh promotion centre 7 khonkaen or the editorial office in any way. Authors are responsible for their own articles.
