Prevalence and Factors Associated with DisseminatedSepticemicmelioidosison Melioidosis inNonghan Hospital, UdonThani
Keywords:
Prevalence rate, Factors associated, Disseminated Septicemic melioidosis, Melioidosis diseaseAbstract
Purpose: To investigate the prevalence of melioidosis and factors associated with melioidosis among patients registered at hospital in UdonThani
Design: Cross-sectional study
Materials and Methods: The cases were 221melioidosis patients among patients registered at Nonghan Hospital between January, 2015 and December, 2019. The data were collected by using from patient’s medical records 506 and 507. Data analysis was performed using descriptive statistics and with inferential statistics such the chi-square test and Fisher exact test. Statistical significance was set at p-value .05.
Main Findings: There were 221patients registered at Nonghan hospital in UdonThani province. Most of patients were men, 64.3%, age 25-59 years, (55.0%) mean 52 years (SD = 16.51) common diseases ,(69.8%), especially diabetes mellitus(36.5%). The prevalence rate of melioidosis per 100,000 population was71.15, 47.85, 24.72, 25.50, and 14.07 respectively.In univariate analysis, the factor significantly associated with melioidosis were common diabetes mellitus and localize infected (p = 0.14, <.001), respectively.
Conclusion and recommendations: Public health officers should be risk communication to person whose risk or stayed in high prevalence of melioidosis site about recommendations for the prevention of melioidosis. And risk communication in underlying disease patients (mainly diabetes mellitus) about knowledge of melioidosis and prevention behaviors.
References
2. Paveenkittiporn W, Paveenkittiporn W, Apisarnthanarak A, Dejsirilert S, Trakulsomboon S, Thongmali O, et al. Five-year surveillance for Burkholderiapseudomallei in Thailand, 2000-2004: Prevalence and antimicrobial susceptibility. J Med Assoc Thai 2009; 92: S46-52.
3. โรงพยาบาลหนองหาน. รายงานผลการปฏิบัติราชการของโรงพยาบาลหนองหาน. กลุ่มงานพัฒนายุทธศาสตร์ โรงพยาบาลหนองหาน. จังหวัดอุดรธานี; 2563.
4.ศูนย์วิจัยโรคเมลิออยโดสิส มหาวิทยาลัยขอนแก่น. รายงานประจำปี 2552 [อินเทอร์เน็ต]. ขอนแก่น; 2552 [เข้าถึงเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2563]. เข้าถึงได้จาก: http://www.melioid.org
5.Currie BJ, Fisher DA, Howard DM, et al. Endemic melioidosis in tropical northern Australia: a 10-year prospective study and review of the literature. Clinical infectious diseases. 2000; 31: 981-6.
6.Chetchotisakd P, Porramatikul S, Mootsikapun P, Anunnatsiri S, Thinkhamrop B. Randomized, double-blind, controlled study of cefoperazone-sulbactam plus cotrimoxazole versus ceftazidimepluscotrimoxazole for the treatment of severe melioidosis. Clinical infectious diseases. 2001; 33: 29-34.
7. พัชรสาร ลีนะสมิต. Melioidosis.หน่วยโรคติดเชื้อ ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.[อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพมหานคร. [เข้าถึงเมื่อวันที่25 พฤษภาคม 2563] เข้าถึงได้จาก: http://www.med.swu.ac.th/Internalmed/ images/ documents/handout/ID/ PL/melioidosis_handout.pdf
8. สุภาภรณ์ พัวเพิ่มพูลศิริ. แบคทีเรียวิทยาของเชื้อ Burkholderiapseudomalleiและการเพาะเชื้อ.
ใน: เพลินจันทร์ เชษฐ์โชติศักดิ์, (บรรณาธิการ). โรคเมลิออยด์. นนทบุรี: โฮลิสติกพับลิชชิ่ง; 2546.
9. ภาสินี ม่วงใจเพชร และพรนภา ศุกรเวทย์ศิริ. ความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคเมลิออยด์ จังหวัดอุบลราชธานี. สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 7 ขอนแก่น. 2562; 26(2): พฤษภาคม - สิงหาคม 2562.
10.พรพรรณ สุนทรสุต, วิลาสินี ธงกลาง, ธิดารัตน์ โพธิศรี เมรี ชื่นจิตร, สุดรัตน์ ดาละบุตร, วิริยา ห่านตระกูล และ ดิเรก ลิ้มมธุรสกุล. โรคเมลิออยโคสิสจากการสัมผัสดินหรือน้ำ ป้องกันด้วยใส่บูทยาว ดื่มน้ำต้มสุก. หน่วยวิจัยมหิดล-อ๊อกฟอร์ด คณะเวชศาสตร์เขตร้อน มหาวิทยาลัยมหิดล. 2561.
11.ปิยธิดา สุจริตพงษ์, พรนภา ศุกรเวทย์ศิริ และเกรียงศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคเมลิออยด์ในผู้ป่วยโรคเมลิออยด์โรงพยาบาลโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร. วารสารวิจัยคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 2557; 7(1): 80-6.
12.Chaowagul W, White NJ, Dance DA, et al. Melioidosis: a major cause of community Acquired septicaemia in northeastern Thailand. J Infect Dis. 1989; 159: 890-899.
13.Limmathurotsakul D, Peacock SJ. Melioidosis: a clinical overview. British medical Bulletin. 2011; 99: 125-139.
14.พรพิศ ตรีบุพชาติสกุล. เมลิออยด์ในโรงพยาบาลพุทธชินราช พ.ศ. 2547-2550. วารสารวัณโรค โรคทรวงอกและเวชบำบัดวิกฤต. 2552; 30(2): 112-25.
15.Currie J, Fisher A, Diane M, Howard.Endemic Melioidosis in Tropical Northern Australia: A 10-Year Prospective Study and Review of the Literature. Clin Infect Dis [serial online] 2000; 31: 981-6. [เข้าถึงเมื่อ 25 พฤษภาคม 2563].เข้าถึงได้จาก https://www ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/ 11049780
16.เพลินจันทร์ เชษฐ์โชติศักดิ์. โรคเมลิออยโดสิส. นนทบุรี: โฮลิสติก พับลิชชิ่ง. 2546.
17.สถิต สิริสิงห, ธารารัชต์ ธารากุล, วิภาดา เชาวกุล, สุรศักดิ์ วงศ์รัตนชีวิน. รายงานโครงการวิจัย Melioidosis: A national problem. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล. 2538.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2022 Roi-Et Provincial Public Health office
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดร้อยเอ็ด
บทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิจัย และพัฒนานวัตกรรมทางสุขภาพ สํานักงานสาธารณสุขจังหวัดร้อยเอ็ด ถือเป็น ผลงานวิชาการ งานวิจัย วิเคราะห์ ตลอดจนเป็นความเห็นส่วนตัวของผู้ประพันธ์ กองบรรณาธิการไม่จําเป็นต้องเห็น ด้วยเสมอไป และผู้ประพันธ์จะต้องรับผิดชอบต่อบทความของตนเอง
