ประสิทธิผลของการใช้โทรเวชกรรมในการดูแลผู้ต้องขังที่มีโรคเบาหวานและความดันโลหิตสูงในทัณฑสถานในจังหวัดบุรีรัมย์

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโทรเวชกรรมในการดูแลผู้ต้องขังที่มีโรคความดันโลหิตสูงและเบาหวานในทัณฑสถานจังหวัดบุรีรัมย์ วิธีการศึกษา: การศึกษากึ่งทดลอง (Quasi-Experimental study) แบบสองกลุ่มโดยกลุ่มทดลอง คือกลุ่มผู้ต้องขังที่รับบริการโทรเวชกรรมในขณะที่กลุ่มควบคุมจะได้รับการดูแลแบบปกติ ได้ทำการเก็บข้อมูลความดันโลหิตขณะหัวใจหดตัวและคลายตัวและน้ำตาลปลายนิ้วขณะอดอาหารก่อนการทดลองและติดตามไปเป็นระยะเวลา 2 เดือน และ 4 เดือน วิเคราะห์ประสิทธิผลของโทรเวชกรรมใช้สถิติการวิเคราะห์พหุตัวแปรแบบเชิงเส้นและโลจิสติก ร่วมกับการใช้สถิติ Generalized estimating equation โดยแสดงผลเป็น mean difference (MD), 95% CI, AdjOR และ p-value ผลการศึกษา:  ผู้ต้องขังที่มีโรคความดันโลหิตสูงและ/หรือเบาหวานทั้งหมด 40 คนแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 20 คน ไม่พบความแตกต่างของข้อมูลพื้นฐานก่อนการทดลองของผู้ต้องขังทั้งสองกลุ่ม การใช้โทรเวชกรรมสามารถลดค่าความดันโลหิตขณะหัวใจหดตัวได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อติดตามไปที่ระยะ 4 เดือน ในขณะที่ความแตกต่างของค่าความดันโลหิตขณะหัวใจคลายตัวของทั้งสองกลุ่มมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อติดตามไปที่ระยะเวลา 2 เดือน อย่างไรก็ตามผลของการลดระดับน้ำตาลปลายนิ้วขณะอดอาหารไม่แตกต่างกันตลอดการศึกษา นอกจากนี้โทรเวชกรรมสามารถลดภาพรวมของค่าความดันโลหิตขณะหัวใจหดตัวและคลายตัวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (MD = -12.87 (-21.77, -3.97) และ MD = -9.64 (-14.55, -4.73) ตามลำดับ) ดีกว่ากลุ่มควบคุมและเพิ่มโอกาสการคุมความดันได้ดี (p-value = 0.005) อย่างไรก็ดีโทรเวชกรรมมีประสิทธิผลเทียบเท่ากันในการลดระดับน้ำตาลปลายนิ้วขณะอดอาหาร (p-value = 0.895) สรุป: การใช้โทรเวชกรรมมีประสิทธิผลในการลดค่าความดันโลหิตในผู้ต้องขังที่มีโรคความดันโลหิตสูงดีกว่าการดูแลแบบปกติ ในขณะให้ประสิทธิผลเทียบเท่ากันในการควบคุมระดับน้ำตาลปลายนิ้วขณะอดอาหารในผู้ต้องขังที่มีโรคเบาหวาน การจัดบริการโดยโทรเวชกรรมจึงเป็นทางเลือกในกลุ่มผู้ต้องขังที่มีโรคเรื้อรังเพื่อเพิ่มความเท่าเทียมในการเข้าถึงบริการด้านสุขภาพ ตลอดจนเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้ต้องขัง