กรณีศึกษาผลของการให้การรักษาทางกายภาพบำบัดในผู้ป่วยภาวะกระดูกสะโพกหัก ที่มีสาเหตุมาจากภยันตรายแบบไม่รุนแรงจากการหกล้มหรือกระดูกหักจาก ความเปราะบาง (Fragility Hip Fracture) ที่เป็นผู้สูงอายุ 60 ปี ขึ้นไป

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของการรักษาทางกายภาพบำบัดต่อการฟื้นฟูสมรรถภาพในผู้ป่วยสูงอายุภาวะกระดูกสะโพกหักจากความเปราะบาง

รูปแบบการวิจัย: เป็นการศึกษาข้อมูลผู้้ป่วยรายกรณี

วัสดุและวิธีการวิจัย: ทำการศึกษาในรูปแบบกรณีศึกษา ผู้ป่วยหญิงอายุ 86 ปี หลังการผ่าตัดยึดตรึงกระดูก โปรแกรมการรักษาครอบคลุมระยะเวลา 12 สัปดาห์ เน้นการเคลื่อนไหวแต่เนิ่นๆ การออกกำลังกายเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อแบบก้าวหน้า และการฝึกการทรงตัวตามแนวทางปฏิบัติทางคลินิก วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ โดยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่ามัธยฐานและค่าพิสัย วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ในแต่ละจุดที่ทำการวัดข้อมูลด้วย1) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลทางคลินิก และ 2) แบบบันทึกความก้าวหน้าทางการรักษา

ผลการวิจัย: ผู้ป่วยมีพัฒนาการทางคลินิกที่ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยระดับความเจ็บปวดลดลงจาก 8 คะแนนเหลือ 0-1 คะแนน พิสัยการเคลื่อนไหวข้อสะโพกกลับสู่ภาวะปกติ และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นจากระดับ 2 เป็นระดับ 5 ด้านสมรรถภาพการทำหน้าที่ คะแนนดัชนีบาร์เธลเพิ่มขึ้นจาก 30 คะแนน (ภาวะพึ่งพาอย่างรุนแรง) เป็น 100 คะแนน (พึ่งพาตนเองสมบูรณ์) และผลการทดสอบ Timed Up and Go (TUG) ลดลงเหลือ 12 วินาที บ่งชี้ถึงความเสี่ยงในการล้มที่ลดลงสู่ระดับปกติ

สรุปและข้อเสนอแนะ: การศึกษานี้สรุปได้ว่าโปรแกรมกายภาพบำบัดเฉพาะบุคคลที่มีความต่อเนื่องส่งผลดีต่อการฟื้นฟูสมรรถภาพการเคลื่อนไหว ลดความทุพพลภาพ และยกระดับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยได้อย่างมีนัยสำคัญ