ความเหนื่อยล้าเนื่องจากการทำงาน และปัจจัยที่เกี่ยวข้องของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลระดับตติยภูมิชั้นสูงแห่งหนึ่ง ในประเทศไทย

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความเหนื่อยล้าเนื่องจากการทำงานในพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลระดับตติยภูมิชั้นสูงแห่งหนึ่งในประเทศไทย วิธีการศึกษา: การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาภาคตัดขวาง โดยใช้การสุ่มตัวอย่างอย่างเป็นระบบในพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลระดับตติยภูมิชั้นสูงแห่งหนึ่งในประเทศไทย จำนวน 220 คน ผ่านแบบสอบถาม Occupational Fatigue Exhaustion Recovery Scale (OFER-15) แปลไทย ฉบับปรับปรุง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมานเพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษา: ความชุกความเหนื่อยล้าเรื้อรัง ความเหนื่อยล้าเฉียบพลันเนื่องจากการทำงาน และการฟื้นตัวระหว่างกะ ในพยาบาลวิชาชีพอยู่ที่ ร้อยละ 48.20, 60.90 และ 53.20 ตามลำดับ สำหรับความเหนื่อยล้าเรื้อรังเนื่องจากการทำงาน พบว่าปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกัน ได้แก่ภาวะซึมเศร้า แนวโน้มที่จะลาออกปานกลาง/สูง สถานะสุขภาพปานกลาง และ จำนวนผู้เชี่ยวชาญ
ไม่เพียงพอ (p < 0.05) ในขณะที่การดื่มแอลกอฮอล์ มีความสัมพันธ์ในทิศทางตรงข้าม สำหรับความเหนื่อยล้าเฉียบพลันเนื่องจากการทำงาน พบว่าปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกัน ได้แก่ภาวะซึมเศร้า แนวโน้มที่จะลาออกปานกลาง/สูง สถานะสุขภาพปานกลาง การทำงานเดิมซ้ำ ๆระดับปานกลาง ประสบการณ์ตำแหน่งปัจจุบันที่มากกว่า 2 - 10 ปี จำนวนผู้เชี่ยวชาญไม่เพียงพอ และ นโยบายที่เอื้อต่อผู้ปฏิบัติงานในระดับควรปรับปรุง/ไม่ค่อยดี (p < 0.05) สำหรับการฟื้นตัวระหว่างกะ พบว่าปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ในทิศทางตรงข้าม ได้แก่ ภาวะซึมเศร้า ภาวะนอนไม่หลับ แนวโน้มที่จะลาออกปานกลาง/สูง และ การทำงานเดิมซ้ำ ๆ ระดับปานกลาง (p < 0.05) สรุป: ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของปัจจัยด้านร่างกายและจิตใจ ปัจจัยด้านองค์กร และลักษณะงานที่เกี่ยวข้องกับความเหนื่อยล้าทั้งแบบเรื้อรังและเฉียบพลัน รวมถึงหลายปัจจัยสัมพันธ์กับการฟื้นตัวระหว่างกะของพยาบาล การพัฒนานโยบายสนับสนุนการทำงาน การเพิ่มบุคลากรที่เพียงพอ และการส่งเสริมสุขภาพจิต อาจช่วยลดความเหนื่อยล้าและเสริมสร้างคุณภาพชีวิตของพยาบาลได้