การศึกษาผลสัมฤทธิ์ในการใช้ยา Antiretroviral ในคลินิกนิรนาม โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราช (วาสนมหาเถระ) นครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ผู้แต่ง

  • ยิ่งยศ ภัทรวัฒนาภรณ์ กลุ่มงานเทคนิคบริการ โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราช (วาสนมหาเถระ) นครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

คำสำคัญ:

คลินิกนิรนาม, ผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสเอชไอวี, ยาต้านไวรัสเอชไอวี, ผลสัมฤทธิ์ในการใช้ยาต้านไวรัสเอชไอวี, ความปลอดภัยในการใช้ยาต้านไวรัสเอชไอวี, The Anonymous clinic, Patients infected with HIV, Antiretroviral drugs, The effectiveness of the use of antiretroviral therapy, The safety of the use of antiretroviral therapy

บทคัดย่อ

     การศึกษาผลสัมฤทธิ์ และความปลอดภัยในการใช้ยาต้านไวรัสเอชไอวี เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาแบบย้อนหลัง โดยรวบรวมข้อมูลจากแฟ้มประวัติผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสเอชไอวี ข้อมูลในโปรแกรม NAP และ Hos XP ของผู้ป่วยในคลินิกนิรนาม ระหว่างปี พ.ศ. 2552 ถึง 2555 จำนวน 31 คน วิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา คือ จำนวนและร้อยละ จากการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยเป็นเพศชาย 16 คน คิดเป็นร้อยละ 51.61 เพศหญิง 15 คน คิดเป็นร้อยละ 48.39 มีช่วงอายุระหว่าง 41-50 ปี มีสถานภาพสมรสคู่ ส่วนใหญ่ผู้ป่วยได้รับเชื้อไวรัสทางเพศสัมพันธ์ ใช้สิทธิหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า และผู้ป่วยส่วนมากใช้ยาสูตร NVP+3TC+AZT อย่างเดียวโดยไม่ใช้ยาป้องกัน PCP/cryptococcosis แบบปฐมภูมิ และใช้ยาต้านไวรัสมานานแล้ว 6-10 ปี ได้รับคำปรึกษาด้านยาเฉพาะรายโดยเภสัชกรอย่างต่อเนื่อง ความร่วมมือในการรับประทานยาอยู่ในระดับดี ส่วนใหญ่ร้อยละของซีดี 4 อยู่ในระดับ 21-30 ร้อยละ 46.43 และปริมาณไวรัสแสดงเป็นค่า log 10 อยู่ในระดับ 1.1-1.5 ร้อยละ 91.67 มีการดื้อยาต้านไวรัส 1 รายในปี พ.ศ. 2554 ผู้ป่วยแพ้ยา Nevirapine 1 ราย ในปี พ.ศ. 2552 ถึง 2553 พบอาการข้างเคียงของยา คือ ภาวะ lipodystrophy, peripheral neuropathy และภาวะanemia ร้อยละ 6.45 3.23 และ 12.9 ตามลำดับ สรุปได้ว่าผลการเฝ้าติดตามผู้ป่วยภายใน 4 ปี อย่างต่อเนื่อง พบว่าการรักษาด้วยยาต้านไวรัสในคลินิกนิรนามมีผลการรักษาที่ดีขึ้น โดยมีเภสัชกรให้คำปรึกษาด้านยารายบุคคล ทำให้ความร่วมมือในการรับประทานยา และผู้ป่วยได้รับความปลอดภัยในการใช้ยาต้านไวรัสดีขึ้น

เอกสารอ้างอิง

1. สำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค. สถานการณ์ผู้ป่วยเอดส์ในประเทศไทย. (วันที่ค้นข้อมูล 4 ธันวาคม 2557); แหล่งข้อมูล :URL:www.boe.moph.go.th/files/report/20141128_61345755.pdf
2. สุภาวดี ปอแก้ว. การศึกษาเปรียบเทียบระดับ CD4 ในผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่มีการใช้ยา GPO vir แบบเกาะติดยาดีและเกาะติดยาไม่ดี อำเภอหล่มเก่าจังหวัดเพชรบูรณ์ พ.ศ. 2550. วารสารโรงพยาบาลพิจิตร ตุลาคม 2551-มีนาคม 2552;24(1):38-40.
3. ยุทธชัย ไชยสิทธิ์, รัตติยา ทองอ่อน, เพ็ญศิริ ดำรงภคภากร, บุญรอด ดอนประเพ็ง, ดวงใจ บุญคง, พัชนี สมกำลัง. กลยุทธ์ในการส่งเสริมความสม่ำเสมอในการรับประทานยาต้านไวรัสเอชไอวี:การทบทวนวรรณกรรม. วารสารนราธิวาสราชนครินทร์ 2556;3:13-6.
4. กรณิการ์ วีระกูล, อารยา ประเสริฐชัย, สุรเดช ประดิษฐบาท. ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/ผู้ป่วยเอดส์ในโครงการยาต้านไวรัสเอดส์ โรงพยาบาลทุ่งตะโก จังหวัดชุมพร. (วันที่ค้นข้อมูล 7 สิงหาคม 2557); แหล่งข้อมูล:URL:https://www.stou.ac.th/thai/grad_stdy/Masters/%E0%B8%9D%E0%B8%AA%E0%B8%AA/research/2nd/FullPaper/HS/Poster/P-HS%20011%20%E0%B8%%E0%B8%...A5.pdf.
5. จุฑาภรณ์ กัญญาคำ, ธนนรรจ์ รัตนโชติพานิช, อรอนงค์ วลีขจรเลิศ, เบญจพร ศิลารักษ์. คุณภาพบริการดูแลรักษาผู้ป่วยติดเชื้อเอชไอวีและโรคเอดส์:กรณีศึกษาในโรงพยาบาลชุมชน จังหวัดร้อยเอ็ด. ใน:เอกสารประกอบการประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานระดับชาติ ครั้งที่ 4. 11-12 กุมภาพันธ์ 2555;ณ ห้องประชุมคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น: คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น;2555.หน้า 61-9,70.
6. อรวรรณ อรดี, เพ็ญทิพย์ ญาณกาย. ประเมินคุณภาพการดูแลรักษาผู้ติดเชื้อเอชไอวีและผู้ป่วยเอดส์ด้วยโปรแกรม HIVQual-T version 5.3 (NAP) โรงพยาบาลยางตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์ ปี 2553. (วันที่ค้นข้อมูล 7 สิงหาคม 2557). แหล่งข้อมูล:URL:https://thailand.digitaljournals.org/index.php/JSCPHKK/article/.../12097.
7. ประพันธ์ ภานุภาค, มนูญ ลีเชวงวงศ์, ทวีทรัพย์ ศิรประภาศิริ, วสันต์ จันทราทิตย์, วิชัย เตชะสาธิต, อัจฉรา ธีรรัตน์กุล, และคณะ. บรรณาธิการ. แนวทางการตรวจวินิจฉัยและการดูแลรักษาผู้ติดเชื้อเอชไอวีและผู้ป่วยเอดส์ระดับชาติ ปี พ.ศ. 2553. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด;2553.
8. พรทิพย์ ลีลาอนันตกุล, ประณีต ส่งวัฒนา, ลดาวัลย์ ประทีปชัยกูร. แผนการสอนอย่างมีแบบแผนร่วมกับการใช้กลุ่มประคับประคองต่อการเพิ่มความร่วมมือของผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัสเอดส์. วารสารสภาการพยาบาล 2547;19(2):1,2,6,7-9.
9. พงษ์พันธ์ บุญชู, สามารถ เอื้อมเก็บ, อภิสิทธิ์ เทียนชัยโรจน์. การบริบาลทางเภสัชกรรมในผู้ป่วยโรคเอดส์. (วันที่ค้นข้อมูล 7 สิงหาคม 2557). แหล่งข้อมูล :URL: https://www.thaihp.org/index.php?option=other_detail&lang=th&id=17&sub=26.
10. พุทธวรรณ ศิวเวทพิกุล, ประนอม โอทกานนท์, จรรจา สันตยากร, สำราญ มีแจ้ง. พฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ที่ได้รับยาต้านไวรัส. วารสารพยาบาลศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร JanJun 2008;2(1):43-50.
11. เพลินตา ศิริปการ, สุวรรณา บุญยะลีพรรณ, เจียมจิต แสงสุวรรณ, วงศา เลาหศิริวงศ์, ภัทระ แสนโชยสุริยา, อำพน ศรีรักษา, และคณะ. การนำโมเดลการสร้างเสริมสมรรถนะแห่งตนในผู้ป่วยเอดส์ที่ได้รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัสเอดส์ไปใช้ในพื้นที่. วารสารสภาพยาบาลฯ สาขาภาตะวันออกเฉียงเหนือ. 2554;29(2):51-4.
12. พัชรี ศิริศักดิ์. การติดตามการใช้ยาของผู้ป่วยผู้ใหญ่ที่ติดเชื้อเอชไอวี ที่ได้รับยาต้านไวรัส. (วันที่ค้นข้อมูล 7 สิงหาคม 2557). แหล่งข้อมูล:URL:https://www.thaihp.org/index.php?option=other_detail&lang=th&id=47&sub=26.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-01-31

รูปแบบการอ้างอิง

1.
ภัทรวัฒนาภรณ์ ย. การศึกษาผลสัมฤทธิ์ในการใช้ยา Antiretroviral ในคลินิกนิรนาม โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราช (วาสนมหาเถระ) นครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. JPMAT [อินเทอร์เน็ต]. 31 มกราคม 2019 [อ้างถึง 25 กุมภาพันธ์ 2026];4(3):185-93. available at: https://he01.tci-thaijo.org/index.php/JPMAT/article/view/169389

ฉบับ

ประเภทบทความ

นิพนธ์ต้นฉบับ