การศึกษาพฤติกรรมที่แสดงออกถึงความคิดริเริ่มของแพทย์ประจำบ้าน คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
DOI:
https://doi.org/10.14456/jmu.2026.43คำสำคัญ:
ความคิดริเริ่ม, ค่านิยมองค์กร, มหาวิทยาลัยมหิดลบทคัดย่อ
บทนำ: ความคิดริเริ่ม (Originality) เป็นหนึ่งในค่านิยมองค์กรของมหาวิทยาลัยมหิดล และเป็นลักษณะที่พึงประสงค์อย่างหนึ่งของบุคลากรที่เป็นนักวิจัยของสถาบัน งานวิจัยนี้จัดทำเพื่อสำรวจระดับความคิดริเริ่มของแพทย์ประจำบ้านคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี ซึ่งเป็นหน่วยงานในสังกัดมหาวิทยาลัยมหิดล รวมถึงหาความแตกต่างของพฤติกรรมที่แสดงออกถึงความคิดริเริ่มของแพทย์ประจำบ้าน จำแนกตามข้อมูลพื้นฐาน และหาของสัมพันธ์ระหว่างข้อมูลพื้นฐานกับพฤติกรรมที่แสดงออกถึงความคิดริเริ่มนั้น
วิธีดำเนินการวิจัย: ผู้วิจัยเก็บข้อมูลจากแพทย์ประจำบ้านที่กำลังศึกษาและทำวิจัยอยู่ที่คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดีทุกภาควิชาจำนวน 170 คน โดยใช้แบบสอบถามเชิงพฤติกรรมแบบมีโครงสร้าง แบบสอบถามที่ใช้ได้รับการออกแบบโดยศึกษาจากข้อมูลเกี่ยวกับค่านิยมองค์กรของมหาวิทยาลัยมหิดล
ผลการวิจัย: แบบสอบถามที่ได้รับกลับคืนมีจำนวน 170 ชุด คิดเป็นร้อยละ 82.52 แพทย์ประจำบ้านที่ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง [119 คน (70%)] มากกว่าเพศชาย [51 คน (30%)] ส่วนใหญ่มีอายุ 26-30 ปี [158 คน (92.94%)] อยู่ในภาควิชานำทางคลินิก [95 คน (55.88%)] และส่วนใหญ่กำลังศึกษาอยู่ในปีที่ 3-6 [60 คน (35.29%)] ระดับความคิดริเริ่มของแพทย์ประจำบ้านอยู่ในเกณฑ์ปานกลาง ระดับความคิดริเริ่มด้าน ‘การขับเคลื่อนไปสู่อนาคต’ มีคะแนนเฉลี่ยมากที่สุด (3.18 ± 0.34) ส่วนองค์ประกอบย่อยที่มีคะแนนเฉลี่ยน้อยที่สุดคือ ‘การสร้างผลงานที่แตกต่างโดดเด่น’ (2.76 ± 0.46) ซึ่งอยู่ในองค์ประกอบหลักคือ ‘การสร้างนวัตกรรม’ เพศชายมีค่าเฉลี่ยองค์ประกอบหลักเรื่อง ‘ความกล้าไปสู่สิ่งที่ดีที่สุด’ มากกว่าเพศหญิง (3.2 ± 0.3 vs. 3.09 ± 0.25; p=0.021) ภาควิชานำทางคลินิกมีค่าเฉลี่ยระดับความคิดริเริ่มในองค์ประกอบของ ‘การสร้างวิธีการใหม่ ๆ’ มากกว่าภาควิชาสนับสนุนทางคลินิก (3.19 ± 0.39 vs. 3.05 ± 0.41; p=0.025) ความชอบการทำวิจัยหรือสร้างสิ่งประดิษฐ์มีความสัมพันธ์กับความคิดริเริ่มทุกองค์ประกอบอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05)
สรุปผลการวิจัย: ระดับความคิดริเริ่มของแพทย์ประจำบ้านอยู่ในเกณฑ์ปานกลาง มหาวิทยาลัยควรสนับสนุนความคิดริเริ่มในด้านการสร้างนวัตกรรมใหม่ ๆ โดยให้ความสำคัญกับภาควิชาสนับสนุนทางคลินิกเพิ่มมากขึ้น เพื่อให้สมรรถนะของบุคลากรในสถาบันทุกคนสอดคล้อง เชื่อมโยง และตอบสนองต่อค่านิยมองค์กรของมหาวิทยาลัยมหิดล
เอกสารอ้างอิง
เกียรติเกรียงไกร บุญทน. (2557). ความคิดริเริ่มของผู้บริหารที่ส่งผลต่อผลการปฏิบัติตามมาตรฐานการปฏิบัติงานของผู้บริหารโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 30 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
วิเชียร วิทยอุดม. (2549). พฤติกรรมองค์การ (พิมพ์-ครั้งที่ 3). ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.
สาวิตรี สุทธิจักร์. (2555). บทบาทของมหาวิทยาลัยในการสร้างบัณฑิตที่มีความสามารถเชิงนวัตกรรม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].
อริยา ธัญญพืช. (2552). กว่าจะเป็นวัฒนธรรมมหิดล (Mahidol Culture) ตอนที่ 2. มหิดลสาร, 34, 6. https://archive.li.mahidol.ac.th/handle/0280026809/2524
Amabile, T. M., Barsade, S. G., Mueller, J. S., & Staw, B. M. (2003, August 1-6). Affect and creativity at work: a daily longitudinal test [Conference presentation]. Academy of Management Annual Meeting, Seattle, WA, United States.
Benedek, M., Jauk, E., Sommer, M., Arendasy, M., & Neubauer, A. C. (2014). Intelligence, creativity, and cognitive control: The common and differential involvement of executive functions in intelligence and creativity. Intelligence, 46, 73-83.
Benedek, M., Kenett, Y. N., Umdasch, K., Anaki, D., Faust, M., & Neubauer, A. C. (2017). How semantic memory structure and intelligence contribute to creative thought: A network science approach. Thinking & Reasoning, 23(2), 158-183.
Cronbach, J. L. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). Harper and Row.
Edwards, M. (2014). What does original in research mean? A student’s perspective. Nurse Researcher, 21(6), 8-11.
Foxall, G. R., & Hackett, P. M. (1992). The factor structure and construct validity of the Kirton Adaptation-Innovation Inventory. Personality and Individual Differences, 13, 967-975.
Gill, P., & Dolan, G. (2015). Originality and the PhD: What is it and how can it be demonstrated?. Nurse Researcher, 22(6), 11-15.
Jauk, E., Benedek, M., & Neubauer, A. C. (2014). The road to creative achievement: A latent variable model of ability and personality predictors. European Journal of Personality, 28(1), 95-105.
Khushk, A., Zengtian, Z., & Hui, Y. (2022). Role of female leadership in corporate innovation: A systematic literature review. International Journal of Gender and Entrepreneurship, 8, 1754-2413.
Luksyte, A., Unsworth, K. L., & Avery, D. R. (2018). Innovative work behavior and sex‐based stereotypes: Examining sex differences in perceptions and evaluations of innovative work behavior. Journal of Organizational Behavior, 39, 292-305.
Purc, E., & Laguna, M. (2019). Personal values and innovative behavior of employees. Frontiers in Psychology, 10, 865.
Ramamoorthy, N., Flood, P. C., Slattery, T., & Sardessai, R. (2005). Determinants of innovative work behaviour: Development and test of an integrated model. Creativity and Innovation Management, 14(2), 142-150.
Runco, M. A., & Jaeger, G. J. (2012). The standard definition of creativity. Creativity Research Journal, 24(1), 92-96.
Scott, S. G., & Bruce, R. A. (1994). Determinants of innovative behavior: A path model of individual innovation in the workplace. Academy of Management Journal, 37(3), 580-607.
Taylor, W. G. (1989a). The Kirton adaptation-innovation inventory: A re-examination of the factor structure. Journal of Organizational Behavior, 10, 297-307.
Taylor, W. G. (1989b). The Kirton adaptation-innovation inventory: Should the sub-scales be orthogonal?. Personality and Individual Differences, 10, 921-929.
Wilson, R. C., Guilford, J. P., & Christensen, P. R. (1953). The measurement of individual differences in originality. Psychological Bulletin, 50(5), 362-370.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Mahidol R2R e-Journal

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
