กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการตรวจสุขภาพ ทางอาชีวเวชศาสตร์ในประเทศไทย
คำสำคัญ:
การตรวจสุขภาพ, สิ่งคุกคามทางสุขภาพ, อาชีวเวชศาสตร์, กฎหมายไทย, แนวทางบทคัดย่อ
ขณะทำงานคนหนึ่งๆ มีโอกาสจะได้สัมผัสสิ่งคุกคามทางสุขภาพและอาจเกิดความเจ็บป่วยขึ้นได้ ในทางอาชีวเวชศาสตร์นั้นการตรวจสุขภาพจึงมีความสำคัญในการป้องกันการเจ็บป่วยของคนทำงานได้ ดังนั้นเพื่อการดูแลสุขภาพของคนทำงาน หน่วยงานนานาชาติและประเทศไทยจึงให้ความสำคัญและทำการกำกับดูแล ในการนี้มีออกกฎหมายบังคับใช้ในเรื่องอาชีวอนามัยและความปลอดภัย รวมทั้งกฎหมายที่กำหนดการตรวจสุขภาพทางอาชีวเวชศาสตร์ให้กับลูกจ้าง โดยกระทรวงแรงงาน กระทรวงอุตสาหกรรม และกระทรวงสาธารณสุข นอกจากนี้ยังมีแนวทางการตรวจสุขภาพทางอาชีวเวชศาสตร์เฉพาะกับบางงานหรือการตรวจเฉพาะอย่าง โดยสมาคมโรคจากการทำงานและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทยอีกด้วย อย่างไรก็ตามการบังคับใช้กฎหมายกับหน่วยงานของรัฐและความครอบคลุมของรายละเอียดเรื่องงานหรือความเสี่ยงทางสุขภาพควรมีการปรับปรุงเพิ่มเติมต่อไป
เอกสารอ้างอิง
2. Recommendation R171-Occupational Health Services Recommendation, 1985 (No. 171) [Internet]. Ilo.org. 2017 [cited 2018 April 25]. Available from: http://www.ilo.org/dyn/normlex/en/f?p=1000:12100:5413469049951:12100:NO::P12100_INSTRUMENT_ID:312509:
3. กฎกระทรวง กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสุขภาพลูกจ้าง และส่งผลการตรวจแก่พนักงานตรวจแรงงาน พ.ศ. 2547. (2548 ลงวันที่ 13 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 122, ตอนที่ 4 ก.หน้ำ19-22.
4. ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ 4,409 (พ.ศ. 2555) เรื่อง กำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม แนวปฏิบัติการตรวจสุขภาพตามปัจจัยเสี่ยงด้านเคมีและกายภาพจากการประกอบอาชีพในสถานประกอบกิจการ มาตรฐานเลขที่ มอก. 2547-2555. (2555 ลงวันที่ 4 กรกฎำคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 129, ตอนพิเศษที่ 105 ง. หน้า 6.
5.พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541. (2541 ลงวันที่ 12 กุมภาพันธ์).ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 114,ตอนที่ 8 ก. หน้า 1-48.
6. พระราชบัญญัติความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน พ.ศ. 2554. (2554 ลงวันที่ 12 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 128, ตอนที่ 4 ก. หน้า 5-25.
7. ประกาศกระทรวงแรงงาน เรื่อง กำหนดสารเคมีอันตรายที่ให้นายจ้างจัดให้มีการตรวจสุขภาพของลูกจ้าง พ.ศ. 2552. (2552 ลงวันที่ 7 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 126, ตอนพิเศษที่ 50 ง. S หน้า 37-40.
8. ประกาศกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการจัดทำโครงการอนุรักษ์การได้ยินในสถานประกอบกิจการ พ.ศ. 2553. (2553 ลงวันที่ 20 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 127,ตอนพิเศษที่ 64 ง. หน้า 36-38.
9. กฎกระทรวง กำหนดมาตรฐานในการบริหารและจัดการด้านความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในที่อับอากาศ พ.ศ. 2547. (2547 ลงวันที่ 10 มิถุนายน). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 121, ตอนที่ 35 ก. หน้ำ1-5.
10. สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย. แนวทางการตรวจสุขภาพคนทำงานในที่อับอากาศ. กรุงเทพฯ: สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย; 2557.
11. ประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง หลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขว่าด้วยใบรับรองแพทย์ของคนประจำเรือเพื่อแสดงว่ามีความพร้อม ด้านสุขภาพในการทำงานบนเรือ. (2559 ลงวันที่ 25 กรกฎาคม). ราชกิจจา-นุเบกษา เล่มที่ 133, ตอนพิเศษที่ 163 ง. หน้า 5-10.
12. กฎกระทรวง กำหนดมาตรฐานในการบริหารและจัดการด้านความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน เกี่ยวกับงานประดำน้ำ พ.ศ. 2548. (2548 ลงวันที่ 10 พฤษภาคม).
ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 122, ตอนที่ 38 ก. หน้า 10-24.
13. ประกาศกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน เรื่อง โรคที่ห้ามทำงานประดำน้ำ พ.ศ. 2553. (2553 ลงวันที่ 1 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 127, ตอนพิเศษที่ 115 ง. หน้า 36-37.
14. สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย. แนวทางการตรวจและแปลผลสมรรถภาพการได้ยินในงานอาชีวอนามัย. กรุงเทพฯ: สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย; 2558.
15. สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย. แนวทางการตรวจและแปลผลสมรรถภาพการมองเห็นในงานอาชีวอนามัย. กรุงเทพฯ: สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย; 2559.
16. สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย. แนวทางการตรวจและแปลผลสมรรถภาพปอดด้วยวิธีสไปโรเมตรีย์ในงานอาชีวอนามัย. กรุงเทพฯ: สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย; 2557.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ลงพิมพ์ในวารสารเวชศาสตร์ป้องกันแห่งประเทศไทย ถือเป็นผลงานวิชาการ งานวิจัย วิเคราะห์ วิจารณ์ ตลอดจนเป็นความเห็นส่วนตัวของผู้นิพนธ์ กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และผู้นิพนธ์จะต้องรับผิดชอบต่อบทความของตนเอง
