Effectiveness of Program on nursing promotion on prevention and controlling the spread of Antimicrobial Resistance (AMR) at Sai Yok Hospital, Kanchanaburi Province
Keywords:
Effectiveness of Program, Health promotion for nurses, Prevention and controlling the spread, Antimicrobial ResistanceAbstract
This study was a Quasi-experimental design to study the effectiveness of a program designed to health promotion for nurses and prevention and controlling the spread of Antimicrobial Resistance (AMR) at Sai Yok Hospital. A one-group pretest-posttest design was used. The study measured outcomes before and after participation in the program. The sample consisted of 40 professional nurses working at Sai Yok Hospital were selected using purposive sampling. Instruments consisted of a program for preventing and controlling the spread of AMR, which was developed by the researcher based on a literature review, and a four-part questionnaire. The questionnaire included: 1) general information, 2) knowledge about preventing and controlling the spread of antimicrobial-resistant organisms, 3) attitudes toward practices for preventing and controlling the spread of antimicrobial-resistant organisms, and 4) behaviors regarding the prevention and control of the spread of AMR in the hospital. The data were analyzed using descriptive statistics and the Paired t-test, with a statistical significance level set at 0.05. The results showed that the participants' knowledge, attitudes, and behaviors regarding the prevention and controlling the spread of AMR all increased after participating in the program. A comparison of the mean scores revealed that the pretest-posttest program mean scores were statistically significantly different (P < .05). It was concluded that the program to promote the prevention and control of the spread of AMR effectively increased the mean levels of knowledge, attitudes, and behaviors. The health promotion for nurses and prevention and controlling the spread of AMR at Sai Yok Hospital impacted the levels of knowledge, attitudes, and behaviors based on the guidelines for preventing and controlling the spread of AMR in the hospital. This led to participants gaining knowledge, understanding, and the ability to practice correctly and effectively, as well as enhancing their potential to develop practical guidelines.
References
กุลธิดา จันทร์จาด, นงค์คราญ วิเศษกุล, นงเยาว์ เกษตร์ภิบาล. (2024). ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมความรู้และการปฏิบัติการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อในญาติผู้ป่วยในหอผู้ป่วยอายุรกรรม. พยาบาลสารมหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 51(2), 210.
จันทิมา ชาวสระใคร.(2567). การพัฒนาแนวทางปฏิบัติเพื่อป้องกันการแพร่กระจายเชื้อดื้อยาในโรงพยาบาลไชยวาน. วารสารการส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม, 1(4), 27-40.
กลุ่มงานป้องกันและควบคุมการติดเชื้อ. ข้อมูลการเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาล 5 ปีย้อนหลัง (พ.ศ. 2562 – 2566). สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดกาญจนบุรี.
ชนพิชา แผ่นทอง. (2021). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมเกี่ยวกับการควบคุมและป้องกัน การติดเชื้อในโรงพยาบาลของพยาบาลวิชาชีพอำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี. วารสารการพยาบาล สุขภาพและการศึกษา. 4(3), 13.
ธมลวรรณ คณานิตย์, ประจักร บัวผัน และชลการ ทรงศรี. (2021). การพัฒนาแนวทางการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพ โรงพยาบาลเพ็ญ. วารสารการแพทย์โรงพยาบาลอุดรธานี, 29(2), 232–248. https://he02.tci-haijo.org/ index.php/udhhosmj/article/view/ 253269
สกุลฎา พฤติวรรธน์, และคณะ. (2560). การเพิ่มประสิทธิผลการดูแลผู้ป่วยเพื่อลดการติดเชื้อดื้อยาในโรงพยาบาลนครพิงค์. วารสารวิจัยพยาบาลและการสาธารณสุข, 11(2), 123-135.
สุกัญญา บัวชุม, 2563. ปัจจัยที่มีผลต่อการเกิดเชื้อดื้อยาซีอาร์อี (CRE) ในผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษา ในหอผู้ป่วยวิกฤติโรงพยาบาลเพชรบูรณ์. วารสารวิชาการป้องกันควบคุมโรค สคร. 2 พิษณุโลก, 7(3), 93. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/dpcphs/article/view/246844.
ภาณุมาศ ภูมาศ, ตวงรัตน์ โพธะ, วิษณุ ธรรมลิขิตกุล, อาทร ริ้วไพบูลย์, ภูษิต ประคองสาย, และสุพล ลิมวัฒนานนท์. (2555). ผลกระทบด้านสุขภาพและเศรษฐศาสตร์จากการติดเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพในประเทศไทย: การศึกษาเบื้องต้น. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 6(3), 352-60.
ศูนย์เฝ้าระวังเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพแห่งชาติ. (2563). สถานการณ์เชื้อดื้อยาต้านจุลชีพ ปี 2000-2020. https://narst.dmsc.moph.go.th.
อัษฎางค์ สุทนต์. ผลของการปฏิบัติด้วยวิธีผสมผสานเพื่อส่งเสริมการปฏิบัติตามแนวทางป้องกันและควบคุมการแพร่กระจายเชื้อดื้อยาในโรงพยาบาลอ่างทอง. วารสารวิชาการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม. 2565; 6(12): 70-83.
Abushaheen MA, Muzaheed, Fatani AJ, Alosaimi M, Mansy W, George M, et al. Antimicrobial resistance, mechanisms and its clinical significance. Disease a Month :DM,66(6),100971.
Browne et al.2020. Drug-resistant enteric fever worldwide,1990 to 2018:A systematic review and meta-analysis. BMC Medicine, 18(1),1.
National Antimicrobial Resistance Surveillance Center, Thailand. (2018). National antimicrobial resistance surveillance report, 2000–2018. National Antimicrobial Resistance Surveillance Center, Thailand.
Nutbeam, D. (2008). The evolving concept of health literacy. Social Science & Medicine, 67(12), 2072–2078. https://doi.org/10.1016/j.socscimed.2008.09.050.
World Health Organization. (2014). Antimicrobial resistance: Global report on surveillance. World Health Organization.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Sirindhorn College of Public Health, Suphanburi
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. บทความหรือข้อคิดเห็นใด ๆ ที่ปรากฏในวารสารศาสตร์สาธารณสุขและนวัตกรรม ที่เป็นวรรณกรรมของผู้เขียน บรรณาธิการ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
2. บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของ วารสารศาสตร์สาธารณสุขและนวัตกรรม
