การใช้แนวปฏิบัติทางคลินิกในการดูแลและป้องกันหญิงหลังคลอดที่มีภาวะตกเลือดหลังคลอด และมีภาวะช็อก โรงพยาบาลลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์

Abstract

บทนำ : จากสถานการณ์ของห้องคลอดที่ผ่านมาพบว่าภาวะแทรกซ้อนที่เกิดขึ้นกับมารดาที่อาจทำให้เกิดอันตรายถึงแก่ชีวิต ได้แก่ ภาวะตกเลือดหลังคลอดและสาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากมดลูกหดรัดตัวไม่ดี   ซึ่งจากการทบทวนอัตราภาวะตกเลือดหลังคลอดที่เกิดจากมดลูกหดรัดตัวไม่ดี ในปี 2556-2557 พบอัตราการตกเลือดหลังคลอดและมีภาวะช็อก ร้อยละ 28.60 และ 29.40 ตามลำดับ ซึ่งเป็นอัตราที่สูงจึงต้องมีการเฝ้าระวัง เพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนรุนแรง

วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาผลลัพธ์ของการใช้แนวปฏิบัติทางคลินิกในการดูแลและป้องกันหญิงหลังคลอดที่มีภาวะตกเลือดหลังคลอดและมีภาวะช็อกและศึกษาความพึงพอใจของพยาบาลต่อการใช้แนวปฏิบัติ   ที่พัฒนาขึ้น

รูปแบบการวิจัย : เป็นการวิจัยเชิงพัฒนา (Research development study) กลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงคือ สูติแพทย์ และพยาบาลวิชาชีพประจำห้องคลอด มีระยะเวลาการศึกษาในช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2557 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2558 โดยแบ่งขั้นตอนการศึกษาออกเป็น 3 ระยะ คือ  ระยะที่ 1 สำรวจปัญหาเกี่ยวกับการดูแลและป้องกันหญิงหลังคลอดที่มีภาวะตกเลือดหลังคลอดและ มีภาวะช็อกจากพยาบาลวิชาชีพประจำห้องคลอด จำนวน 6 คน และสูติแพทย์ 1 คน ระยะที่ 2 พัฒนาแนวปฏิบัติในการดูแลและป้องกันหญิงหลังคลอดที่มีภาวะตกเลือดหลังคลอดและมีภาวะช็อก จากการประชุมระดมสมองของทีมพยาบาลวิชาชีพร่วมกับนำแนวปฏิบัติไปทดลองใช้ ปรับปรุงแนวปฏิบัติ ร่างแนวปฏิบัติให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบนำไปใช้ในระยะเวลา 2 เดือน ระยะที่ 3 การประเมิน ผลการนำแนวปฏิบัติทางคลินิกไปใช้วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติร้อยละค่าเฉลี่ย และการวิเคราะห์ เชิงเนื้อหา

ผลการวิจัย : ได้แนวปฏิบัติทางคลินิกด้านการดูแลและป้องกันหญิงหลังคลอดที่มีภาวะตกเลือดหลังคลอดและมีภาวะช็อก ที่ร่วมกันพัฒนาประกอบด้วย 1) การพัฒนาสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพประจำห้องคลอดในการป้องกันและดูแลมารดาหลังคลอด 2) การกำหนดแนวปฏิบัติการป้องกันการตกเลือดหลังคลอด 3) การกำหนดแนวทางการเฝ้าระวังภาวะผิดปกติของมารดาหลังคลอด 4) การกำหนดแนวทางการปฏิบัติเมื่อพบปัญหา และการรายงานแพทย์ เพื่อแก้ไขการประเมินผลหลังการนำแนวปฏิบัติมาใช้พบว่า อุบัติการณ์หญิงหลังคลอดที่มีภาวะตกเลือดหลังคลอดและมีภาวะช็อกลดลงจากร้อยละ 32.00 เป็นร้อยละ 9.09 และพยาบาลวิชาชีพมีความพึงพอใจต่อการใช้แนวปฏิบัติ ร้อยละ 92.5

สรุป :   การพัฒนาแนวปฏิบัติทางคลินิกที่ได้จากการร่วมทบทวนปัญหา วางแผนเพื่อให้ได้ข้อสรุปที่ปฏิบัติได้ง่ายและสะดวก มีความชัดเจนทำให้เกิดความรู้สึกมีส่วนร่วมในการปฏิบัติเกิดผลลัพธ์ที่ดีต่อผู้รับ บริการ