Promoting Activities to Develop Learning Resources on Sufficient Economy with Creativity and Participation in Ban Yang Community Nakhon Pathom

Authors

  • Sirina Jitcharat Faculty of Education, Silpakorn University

Keywords:

Promoting Activities, Sufficiency-Economy, Creativity, Community Participation

Abstract

          The purposes of this research were 1) To study the states and needs of learning activities to develop a creative sufficiency economy model of community participation. 2) To study the methods and effects of enhancing learning activities to develop a self-sufficient creative learning resources. The purposive sample composed of two groups, 15 informal and informal leaders in the Ban Yang community, 50 students from Basic education and Higher education institutions. The tools used consisted of questionnaire, interview, focus group discussion guideline, and activity plans. Mean and Standard Deviation were used to describe the basic features of the data in this study and content analysis. The findings revealed that 1) The average means of state and needs of learning activities was at 3.83 and 4.48 Standard Deviation was at  0.81, and .54 respectively 2) Learning activities was a learning by doing method which consisted of the creativity in King's Philosophy. There were 7 activities: Rice Field, Thai Dessert, Handkerchief Design, The King's Philosophy Learning, Story line and Wisdom, Exercise Activity and D.I.Y. The results showed that after the activities, the mean was higher than before the activities. The satisfaction of activities enhancement for participation creative learning resources developing of ban yang community at a high level.

References

กฤช เพิ่มทันจิตต์. (2536). ทฤษฎีและแนวคิดเกี่ยวกับกระบวนการเกิดเป็นเมือง. กรุงเทพฯ: ครีเอทีฟ พับลิชชิ่ง จำกัด.

กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา. (2560). Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่งคั่ง มั่นคง และยั่งยืน. สืบค้นจาก http://www.libarts.up.ac.th/v2/img/Thailand-4.0.pdf

คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง สํานักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2548). เศรษฐกิจพอเพียงคืออะไร. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจพอเพียง.

คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง สํานักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). การประยุกต์ใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจพอเพียง.

ชัยพจน์ รักงาม. (2543). การจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการวิจัย. วารสารข้าราชการครู, 11(2), 26–29.

พรรณี เสี่ยงบุญ ธีระวัฒน์ เยี่ยมแสง และศักดิ์พงศ์ หอมหวล. (2553). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ในสถานศึกษาเพื่อจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ โรงเรียนบ้านหนองบัวคู อำเภอนาดูน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามหาสารคาม เขต 2. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม, มหาสารคาม.

พาทิพย์ ชมคำ. (2551). การมีส่วนร่วมในการบริหารโรงเรียนขนาดเล็กของคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา นครสวรรค์ เขต 3. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยราชภัฎเทพสตรี, ลพบุรี.

พิมวดี แก้วณรงค์. (2561). แนวคิด และทฤษฎีเกี่ยวกับความเป็นเมือง. สืบค้นจาก http://pimpimwadee. blogspot.com/2015/01/urbanization.html.

มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). การพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนโดยใช้พิพิธภัณฑ์และแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่น เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์. Veridian E-Journal. 8(1), 49-61.

วิษณุ หยกจินดา. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชน หมู่บ้านทุ่งกร่าง ตำบลทับไทร อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.

ศิริณา จิตต์จรัส. (2555). เศรษฐกิจชุมชน และภูมิปัญญาไทย. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. (เอกสารอัดสำเนา).

สุชล สุขเกษม. (2561) ศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงชุมชน (Smart Farmer)/สัมภาษณ์เมื่อวันที่ 7 กรกฏาคม 2561: ศิริณา จิตต์จรัส.

สุดปฐพี เวียงสี. (2559). ประเทศไทย 4.0 โมเดลพัฒนาเศรษฐกิจใหม่. สืบค้นจาก http://www.sudpatapee. com/index.php/2014-08-15-15-18-27/item/176-4-0.

สํานักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). (2550). หลักเกณฑ์และวิธีการประเมินคุณภาพภายนอกของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน, กรุงเทพฯ: สํานักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคณภาพการศึกษา.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2549). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. ปทุมธานี : สกายบุ๊กส์.

สำนักงานปลัด กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). ทักษะแสวงหาความรู้ด้วยตัวเอง. สืบค้นจาก http://www.ops. moe.go.th/ops2017/.

เสาวลักษณ์ นิกรพิทยา. (2552). การมีส่วนร่วมในการพัฒนาท้องถิ่น กรณีศึกษา: องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น ตำบลขามเรียงอำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

อารมณ์ ฉนวนจิตร. (2556). เศรษฐกิจพอเพียงกับการจัดการเรียนรู้สู่ชุมชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคําแหง.

Brandes, D., & Ginnis, P. (1996). A Guide to Student-Centred Learning. United Kingdom: Nelson Thornes.

Cohen and Uphoff. (1976). Development Participation: Concept and Measure for Project Design Implementation and Evaluation. New York: Cornell University.

Edward de Bono. (1982). De Bono's Course in Thinking. Retrieved from https://positioningmag. com/6652.

Guilford, J.P. (1967). The Nature of Human Intelligence. McGraw-Hill, Book Company.

Torrance, E.P. (1963). Education and the Creative Potential. Minneapolis: The Lund Press.

Downloads

Published

2019-10-07