การพัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉินที่ได้รับบาดเจ็บไขสันหลัง

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงปฏิบัติการครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉินที่ได้รับบาดเจ็บไขสันหลัง และศึกษาประสิทธิผลของแนวปฏิบัติดังกล่าวต่อผลลัพธ์ทางการพยาบาล รวมทั้งศึกษาความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพต่อการใช้แนวปฏิบัติที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บไขสันหลังจากอุบัติเหตุ อายุ 18 ปีขึ้นไป จำนวน 40 ราย และพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในแผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน จำนวน 60 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แนวปฏิบัติการพยาบาล แบบประเมินการปฏิบัติตามแนวปฏิบัติ แบบบันทึกผลลัพธ์ทางการพยาบาล และแบบสอบถามความพึงพอใจของพยาบาลวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา Independent t-test เปรียบเทียบโดยใช้สถิติ Chi–square test และ Mann–Whitney U test

ผลการวิจัยพบว่า แนวปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉินที่ได้รับบาดเจ็บไขสันหลังที่พัฒนาขึ้นอยู่ในระดับที่ยอมรับได้ คะแนนคุณภาพแต่ละด้านมากกว่าร้อยละ 72.22 - 93.33 เมื่อเปรียบเทียบผลลัพธ์ทางการพยาบาลระหว่างกลุ่มเปรียบเทียบและกลุ่มที่ใช้แนวปฏิบัติ พบว่าอุบัติการณ์การเกิดภาวะ Autonomic dysreflexia, ภาวะปอดอักเสบ, การติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ, แผลกดทับ ไม่แตกต่างกัน (p > .05) รวมทั้งระยะเวลาในแผนกฉุกเฉินไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p > .05) อย่างไรก็ตาม จำนวนวันนอนโรงพยาบาลของกลุ่มที่ใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเทียบกับกลุ่มเปรียบเทียบ โดยกลุ่มที่ใช้แนวปฏิบัติมีวันนอนลดลง (Median = 17 วัน) เมื่อเทียบกับกลุ่มเปรียบเทียบ (Median = 52 วัน) และพยาบาลวิชาชีพสามารถปฏิบัติตามแนวปฏิบัติได้ถูกต้องร้อยละ 93.01 โดยมีความพึงพอใจต่อการใช้แนวปฏิบัติในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ข้อเสนอแนะควรมีการทบทวนปรับปรุงแนวปฏิบัติภายใต้การใช้หลักฐานเชิงประจักษ์ และขยายผลการใช้แนวปฏิบัติไปยังหน่วยงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง รวมถึงการติดตามการดูแลตนเองหลังจำหน่ายเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้ป่วย