การพัฒนารูปแบบการพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะกระวนกระวายหลังฟื้น จากการระงับความรู้สึกในผู้ป่วยเด็กก่อนวัยเรียน

บทคัดย่อ

การวิจัยและพัฒนาแบบผสมผสานนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์ พัฒนาและประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะกระวนกระวายหลังฟื้นจากการระงับความรู้สึกในเด็กก่อนวัยเรียน ดำเนินการระหว่างเดือนมกราคม พ.ศ. 2568 – กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย วิสัญญีพยาบาล 55 คน ผู้ป่วยเด็ก 84 คน และผู้ปกครอง 84 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา, Independent t-test, Mann–Whitney U test, Chi-square และ Fisher’s exact test เครื่องมือที่ใช้ และผลการศึกษา ครอบคลุม 4 ระยะ ดังนี้ 1) ระยะศึกษาสถานการณ์ รวบรวมข้อมูลโดยใช้แนวคำถามสนทนากลุ่ม พบว่าแนวปฏิบัติเดิมมีความหลากหลายและขาดความเฉพาะเจาะจงในการป้องกันภาวะกระวนกระวานหลังฟื้นจากการระงับความรู้สึก 2) ระยะพัฒนารูปแบบ ได้เครื่องมือทดลองคือ รูปแบบการพยาบาล ที่ครอบคลุมทุกระยะของการระงับความรู้สึก โดยบูรณาการแนวคิดของ Soukup มาตรฐานวิสัญญีพยาบาล และทฤษฎีพัฒนาการของ Piaget 3) ระยะทดลองใช้และปรับปรุง พบว่ารูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีความเป็นไปได้ในการนำไปปฏิบัติใช้จริงทางคลินิกในระดับมากที่สุด 4) ระยะประเมินผลลัพธ์ รวบรวมข้อมูลโดยใช้ แบบประเมินภาวะกระวนกระวานหลังฟื้นจากการระงับความรู้สึก, แบบประเมินความปวด, แบบประเมินการปฏิบัติตามรูปแบบ, แบบประเมินความวิตกกังวล และแบบประเมินความพึงพอใจ พบว่าภายหลังการใช้รูปแบบ อุบัติการณ์และ ความรุนแรงของภาวะกระวนกระวานหลังฟื้นจากการระงับความรู้สึก ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ วิสัญญีพยาบาลมีระดับ การปฏิบัติและความพึงพอใจสูงมาก ในขณะที่ผู้ปกครองมีความวิตกกังวลน้อยและมีความพึงพอใจระดับมาก

สรุป รูปแบบการพยาบาลนี้มีคุณภาพทางคลินิก สามารถลดอุบัติการณ์ภาวะกระวนกระวานหลังฟื้นจากการระงับความรู้สึก ได้อย่างมีประสิทธิผล และควรนำไปประยุกต์ใช้เพื่อยกระดับมาตรฐานการดูแลผู้ป่วยเด็กในกลุ่มงานการพยาบาลวิสัญญีต่อไป