Predictors of Cyberbullying Behavior among Junior High School Students

Authors

  • Rasikan Polchamratpat Faculty of Nursing, Burapha University
  • Siriyupa Sananreangsak Faculty of Nursing, Burapha University
  • Narumon Teerarungsikul Faculty of Nursing, Burapha University

Keywords:

Predictors, Cyberbullying behavior, Junior high school students

Abstract

This predictive study aimed to examine the factors influencing cyberbullying behavior in junior high school students. The sample comprised 116 students from Surin Municipality, selected through multi-stage sampling, with one class per year level at each year level. Eligible participants were then sampled using simple random sampling. Data collection took place in November 2022. The research instruments included 1) a cyberbullying experience questionnaire, 2) an online violence behavior model questionnaire, 3) a parenting questionnaire, 4) a peer violence influence questionnaire, and 5) a cyberbullying behavior questionnaire. The questionnaires exhibited alpha Cronbach confidence values of 0.83, 0.93, 0.79, 0.84, and 0.73, respectively. The analysis involved descriptive statistics and stepwise multiple regression analysis.

The findings indicated that cyberbullying behavior among junior high school students was relatively low (mean = 27.14, SD = 2.55). Peer violence influence and an independent parenting style with clear boundaries emerged as significant predictors of cyberbullying behavior among junior high school students, explaining 37.6% of the variance (R² = 0.376, F(1, 113) = 11.076, p <0.001). Suggestion: future studies should develop interventions to prevent and address cyberbullying behavior in junior high school students. Targeting aspects such as spending time with friends and encouraging parents to adopt independent parenting styles with clear boundaries may contribute to the prevention of cyberbullying behavior.

References

เกษตรชัย และหีม. (2556). พฤติกรรมรังแกของนักเรียน. คณะศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

เกษตรชัย และหีม. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการรังแกของนักเรียนโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในจังหวัดสงขลา. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 6(12), 14-30.

เกษตรชัย และหีม, และอุทิศ สังขรัตน์. (2555). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคุณลักษณะทางจิต ปัจจัยการอบรมเลี้ยงดูของครอบครัว และปัจจัยอิทธิพลความรุนแรงกับพฤติกรรมการรังแกของนักเรียนโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในจังหวัดสงขลา. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 4(2), 65-82.

ชาญวิทย์ พรนภดล. (2561, 22 มีนาคม ). ป้องภัยใกล้ตัวลูกจาก Cyberbullying. กรมสุขภาพจิต. https://dmh.go.th/news-dmh/view.asp?id=27717

ชิดชัย ไขไพรวัน. (2560). พฤติกรรมการรังแกผู้อื่นของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร. [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. (2563). ขนาดอิทธิพล การวิเคราะห์อำนาจ การคำนวณขนาดตัวอย่างที่เหมาะสมโดยใช้โปรแกรม G*Power. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พลอยพัชชา แก้ววิเศษ, นันทรัตน์ มาตยาบุญ, ลาวัลย์ สมบูรณ์, และศลิษา โกดยี่. (2564). พฤติกรรมข่มเหงรังแกบนโลกไซเบอร์และปัจจัยที่เกี่ยวข้องของนักเรียนมัธยมในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(5), 239-253.

วัฒนาวดี ศรีวัฒนพงศ์, และพิมผกา ธานินพงศ์. (2558). สื่ออิเล็กทรอนิกส์และอินเทอร์เน็ตที่มีต่อพฤติกรรมการรังแกของนักเรียนในโรงเรียน เขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 1(2), 128-144.

วีรวิชญ์ เลิศรัตน์ธำรงกุล. (2564). การกลั่นแกล้งในพื้นที่ไซเบอร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น: ความชุก วิธีการจัดการปัญหา และพฤติกรรมเสี่ยง. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 11(1), 275-289.

สวรรยา เสาวภาพ, และสุวรรณี พุทธิศรี. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการอบรมเลี้ยงดูและพฤติกรรมการรังแกกันของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ณ โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 65(3), 263-278.

สุภาวดี เจริญวานิช. (2560). การรังแกกันผ่านพื้นที่ไซเบอร์: ผลกระทบและการป้องกันในวัยรุ่น. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 25(4), 639-648.

ศลักษณา กิตติทัศน์เศรณี. (2551). ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการเลี้ยงดูของบิดามารดากับภาวะซึมเศร้าของนักเรียนระดับช่วงชั้นที่ 4 ในโรงเรียนที่สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานนทบุรี เขต 1. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

อภิญญา เยาวบุตร, วีณา เที่ยงธรรม, อาภาพร เผ่าวัฒนา, และสุธรรม นันทมงคลชัย. (2558). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการข่มเหงรังแกผู้อื่นในวัยรุ่นตอนต้น เขตกรุงเทพมหานคร. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 29(2), 71-84.

เอมวดี เกียรติศิริ. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมรังแกทางไซเบอร์ในนักเรียนมัธยมต้น. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

Baumrind, D. (1997). Child care practice anteceding three patterns of preschool behavior. Genetic Psychology Monographs, 75(1), 43-88.

Ford, R., King, T., Priest, N., & Kavanagh, A. (2017). Bullying and mental health and suicidal behaviour among 14- to 15-year-olds in a representative sample of Australian children. The Australian and New Zealand Journal of Psychiatry, 51(9), 897–908. https://doi.org/10.1177/0004867417700275

Green, L., & Kreuter, M. (2005). Health program planning: An educational and ecological approach (4th ed.). McGraw-Hill.

Hesapcioglu, S. T., & Ercan, F. (2017). Traditional and cyberbullying co-occurrence and its relationship to psychiatric symptoms. Pediatrics International, 59(1), 16-22.

Mizuta, A., Okada, E., Nakamura, M., Yamaguchi, H., & Ojima, T. (2018). Association between the time perspective and type of involvement in bullying among adolescents: A cross‐sectional study in Japan. Japan Journal of Nursing Science, 15(2), 156–166. https://doi.org/10.1111/jjns.12182

Downloads

Published

2024-05-01

How to Cite

Polchamratpat, R. ., Sananreangsak, S. ., & Teerarungsikul, N. . (2024). Predictors of Cyberbullying Behavior among Junior High School Students. Journal of Boromarajonani College of Nursing, Surin, 14(1), 66–80. retrieved from https://he01.tci-thaijo.org/index.php/bcnsurin/article/view/267619

Issue

Section

Research Article