Efficiency of Measures to Reduce Losses from Alcohol Drinking
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
A review of the scope of research results on the efficacy of alcohol-related loss reduction measures. The objective is to synthesize research and investigate the effectiveness of measures to reduce the loss from drinking alcohol. Synthesizing from 5 articles of synthetic research during the BC 2004-2023. The results found that tariff and price measures, sales control measures include determining the purchaser's age. Sales are monopolized by the government, which also sets distribution dates and times as well as other restrictions on advertising. Particularly effective is the ban on advertisements that have a favorable impact. On the other hand, promoting awareness or taking action to reduce intoxication Whether the method worked or not is still a matter of debate. therefore, further research should be conducted on the effectiveness of education or campaigns and measures to control drunkenness are not yet conclusive, as a guideline for further research.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of Safety and Health is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated.
References
กฤตติกา เศวตอมรกุล. (9-10 กรกฎาคม, 2563). การควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในสถานการณ์โควิด 19 ของประเทศไทย [Paper]. งานประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่12 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม จังหวัดนครปฐม.
กัญญา สุดเสมอใจ. (2562). มาตรการควบคุมผู้มึนเมาในที่สาธารณะ. วารสารบัณฑิตศึกษานิติศาสตร์, 12(2), 227-236.
กัณณพนต์ ภักดีเศรษฐกุล, สุรศักดิ์ ไชยสงค์, โศภิต นาสืบ, ทักษพ ธรรมรังสี และศิริวรรณ พิทยรังสฤษฏ์. (2562). การศึกษาผลจากการดำเนินนโยบายงานศพปลอดเหล้าในจังหวัดลำปาง. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 13(2), 145-156.
กัตติกา รอดเส็ง. (2563). ปัญหาทางกฎหมายในการกำหนดโทษบุคคลที่เกี่ยวข้องกับผู้ขับขี่ขณะเมาสุรา ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 5(3), 149-159.
กาญจนา เลิศถาวรธรรม, กรรณิการ์ กิจนพเกียรติ และเยาวลักษณ์ มีบุญมาก. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความสามารถของตนเอง และแรงจูงใจในการเลิกดื่มสุราของผู้ติดสุราที่เข้ารับการรักษาที่ โรงพยาบาลราชบุรี. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี, 5(1), 85-97.
จรัสพงศ์ คลังกรณ์ และสมเดช มุงเมือง. (2562). แนวทางเพื่อการลดอุบัติเหตุจากกรณีผู้ขับขี่รถในขณะเมาสุรา. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 6(1), 95-106.
จิราลักษณ์ นนทารักษ์. (2564). แนวโน้มสถานการณ์การเจ็บป่วยและเสียชีวิตอันมีสาเหตุ เกี่ยวข้องกับการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในประเทศไทยปี 2558-2562. ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา.
ดาวสยาม วชิรปญฺโญ, ชาญชัย เพียงแก้ว, ทรงวุฒิ ประสานวงศ์, พิพัฒน์ คันธา และภาสกร ดอกจันทร์. (2563). การเสริมสร้างสุขภาวะและเครือข่ายทางสังคมเพื่อลดเหล้า บุหรี่เชิงพุทธบูรณาการ ในจังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 5(1), 133-147.
ตรีทิพย์ รัตนวรชัย. (2557). พิษแอลกอฮอล์เชิงชีวเคมี. ธรรมศาสตร์เวชสาร, 14(3), 405-430.
บุญศิริ จันศิริมงคล, พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์, สุนันท์ จำรูญสวัสดิ์ และโสฬวรรณ อินทสิทธิ์. (2564). การเข้าถึงบริการและความพร้อมการจัดบริการสำหรับผู้มีปัญหาการดื่มสุราของระบบบริการสาธารณสุข. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 29(4), 345-57.
ประพักตร์ เนรมิตพิทักษ์กุล, ชนิดา เลิศพิทักษ์พงศ์, จอมขวัญ โยธาสมุทร, อุษา ฉายเกล็ดแก้ว, มนทรัตม์ ถาวรเจริญทรัพย์ และยศ ตีระวัฒนานนท์. (2550). ผลกระทบต่อค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพจากการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในประชากรไทย. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 2(4), 594-602.
ปัญญา สุทธิยุทธิ์ และจิดาภา ถิรศิริกุล. (2565). ทัศนคติของประชาชนที่มีต่อการดำเนินนโยบายเมาไม่ขับในพื้นที่ อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม, 9(2), 294-302.
ยงยุทธ ขจรธรรม และบังอร ฤทธิภักดี. (2547). ชุดข้อมูลเพื่อการพัฒนานโยบายสาธารณะ นโยบายและมาตรการในการควบคุมการบริโภคแอลกอฮอล์. มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ.
วรรณา ยงพิศาลภพ. (ม.ป.ป.). แนวโน้มธุรกิจ/อุตสาหกรรม ปี 2565-67 อุตสาหกรรมเครื่องดื่ม. Krungsri Research, https://www.krungsri.com/getmedia/15d97281-3a4e-40e8-a226-9f43b6bdfad2/IO_Beverage_220130_TH_EX.pdf.aspx.
วรานิษฐ์ ลำไย และเชษฐ รัชดาพรรณาธิกุล. (2561). รูปแบบการแข่งเรือปลอดเหล้าในจังหวัดน่าน. วารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมาย, 14(2), 66-76.
วีรนุช ว่องวรรธนะกุล. (2553). การควบคุมการเข้าถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์: นโยบายสาธารณะที่มีประสิทธิผลและความคุ้มค่า. วารสารวิจัยสาธารณสุข, 4(4), 578-580.
ศรีรัช ลอยสมุทร. (2561). การศึกษาสถานการณ์ การติดตามการเปลี่ยนแปลงหลังการบังคับใช้กฎหมาย และผลกระทบของร้านเหล้ารอบสถานศึกษาในกรุงเทพมหานคร ปริมณฑล และภูมิภาค. วารสารกฎหมายสุขภาพและสาธารณสุข, 4(3), 417-430.
ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา. (2565). แบบแผนและแนวโน้มพฤติกรรมการดื่มสุราของประชากรไทย. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาสถานการณ์เณ์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของศูนย์วิจัยปัญหาสุรา. ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ หาดใหญ่ สงขลา.
สมคิด นันต๊ะ และบัณฑิกา จารุมา. (2562). การวิเคราะห์ช่องทางการสื่อสารโน้มน้าวใจในการณรงค์งดเหล้าเข้าพรรษาของหน่วยงานรัฐในอำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 5(2), 107-116.
สมัย โกรทินธาคม. (2560). ความรับผิดทางแพ่งของผู้ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ต่อผู้เสียหายจากอุบัติเหตุทางรถยนต์โดยลูกค้าที่เมาจากร้านเป็นผู้ขับ. Veridian E-Journal, Silpakorn University (ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ), 10(2), 1530-1543.
สาธิต ปิตุเดชะ. (2565, 4 กรกฎาคม). คณะกรรมการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เห็นชอบจัดกิจกรรมวันงดดื่มสุราแห่งชาติและข้อเสนอจำหน่ายเหล้าอย่างรับผิดชอบ. รัฐบาลไทย, https://www.thaigov.go.th/news/contents/details/56512.
คณะกรรมการควบคุมการบริโภคยาสูบและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เขตสุขภาพที่ 8 สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 8 จังหวัดอุดรธานี. (2563). ถอดบทเรียน การดำเนินงานควบคุมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และยาสูบ ของเขตพื้นที่สุขภาพที่ 8 ปี 2563. สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 8 จังหวัดอุดรธานี.
สิทธินันท์ ตัณจักรวรานนท์. (2564). ปัจจัยการเลิกดื่มสุราและแนวโน้มช่วงเวลาในการเลิกดื่มสำเร็จของผู้มารับบริการที่คลินิกสุขภาพใจโรงพยาบาลสระบุรีระหว่างปี พ.ศ. 2560-2562. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 66(4), 455-468.
สิริกร นามลาบุตร และวรานิษฐ์ ลำไย. (2561). ลักษณะของภัยเหล้ามือสองที่เกิดจากการดื่มของเยาวชนในสถานศึกษาแห่งหนึ่งในจังหวัดหนองคาย. วารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมาย, 14(2), 94-108.
สิริกร นามลาบุตร และวรานิษฐ์ ลำไย. (2560). มาตรการในชุมชนเพื่อควบคุมการจำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และการเข้าถึงทั้งในระบบตลาดและทางสังคมในจังหวัดหนองคาย. วารสารกฎหมายสุขภาพและสาธารณสุข, 3(3), 271-287.
สุรศักดิ์ มีบัว. (2561). การกาหนดอัตราโทษที่เหมาะสมสาหรับผู้ขับขี่รถในขณะมึนเมาสุราเป็นเหตุให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น. วารสารการเมืองการปกครอง, 8(2), 116-130.
Anderson, P., & Baumberg, B. (2006). Alcohol in Europe. Institute of Alcohol Studies.
Babor, T. F., Casswell, S., Graham, K., Huckle, T., Livingston, M., Osterberg, E., Rehm, J., Room, R., Rossow, I., & Sornpaisarn, B. (2023). Alcohol: No Ordinary Commodity (3rd ed.). Oxford University.
Brand, D. A., Saisana, M., Rynn, L. A., Pennoni, F., & Lowenfels, A. B. (2007). Comparative analysis of alcohol control policies in 30 countries. PLoS Med, 4(4), e151.
Hfocus เจาะลึกระบบสุขภาพ. (2022, 16 August). ครม. อนุมัติแผนปฏิบัติการควบคุมแอลกอฮอล์ระดับชาติ 2565 - 2570 เล็งขึ้นภาษีตามอัตราเงินเฟ้อ. https://www.hfocus.org/content/2022/08/25764.
Korcha, R. A., Witbrodt, J., Cherpitel C. J., Ye, Y., Andreuccetti, G., Kang, J., & Monteiro, M. (2018). Development of the International Alcohol Policy and Injury Index. Revista Panamericana de Salud Publica, 42, e6.
Luty, J. (2016). Alcohol policy and public health. BJPsych Advances, 22, 402-411.
