ตัววัดทางระบาดวิทยาเพื่อคำนวณภาระโรคจิตเภทในประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • Patanon Kwansanit สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา
  • Manit Srisurapanont ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

คำสำคัญ:

ภาระโรค, ตัววัดทางระบาดวิทยา, โรคจิตเภท

บทคัดย่อ

          วัตถุประสงค์  เพื่อทบทวน ประเมินและเลือกตัววัดทางระบาดวิทยาที่จะใช้คำนวณภาระโรคจิตเภทที่เหมาะสมกับประเทศไทย

          วัสดุและวิธีการ  ทบทวนวรรณกรรมจากฐานข้อมูล PubMed, Embase, PsycINFO  ที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990-2017 โดยใช้คำสำคัญที่กำหนด จากนั้นจึงคัดกรอง ค้นหางานวิจัยฉบับเต็มและสังเคราะห์ข้อมูลจากการศึกษาที่มีเนื้อหาสอดคล้องกับเรื่องที่ศึกษา

          ผล ความชุกชั่วชีวิตของโรคจิตเภท (หรือระยะเรื้อรังหรือหลงเหลือ) ในผู้ป่วยไทยปี พ.ศ. 2556 พบร้อยละ 0.7 ความชุกปัจจุบัน (1 เดือน หรือระยะเฉียบพลัน) พบร้อยละ 0.6 เมื่อเปรียบเทียบกับการสำรวจที่ผ่านมามีแนวโน้มคงที่หรือลดลงเล็กน้อย ความรุนแรงของโรคพบระยะเฉียบพลันร้อยละ 63 และระยะหลงเหลือร้อยละ 37 อายุเริ่มป่วยครั้งแรกในผู้ชายและผู้หญิง 20 ปี และ 24 ปี ตามลำดับ ระยะเวลาที่มีภาวะบกพร่องทางสุขภาพ 15.62±11.1 ปี ในกลุ่มที่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยยา และ 8.28±8.51 ปี ในกลุ่มที่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยยา อัตราการป่วยซ้ำครั้งที่สองภายในเวลา 5 ปี เมื่อได้รับการรักษา ร้อยละ 81.9 (95% CI;  70.6%-93.2%) อัตราป่วยซ้ำครั้งที่สาม ร้อยละ 78.0 (95% CI; 46.5-100.0) อัตราการหายจากโรคต่อปีเท่ากับ 1.37 ค่าความเสี่ยงสัมพัทธ์ของการเสียชีวิตจากโรคเท่ากับ 1.1 ค่าถ่วงน้ำหนักของภาวะบกพร่องทางสุขภาพในระยะเฉียบพลัน 0.756 (0.571–0.894) และระยะหลงเหลือ 0.576 (0.399–0.756)

          สรุป ค่าความชุกของโรคที่ได้จากการศึกษาของประเทศไทยเป็นตัววัดทางระบาดวิทยาที่เหมาะสมสำหรับคำนวณภาระโรคจิตเภทของคนไทยในขณะนี้ แต่ในอนาคตควรศึกษาตัววัดทางระบาดวิทยาอื่น ๆ ที่ยังไม่มีการศึกษาในไทย ได้แก่ อายุที่เริ่มป่วย ระยะเวลาที่มีภาวะบกพร่องทางสุขภาพ อัตราการกำเริบและการหาย ค่าถ่วงน้ำหนักของภาวะบกพร่องทางสุขภาพ

Downloads

Download data is not yet available.

References

1. Mathers CD, Stein C, Ma Fat D, Rao C, Inoue M, Tomijima N, et al. Global burden of disease 2000: Version 2 methods and results. Geneva: World Health Organization; 2002.
2. McFarlane WR. Prevention of the first episode of psychosis. Psychiatr Clin North Am 2011;34:95-107.
3. Ayuso-Mateos JL. Global burden of schizophrenia in the year 2000-version 1 estimates. Geneva: World Health Organization; 2002.
4. Whiteford HA, Degenhardt L, Rehm J, Baxter AJ, Ferrari AJ, Erskine HE, et al. Global burden of disease attributable to mental and substance use disorders: findings from the global burden of disease study 2010. Lancet 2013;382:1575-86.
5. Burden of disease Thailand working group. Disability – adjusted life yeas (DALYs) 2014. Nonthaburi: International
Health Policy Program, Ministry of Public Health; 2017. (in Thai)
6. Jablensky A. Epidemiology of schizophrenia: the global burden of disease and disability. Eur Arch Psychiatry Clin Neurosci 2000;6:274-85.
7. Kittirattanapaiboon P, Tantirangsee N, Chutha W, Tanaree A, Kwansanit P, Assanangkornchai S. Prevalence of mental disorders and mental health problems: Thai national mental health survey 2013. Journal of Mental Health of Thailand 2017;25:1–19. (in Thai)
8. Whiteford HA, Ferrari AJ, Degenhardt L, Feigin V, Vos T. The global burden of mental, neurological and substance use disorders: an analysis from the global burden of disease study 2010. PloS ONE 2015;10:e0116820.
9. Phanthunane P, Vos Theo, Whiteford H, Bertram M, Udomratn P. Schizophrenia in Thailand: prevalence and burden of disease. Popul Health Metr 2010;8:24. doi:10.1186/1478-7954-8-24.
10. Sadock BJ, Sadock VA. Kaplan and Sadock's synopsis of psychiatry: behavioral sciences/clinical psychiatry. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins; 2011.
11. Buoli M, Caldiroli A, Panza G, Altamura AC. Prominent clinical dimension, duration of illness and treatment response in schizophrenia: a naturalistic study. Psychiatry Investig 2012;9:354-60. doi: 10.4306/pi.2012.9.4.354.
12. Saha S, Barendregt JJ, Vos T, Whiteford H, McGrath J. Modelling disease frequency measures in schizophrenia
epidemiology. Schizophr Res 2008;1:246-54.
13. AlAqeel B, Margolese HC. Remission in schizophrenia: critical and systematic review. Harv Rev Psychiatry 2013;6:281-97.
14. Robinson D, Woerner MG, Alvir JM, Bilder R, Goldman R, Geisler S, et al. Predictors of relapse following response from a first episode of schizophrenia or schizoaffective disorder. Arch Gen Psychiatry 1999;3:241-7.
15. McGrath J, Saha S, Chant D, Welham J. Schizophrenia: a concise overview of incidence, prevalence, and mortality.
Epidemiol Rev 2008;1:67-76.
16. Hartz SM, Pato CN, Medeiros H, Cavazos-Rehg P, Sobell JL, Knowles JA, et al. Comorbidity of severe psychotic
disorders with measures of substance use. JAMA Psychiatry 2014;3:248–54.
17. Murray CJ, Lopez AD. The global burden of disease: a comprehensive assessment of mortality and disability from
diseases, injuries, and risk factors in 1990 and projected to 2020. Cambridge: Harvard University Press; 1996.
18. Kessler RC, Ustün TB. The World Mental Health (WMH) survey initiative version of the World Health Organization
(WHO) Composite International Diagnostic Interview (CIDI). Int K Methods Psychiatr Res 2004;13:93-121.
19. Suraaroonsamrit B, Panyayong B. The development of mental health and psychiatric service in health areas.
Journal of Mental Health of Thailand 2014;3:142-56. (in Thai)
20. Simon AE, Cattapan-Ludewig K, Zmilacher S, Arbach D, Gruber K, Dvorsky DN, et al. Cognitive functioning in the
schizophrenia prodrome. Schizophr Bull 2007;3:761-71.
21. De Hert M, van Winkel R, Wampers M, Kane J, van Os J, Peuskens J. Remission criteria for schizophrenia: evaluation in a large naturalistic cohort. Schizophr Res 2007;1:68-73.
22. World Health Organization (WHO). Schizophrenia: an international follow-up study. Chichester: Wiley; 1979.
23. Andreasen NC, Carpenter Jr WT, Kane JM, Lasser RA, Marder SR, Weinberger DR. Remission in schizophrenia:
proposed criteria and rationale for consensus. Am J Psychiatry 2005;3:441-9.
24. Srisurapanont M, Likhitsathian S, Boonyanaruthee V, Charnsilp C, Jarusuraisin N. Metabolic syndrome in Thai
schizophrenic patients: a naturalistic one-year follow-up study. BMC Psychiatry 2007;1:14.

Downloads

เผยแพร่แล้ว

2018-01-31

ฉบับ

บท

บทความปริทัศน์

Most read articles by the same author(s)