The Effectiveness of Motivational Activities in Reducing Depression among Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University Students
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This is a quasi-experimental study that aims to investigate the effectiveness of motivational activities in reducing student depression during learning. The sample group is composed of Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University students aged between 18 and 22, currently enrolled in their first through fourth year of education, regardless of gender. They were divided into experimental and control groups, each consisting of 30 individuals. A questionnaire was used to collect data, which consisted of three parts: general information about personality characteristics, depression assessment questionnaire with two questions, depression assessment questionnaire with nine questions, and depression questionnaire on learning with 15 questions. Organized activities to stimulate motivation to reduce depression in learning were conducted each week for a total of four weeks before learning.
The study found that control group was 56.7% female, and 43.3% male, with a mean age of 19.77± 0.50. The experimental group was 60.0% female and 40.0% male, with a mean age of 20.17±0.94. In the control group, 33.3% were depressed, 6.7% were moderately depressed, and 3.3% were severely depressed. In the experimental group,13.3% were mildly depressed and 3.3% were moderately depressed. It was discovered that the control group had a moderate depression rate of 26.7% and a severe depression rate of 10.0%. Comparatively, the experimental group had a moderate depression rate of 16.7% and a severe depression rate of 3.3%. Statistical analysis revealed that the mean depression scores between the two groups were significantly different (t = 2.515, p-value = 0.015, 95%CI = 4.33(0.88 - 7.78)). Therefore, it is recommended that continuous depression screening be implemented to prevent and reduce depression in students through the promotion of motivational activities.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of Safety and Health is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated.
References
กมลนัทธ์ คล่องดี และสุรชัย เฉนียง. (2562). ศึกษาปัจจัยทำนายภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาลวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนครพนม. วารสารเกื้อการุณย์, 26(1), 187-199.
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2564, 12 กรกฎาคม). สถานการณ์ภาวะซึมเศร้าในประเทศไทย. https://dmh.go.th/.
กรมสุขภาพจิต, โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์. (2562, ธันวาคม). รายงานการเข้าถึงบริการผู้ป่วยซึมเศร้า. ศูนย์ความรู้โรคซึมเศร้าไทย, https://thaidepression.com/www/report/main_report/.
กระทรวงสาธารณสุข, กรมสุขภาพจิต. (2564, 12 กรกฎาคม). สถานการณ์ภาวะซึมเศร้าในประเทศไทย. กรมสุขภาพจิต, https://dmh.go.th/.
เกสร มุ้ยจีน. (2560). ผลของโปรแกรมการให้สุขภาพจิตศึกษาต่อภาวะซึมเศร้าของนักศึกษาพยาบาล มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์, 37(3), 48-60.
ชะนวนทอง ธนสุกาญจน์ และนรีมาลย์ ละไพจิตร. (2558). การพัฒนาเครื่องมือวัดความรู้แจ้งแตกฉานทางสุขภาพ (Health Literacy) สำหรับผู้ป่วยโรคเบาหวานและโรคความดันโลหิตสูง. กองสุขศึกษา กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข ร่วมกับมหาวิทยาลัยมหิดล.
ณัฐฐพัชร์ จันทร์ฉาย และวรรณี เดียวอิศเรศ. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อความฉลาดทางสุขภาพในผู้สูงอายุที่มีโรคความดันโลหิตสูง:การทบทวนวรรณกรรมเชิงบูรณาการ. วารสารพยาบาลโรคหัวใจและทรวงอก, 31(1), 17-26.
ณัฐสุดา เต้พันธ์, ปิยวรรณ วิเศษสุวรรณภูมิ, ณัฐทร พิทยรัตน์เสถียร และดุษฎี จึงศิรกุลวิทย์. (2562, 18 มีนาคม). เข้าใจโรคซึมเศร้าในวัยรุ่น. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, https://www.chula.ac.th/cuinside/17693/.
ณิชาภัทร มณีพันธ์, สุวนีย์ เกี่ยวกิ่งแก้ว และเพ็ญพักตร์ อุทิศ. (2559). ผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาแบบกลุ่มต่อภาวะซึมเศร้าของนักศึกษาพยาบาล. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 30(3), 80-91.
ดวงใจ วัฒนสินธุ์. (2559). การป้องกันภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น: จากหลักฐานเชิงประจักษ์สู่การปฏิบัติ. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพา, 24(1), 1-12.
ทัชชญา นิธิศบุณยกร. (2558). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการบริโภคอาหารและการออกกำลังกายของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงและเบาหวาน : กรณีศึกษาโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลเสม็ดอำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ทัชชา สุริโย. (2559). ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษากลุ่มที่มีต่อการเสริมสร้างความฉลาดทางสังคมในวัยรุ่นกลุ่มเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ธวัชชัย พละศักดิ์, รังสิมันต์ สุนทรไชยา และรัชนีกร อุปเสน. (2560). ผลของโปรแกรมการบำบัดโดยการแก้ปัญหาต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 31(1), 60-74.
ธรณินทร์ กองสุข, สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล, ศุภชัย จันทร์ทอง, เบญจมาศ พฤกษ์กานนท์, สุพัตรา สุขาวห และจินตนา ลี้จงเพิ่มพูน. (2561). ความเที่ยงตรงตามเกณฑ์การวินิจฉัยโรคซึมเศร้าของแบบประเมินอาการซึมเศร้า 9 คำถามฉบับปรับปรุงภาษากลาง. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 63(4), 321-324.
พัชราวรรณ แก้วกันทะ และสมพร รุ่งเรืองกลกิจ. (2558). ความชุกของภาวะซึมเศร้าใน นักศึกษาระดับอุดมศึกษาแห่งหนึ่งใน จังหวัดเชียงราย. พยาบาลสาร, 42(4), 48-64.
มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา กองบริการการศึกษา. (2564, 10 กรกฎาคม). จำนวนนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา. https://www.aru.ac.th/regis/?page=euni.
วัลลภา กิตติมาสกุล, นุชนาถ บรรทุมพร และสารรัตน์ วุฒิอาภา. (2562). ผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมต่ออาการซึมเศร้าของวัยรุ่นที่ถูกทารุณกรรม. วารสารพยาบาลทหารบก, 21(1), 329-337.
ศุภชัย ตู้กลาง, อรพรรณ ทองแตง, ธีรศักด์ สาตรา และสุชีรา ภัทรายุตวรรตน์. (2555). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะซึมเศร้าของนักเรียนวัยรุ่นตอนต้นในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 57(3), 283-2914.
สมบัติ สกุลพรรณ์, สุพิศ กุลชัย และดาราวรรณ ต๊ะปินตา. (2559). ผลของโปรแกรมการบำบัดด้วยการ แก้ปัญหาแบบกลุ่มต่อภาวะซึมเศร้าของผู้รับบริการที่มีภาวะซึมเศร้าที่มารับบริการในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิและทุติยภูมิ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 30(3), 109-120.
สุวรรณา อรุณพงศ์ไพศาล, ธรณินทร์ กองสุข, ณรงค์ มณีทอน, เบญจลักษณ์ มณีทอน, กมลเนตร วรรณเสวก, เกษราภรณ์ เคนบุปผา, ธีราภา ธานี และจินตนา ลี้จงเพิ่มพูน. (2549). การพัฒนาและความเที่ยงตรงของแบบคัดกรองโรคซึมเศร้าชนิด 2 คำถามในชุมชนไทยอีสาน. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 50, 2-13.
อารีรัตน์ สิริพงศ์พันธ์, การุญพงค์ ภัทรามรุต, นิวัฒน์ชัย นามวิชัยศิริกุล และเศรษฐวิทย์ ภูฉายา. (2561). ความชุกของภาวะซึมเศร้าและภาวะเครียดในนักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
Barley, E., & Lawson, V. (2016). Using health psychology to help patients: common mental health disorders and psychological distress. Br J Nurs., 25(17), 966-974.
Firth, J., Rosenbaum, S., Stubbs, B., Gorczynski, P., Yung, A. R., & Vancampfort, D. (2016). Motivating factors and barriers towards exercise in severe mental illness: a systematic review and meta-analysis. Psychol Med., 46(14), 2869-2881.
Griffiths, K. M., Bennett, K., Walker, J., Goldsmid, S., & Bennett, A. (2016). Effectiveness of MH-Guru, a brief online mental health program for the workplace: A randomised controlled trial. Internet Inter, 20(6), 29-39.
Hauenstein, E. J. (2003). Depression in adolescence. J Obstet Gynecol Neonatal Nurs, 32(2), 239-248.
Islam, M. A., Low, W. Y., Tong, W. T., Yuen, C. W., & Abdullah, A. (2018). Factors associated with depression among University Students in Malaysia: A cross-sectional study. Proceedings of The International Meeting of Public Health, Malaysia, 2, 415-427.
Johnstone, K. M., Kemps, E., & Chen, J. (2018). A Meta-Analysis of Universal School-Based Prevention Programs for Anxiety and Depression in Children. Clin Child Fam Psychol Rev, 21(4), 466-481.
Thanoi, W., Phancharoenworakul, K., Thompson, E. A, Panitrat, R., & Nityasuddhi, D. (2010). Thai adolescent suicide risk behaviors: testing a model of negative life events, rumination, emotional distress, resilience and social support. Pacific Rim International Journal of Nursing Research, 14(3), 187-202.
