The Outcomes of Self - Care on Fall Prevention Program of the Elderly in Samutsakhon Province
Abstract
This research was a quasi-experimental research with its aim was to study the outcomes of self-care on fall prevention program of the elderly in Samutsakhon Province. The data were collected from November 2014 to January 2015 from research samples which were consisted of 60 elderly people. They were divided into two groups, a control group and an experimental group. The control group received regular nursing care provided while the experimental group received the self-care on fall prevention program of the elderly which included 1) building an awareness of self-care for fall prevention; 2) providing knowledge and practice of self-care for fall prevention; 3) strengthening capacity of self-care to prevent fall; and 4) create environment to encourage individuals improve self-care for fall prevention. The research instruments consisted of 1) fall prevention program; 2) research instruments which collected data on personal information, fall risk screening, number of falls record, and self-care behaviors of fall prevention. Research data were analyzed by using descriptive and t-test.
The results of the research revealed that research samples in experimental group and who received the program had higher scores of self-care behaviors than those who did not receive the program (p-value < 0.05). They also had a significantly lower number of falls than those who did not receive the program (p-value < 0.05). Moreover, in the experimental group, they had higher scores of self-care behaviors than before receiving the program (p-value < 0.05), and had a significantly lower number of falls than before receiving the program (p-value < 0.05). The study showed that the fall prevention program promoted patients self-care behaviors as well as reduced the falls.
Based on the results of this research, the researcher recommends that the fall prevention program should be applied in elderly people to promote their awareness and knowledge in order to prevent the falls among them.
References
ชมพูนุท พรหมภักดิ์. (2556). “การเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย พ.ศ.2556”. บทความวิชาการ. 3 (16) : 1-19.
ประเสริฐ ประสมรักษ์. (2556). ภาวะหกล้มในผู้สูงอายุ เอกสารบรรยาย สาขาวิชาการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ปราโมทย์ ประสาทกุล (บรรณาธิการ). (2556). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2556. กรุงเทพมหานคร : บริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พลับบิชชิ่ง. มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย และสถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
พรศิริ พฤกษะศรี วิภาวี คงอินทร์ และ ปิยะนุช จิตตนูนท์. (2551). “ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายด้วยการลีลาศต่อการทรงตัวของผู้สูงอายุที่มีความเสี่ยงต่อการหกล้ม”. สงขลานครินทร์เวชสาร. 26(4) : 323-337.
เพ็ญศรี เลาสวัสดิ์ชัยกุล ยุพาพิน ศิรโพธิ์งาม และพรรณวดี พุธวัฒนะ. (2543). “ปัจจัยเกี่ยวข้องและผลจากการหกล้มในผู้สูงอายุ”. วารสารพฤฒาวิทยาและเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. 1(2) : 16-20.
ภาวดี วิมลพันธ์ และขนิษฐา พิศฉลาด. (2556). “ผลของโปรแกรมป้องกันการพลัดหกล้มต่อการหกล้มของผู้สูงอายุ”. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข. 23(3) : 98-109.
ลัดดา เถียมวงศ์. (2547). “แนวทางการป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน”.วารสารพฤฒาวิทยาและเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. 5(2) : 42-47.
วิชัย เอกพลากร. (2553). รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทย โดยการตรวจร่างกายครั้งที่ 4 พ.ศ. 2551-2552. นนทบุรี : สำนักงานสำรวจสุขภาพประชาชนไทย สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
วิพรรณ ประจวบเหมาะ และคณะ. (2556). รายงานการศึกษา โครงการติดตามและประเมินผลการดำเนินงานตามแผนผู้สูงอายุแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2545-2564) ระยะที่ 2 (พ.ศ. 2550-2554). กรุงเทพฯ : วิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิลาวรรณ สมตน ทัศนีย์ ระวิวรกุล และ ขวัญใจ อำนาจสัตย์ซื่อ. (2556). “ผลของโปรแกรมป้องกันการหกล้มสำหรับผู้สูงอายุ”. วารสารพยาบาลสาธารณสุข. 27(3) : 58-70.
ศินาท แขนอก. (2553). ประสิทธิผลของโปรแกรมการป้องกันการหกล้มแบบสหปัจจัยในผู้สูงอายุที่มารับบริการคลินิกผู้สูงอายุ. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลผู้สูงอายุ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สมจิต หนุเจริญกุล. (2543). การพยาบาล : ศาสตร์ของการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุทธิชัย จิตะพันธ์กุล. (2544). หลักสำคัญของเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Graham, B.C. (2012). “Examining Evidence-Based Interventions to Prevent Inpatient Falls”. Medsurg Nursing. 21 (5) : 267-270.
Chi, I. (2008). “Falls and subsequent health service utilization in community-dwelling Chinese older adults”. Archives of gerontology & geriatrics. (46) : 125-135.
Kamonrat Kittipimpanon, Kwanjai Amnatsatsue, Patchaporn Kerdmongkol, Suchinda Jarupat Maruo and Dechavudh Nityasuddhi. (2012). “Development and Evaluation of a Community-Based Fall Prevention Program for Elder Thais”. Pacific Rim Int J Nurs Res. (2012). 16(3) : 222-235.
Orem, D.E., Taylor, S. G. & Renpenning, K.M. (2001). Nursing : Concepts of Practice. (6thed.). St. Louis : Mosby.
