Management Model of Local Administrative for Community Sustainability
Abstract
The scope of the research area was the municipalities and Tambon Administration Organizations in the upper-north 9 provinces. The sample populations were leaders who are involved in the management of local development planning. The study reveals that local governments are at high level at all sides (x̄ = 3.68, SD = 0.72) including; policy chosen to practice, defining clear aim, creating Development Plan, management, and monitoring and evaluation. The sustainability of the community has performed at a very high level (x̄ = 3.56, SD = 0.69) at all sides include; sustainability development of the environmental community, sustainable development of the social community, sustainable development of the economic community and sustainable development of cultural community.
The hypothesis testing used Canonical Correlation, the Administration of Local Government has a high correlation (r = 0.732) with the results of the implementation of sustainability in the community. The created Development Plan. The local management is relating to the operation of community sustainability which is the sustainability of the cultural which community includes; immune and nature conservation, the way of life based on natural and environmental harmony.
Path analysis reveals the model of administration of local government for a sustainable community. Path of administration of local government through creating development plans, development plan management, which bring about the immune and nature conservation, the way of life based on nature and environment, which bring about the sustainability of the cultural community that match the performance and sustainability of the community.
References
ไชยรัตน์ ปรานี. (2551). ชุมชนต้นแบบที่นำแนวพระราชดำริเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในการแก้ปัญหาความยากจนอย่างยั่งยืน. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
ณัฐนันท์ หลักคำและคณะ. (2554). การจัดการวิสาหกิจชุมชนเพื่อความยั่งยืนทางเศรษฐกิจโดยอาศัยหลักเศรษฐกิจพอเพียงของผู้ผลิตสิ่งทอผ้าลายเกล็ดเต่า (กลุ่มเพลงฝ้าย). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
ถวิลวดี บุรีกุล. (2551). ระบบการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมระดับจังหวัด : ทำอย่างไรให้เป็นจริง. กรุงเทพมหานคร : ส.เจริญการพิมพ์.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2552). สรุปการบรรยาย. (23 กรกฎาคม 2552) “การกำกับดูแลองค์การที่ดี” กรุงเทพมหานคร : สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี.
บุญแสง ชีระภากร. (2552). ภาวะผู้นำและการบริหารงานของผู้บริหารองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. (2550, 8 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ก/ตอนที่ 114 : 48-66.
ระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยการจัดทำแผนพัฒนาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2548. (2548, 29 กันยายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 122 ตอนพิเศษ 225 ง : 46-57.
วสันต์ เหลืองประภัทร์. (2550). การกำกับดูแลและการตรวจสอบองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. สารานุกรมการปกครองท้องถิ่น, กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
สุภาสินี ตันติศรีสุข. (2555). การพัฒนาเศรษฐกิจเพื่อสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน. วารสารเศรษฐศาสตร์สุโขทัยธรรมาธิราช. 6 (2), : 9-12.
Alfsen, Knut H.,and Moe, Thorvald. (2005). “An International Framework for Constructing National Indicators for Policies to Enhance Sustainable Development. Background paper prepared for the UN Expert Group meeting on Indicators of Sustainable Development, 13-15 December 2005.
Arrow, K. J.; Dasgupta, P.; Goulder, L.; Daily, G.; Ehrlich, P. R.; Heal, G. M.; Levin, S.; Maler, K-G. et al. (2004). “Are we consuming too much?”. Journal of Economic Perspectives. 18(3), 147-172.
Bartle, Phil. The Nature of Monitoring and Evaluation : Definition and Purpose. Retrieve Form: https://www.scn.org/cmp/modules/mon-wht.htm,2012, June 13.
Commission of the European Communities. (2001a). A Sustainable Europe for a BetterWorld: A European Union Strategy for Sustainable Development, Brussels.
Department for Environment, Food and Rural Affairs. (2009). Sustainable Development Indicators in Your Pocket. Defra Publications : London.
Dhiwakorn Kaewmanee. (2007). The Evolution of the Thai State: The Political Economy of Formative and Transformative External forces. Berlin : Disteration. de Verlag.
Finn, Donovan. (2009). Our Uncertain Future: Can Good Planning Create Sustainable Communities?; Illinois : University of Illinois.
Hales, J. and Prescott-Alloa, R. (2002). Flying Blind : Assessing Progress toward Sustainability. In Eety, D.C. and Ivanova, H.H. (eds), Global environmental governance options and opportunity. Yale: Yale Center for Environment Land and Policy.
Quigley, Marian. (2008). Encyclopedia of Information Ethics and Security. Victoria: Monash University.
Swedberg,Richard; Agevall, Ola. (2005). The Max Weber Dictionary : Key Words and Central Concepts. Stanford University Press.
Tencati ,Antonio (2006). Economic, Social, Environmental and Sustainability Performance Evaluation and Reporting at the National Level : Frameworks and Indicators. SDA Bocconi School of Management.
The United Nations Conference on Environment and Development. (1992). Earth Summit. Rio de Janeiro, Brazil in June 1992 in the hopes of environmentally responsible international agreements.
United Nations. (2007). Indicators of Sustainable Development : Guidelines and Methodologies. 3rd ed. New York : United Nations.
