ผลของโปรแกรมฝึกคิดเชิงบวกต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ของผู้ติดยาเสพติดหญิง ในเรือนจำอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช
คำสำคัญ:
โปรแกรมฝึกคิดเชิงบวก, ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง, ผู้ติดยาเสพติดหญิงบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้ติดยาเสพติดหญิงในเรือนจำ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และเพื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้ติดยาเสพติดหญิงก่อนและหลังเข้าโปรแกรมกลุ่มฝึกการคิดเชิงบวกของกลุ่มทดลอง จำนวน 30 คน และกลุ่มเปรียบเทียบในเรือนจำ อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 30 คน ซึ่งมีความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองอยู่ในระดับต่ำ กลุ่มทดลองเป็นกลุ่มที่ได้รับโปรแกรม สัปดาห์ละ 1 ครั้ง จำนวน 6 ครั้ง ใช้เวลาครั้งละ 90-120 นาที โดยมีขั้นตอนการดำเนินกิจกรรมกลุ่ม คือ การควบคุมอารมณ์ที่ดี การมองโลกในแง่ดี การมีความเชื่อมั่นในตนเอง การยอมรับฟังและให้เกียรติผู้อื่น การกล้าเผชิญกับปัญหาและอุปสรรค และการยึดมั่นในหลักคุณธรรม เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การแจกแจงความถี่และค่าร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงอนุมาน คือ Independent t-test และ Dependent t-test ผลการวิจัย พบว่า หลังการเข้าโปรแกรมฝึกคิดเชิงบวกต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองสูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และกลุ่ม ทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
เอกสารอ้างอิง
2. สำนักบริหารการสาธารณสุข. แนวทางการบริหารจัดการระบบการรับ-ส่งต่อและติดตามผู้ป่วยยาเสพติดระบบสมัครใจ ระบบบังคับบำบัด ระบบต้องโทษ (ฉบับปรับปรุงปี 2554). กรุงเทพฯ: บริษัท นิวธรรมดาการพิมพ์ (ประเทศไทย) จำกัด; 2554.
3. อภิญญา เวชยชัย, และ คะนึงนิจ วิหคมาตย์. การศึกษาแนวทางการปฏิบัติต่อ ผู้ต้องขังหญิง:กระบวนการสร้างเสริม “กำลังใจ” และความเป็นมนุษย์ในกระบวนการยุติธรรม. กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวานกราฟฟิค;2553.
4. Coopersmith, S. The antecedents of delf-esreem (2nd ed.). California:Consulting Psychologist Press;1981.
5. Coopersmith, S.SEL:Self-esteemimventories. Pato Alto:Consulting Psychologist Press; 1984.
6. อาภาศิริ สุวรรณานนท์, และรัตนา บรรณาธรรม. ปัจจัยด้านบุคคลที่มีผลต่อการติดยาเสพติดซ้ำ. รายงานวิจัยสำนักพัฒนาการป้องกันและแก้ไข้ปัญหายาเสพติด. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด; 2550.
7. สมควร จุลอักษร, ถนอมศรี อินทนนท์, และบุญวดี เพชรรัตน์. ผลการใช้โปรแกรมกลุ่มตามแนวคิดพิจารณาความเป็นจริงต่อความสำนึกในคุณค่าแห่งตนของผู้ป่วยโรคจิตจากสุรา โรงพยาบาลสวนสราญรมย์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย 2550:15(3):199-204.
8. สมพิตร ทรายสมุทร. ผลของการบำบัดแบบกลุ่มตามแนวคิดพิจารณาความเป็นจริงต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้ที่เป็นโรคติดสุรา โรงพยาบาลแม่ทะ จังหวัดลำปาง. การค้นคว้าอิสระพยาบาลศาสตร-มหาบัณฑิต. สาขาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2550.
9. พจนารถ กรึงไกร. ผลของโปรแกรมพฤติกรรมบำบัดแบบพิจารณาเหตุผลและอารมณ์ต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของเยาวชนในศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดหน่วยปฏิบัติการพิเศษตำรวจภูธร จังหวัดเชียงราย. (การค้นคว้าแบบอิสระพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต). สาขาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2550.
10. วิฑูรทิพย์ หัตถะปนิตร. ผลของโปรแกรมฝึกทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคลต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของวัยรุ่นที่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แบบเสี่ยงใน อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่. (การค้นคว้าอิสระพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต). สาขาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2550.
11. อมรรัตน์ ชัยนนถี. ผลของโปรแกรมฝึกทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคลต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของวัยรุ่นชายที่ใช้บริการในศูนย์บำบัดรักษายาเสพติดเชียงใหม่. (การค้นคว้าแบบอิสระพยาบาลศาสตร-มหาบัณฑิต). สาขาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2550.
12. สรินฎา ปุติ. ผลของกิจกรรมตามแนวคิดการปรับพฤติกรรมทางปัญญาที่มีต่อ การเห็นคุณค่าในตนเองของเยาวชนในสถานสงเคราะห์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต). สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษา. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์; 2552.
13. กรมราชทัณฑ์, กระทรวงยุติธรรม. คู่มือการปฏิบัติงานชุมชนบำบัดในเรือนจำและทัณฑสถาน. นนทบุรี:กรมราชทัณฑ์; 2551.
14. เรือนจำอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช. รายงานสรุปผลการดำเนินงานประจำปี พ.ศ. 2557. นครศรีธรรมราช: เรือนจำอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช; 2557.
15. นาตยา วงศ์หลีกภัย. ผลของกลุ่มจิตสัมพันธ์ที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของวัยรุ่น. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). คณะจิตวิทยา สาขาจิตวิทยาการปรึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย. กรุงเทพฯ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2532.
16. Cohen. J. Statistical power analysis of the concept. Holistic Nursing Practice, 1988:3(3); 69-77.
17. อนงค์ สืบศรี. ผลของโปรแกรมบำบัดผู้เสพยาบ้าที่มีต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของเด็กและเยาวชนในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต). สาขาวิชาการส่งเสริมสุขภาพและพฤติกรรมศาสตร์. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม; 2554.
18. สุธาสินี นาคสินธุ์. การวิเคราะห์องค์ประกอบของการคิดเชิงบวกของนักเรียนช่วงชั้นที่ 3. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต). สาขาจิตวิทยาการแนะแนว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ; 2552.
19. Lloyd, Larry. Positive Thinking-Finding Happiness. (cited 2008, February 6). Available from: URL: https://Steps of/Positive/Thinking.com/101/positive-thinking-finding-happines/
20. สุดารัตน์ รักษาเคน. ผลของการให้คำปรึกษารายบุคคลและเป็นกลุ่มตามทฤษฎีเผชิญความเป็นจริงที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้ต้องขังในเรือนจำจังหวัดอุทัยธานี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตร-มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง; 2550.
21. ประทีป แตงเลื่อน, พรรณี กาญจนวสิต. การสร้างและพัฒนาทีมงาน. (เอกสารประกอบการฝึกอบรมผู้บริหารการศึกษาระดับสูง: กองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา). กรุงเทพฯ: กองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา; 2551.
22. บังอร สุปรีดา. ผลของการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มตามแนวคิดพิจารณาความเป็นจริงต่อการเห็นคุณค่าในตนเองและพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของผู้เสพติดยาบ้า. (วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2546.
23. นวลศิริ เปาโรหิตย์. วิธีเปลี่ยนแปลงตนเองและไม่ยอมแพ้อุปสรรค. กรุงเทพฯ: บี มีเดีย; 2554.
24. Ventrella, S.W. The power of positive thinking in business. London: Vermilion; 2001.
25. ทวีพร พาณิชย์พงศ์. ผลของการจัดกิจกรรมกลุ่มส่งเสริมความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของวัยรุ่นในสถานสงเคราะห์เด็กหญิงบ้านราชวิถี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). สาขาวิชาเอกอนามัยครอบครัว. บัณฑิตวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหิดล; 2550.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ลงพิมพ์ในวารสารเวชศาสตร์ป้องกันแห่งประเทศไทย ถือเป็นผลงานวิชาการ งานวิจัย วิเคราะห์ วิจารณ์ ตลอดจนเป็นความเห็นส่วนตัวของผู้นิพนธ์ กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และผู้นิพนธ์จะต้องรับผิดชอบต่อบทความของตนเอง
