การพัฒนาและศึกษาผลของรูปแบบการพยาบาลผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ โรงพยาบาลหนองคาย

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

การวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและศึกษาผลของการใช้รูปแบบการพยาบาลผู้ป่วยใช้เครื่องช่วยหายใจ โรงพยาบาลหนองคาย กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ผู้ป่วย 110 ราย และพยาบาลวิชาชีพ 102 คน ดำเนินการวิจัย 4 ระยะ คือ 1) วิเคราะห์สถานการณ์ 2) พัฒนารูปแบบ 3) การใช้รูปแบบ และ 4) ประเมินผลการใช้รูปแบบ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ รูปแบบการพยาบาลผู้ป่วยใช้เครื่องช่วยหายใจ ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 คน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย 1) แบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ 2) แบบประเมินความพึงพอใจของพยาบาล ผู้ป่วยและญาติต่อรูปแบบ (visual analog scale 0-100 คะแนน) 3) แบบประเมินความรู้ของพยาบาล 4) แบบประเมินการปฏิบัติตามแนวทางของพยาบาล 5) แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา เปรียบเทียบผลลัพธ์ด้วยสถิติ Mann-Whitney U test, Chi-square test

ผลการวิจัย พบว่า 1. รูปแบบประกอบด้วยแนวทางการพยาบาลผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ และแนวปฏิบัติการพยาบาลตามระยะการใช้เครื่องช่วยหายใจ 2. ผลการใช้รูปแบบพบว่า พยาบาลความรู้เพิ่มจาก 70.73 เป็น 87.55 คะแนน มีทักษะการปฏิบัติร้อยละ 94.92 การติดเชื้อปอดอักเสบลดลงจากร้อยละ 29.09 เป็น 12.73 (p < .05) การหย่าเครื่องช่วยหายใจเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 67.27 เป็น 69.09 จำนวนวันนอนโรงพยาบาลลดลงจาก 14.53 เป็น 12.31 วัน จำนวนวันที่ใช้เครื่องช่วยหายใจลดลงจาก 7.43 เป็น 6.47 วัน ความคิดเห็นต่อการใช้รูปแบบร้อยละ 96.07 และความพึงพอใจร้อยละ 92.05

สรุปรูปแบบที่พัฒนาขึ้นสามารถนำไปปฏิบัติได้จริง สามารถลดการติดเชื้อปอดอักเสบที่สัมพันธ์กับการใช้เครื่องช่วยหายใจได้ ช่วยในการหย่าเครื่องช่วยหายใจสำเร็จเพิ่มขึ้น ข้อเสนอแนะควรมีการศึกษาและวิเคราะห์การใช้รูปแบบการพยาบาลผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจอย่างต่อเนื่องทุกปี และควรกำหนดให้รูปแบบการพยาบาลผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจเป็นเครื่องมือสำหรับการนิเทศทางคลินิก หรือสอนงานแก่พยาบาลผู้ปฏิบัติ