พัฒนาการเด็กปฐมวัยไทย เขตบริการสุขภาพที่ 4

บทคัดย่อ

     การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาสถานการณ์ ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์และมีอิทธิผลต่อพัฒนาการเด็กปฐมวัย เป็นการศึกษาแบบภาคตัดขวาง สุ่มตัวอย่างแบบลำดับขั้นสามขั้นตอน กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กปฐมวัยไทยที่มีอายุตั้งแต่ 9 เดือนถึง 5 ปี เก็บข้อมูลใช้การสัมภาษณ์และจากสมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็ก และประเมินพัฒนาการเด็กด้วย Denver II ระหว่างเดือนมิถุนายน-สิงหาคม พ.ศ. 2557 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา และวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติค (Logistic Regression Analysis) ผลการศึกษาพบว่าเด็กมีพัฒนาการสมวัยโดยรวมร้อยละ 80.0 สงสัยว่าล่าช้าร้อยละ 20.0 มีพัฒนาการสงสัยล่าช้าด้านภาษามากที่สุดร้อยละ 21.9 และเด็กที่มีอายุ 42 เดือน มีพัฒนาการสงสัยล่าช้าด้านภาษามากกว่าเด็กอายุ 30, 18 และ 9 เดือน เด็ก 0-2 ปี มีพัฒนาการสมวัยมากกว่าเด็ก 3-5 ปี พัฒนาการล่าช้ามากขึ้นเมื่ออายุเพิ่มขึ้น
     ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพัฒนาการเด็กโดยรวม ได้แก่ เพศ อายุ และน้ำหนักตามเกณฑ์ส่วนสูง อาชีพมารดา การศึกษาของบิดา ลักษณะของครอบครัว สำหรับการวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติค (Logistic Regression Analysis) พบว่า เด็กอายุ 3-5 ปี มีโอกาสพัฒนาการโดยรวมสงสัยล่าช้ามากกว่า เด็กอายุ 0-2 ปี 2.5 เท่า เด็กเพศชาย มีโอกาสพัฒนาการโดยรวมสงสัยล่าช้ามากกว่า เด็กเพศหญิง 1.5 เท่า เด็กที่ค่อนข้างผอม เด็กผอมที่มีโอกาสพัฒนาการโดยรวมสงสัยล่าช้ามากกว่าเด็กที่มีรูปร่างสมส่วน 2 เท่า และครอบครัวที่มีรายได้ไม่เกิน 10,000 บาท มีโอกาสเด็กพัฒนาการโดยรวมสงสัยล่าช้ามากกว่าครอบครัวที่มีรายได้ 20,000 ขึ้นไป 1.1 เท่า ดังนั้นควรมีการติดตามเฝ้าระวังพัฒนาการเด็กส่งเสริมให้ผู้ดูแลเด็กใช้สมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็กเพื่อสังเกตพัฒนาการของเด็กเป็นประจำเพิ่มทักษะการประเมินพัฒนาการสำหรับเจ้าหน้าที่และผู้เกี่ยวข้องทุกระดับ เพิ่มความรู้ ฝึกทักษะเลี้ยงลูกตามมาตรฐานโรงเรียนพ่อแม่ และศูนย์เด็กเล็กจัดหาอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการให้เด็ก