ประสิทธิภาพของระบบการเฝ้าระวังผื่นแพ้ยาชนิดรุนแรงแบบสตีเวนส์-จอห์นสันซินโดรมและท็อกซิก-อีพิเดอร์มัลเนโครไลซิส จากยากันชักที่มีโครงสร้างทางเคมีแบบวงแหวนอย่างใกล้ชิด ในโรงพยาบาลอุดรธานี

บทคัดย่อ

บทนำ ยากันชักที่มีโครงสร้างทางเคมีแบบวงแหวนอาจทำให้เกิดผื่นแพ้ยาชนิดรุนแรงแบบสตีเวนส์-จอห์นสันซินโดรมและท็อกซิก-อีพิเดอร์มัลเนโครไลซิส ควรมีระบบเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด

วัตถุประสงค์ เพื่อประเมินประสิทธิภาพของระบบการเฝ้าระวังผื่นแพ้ยาชนิดรุนแรงสตีเวนส์-จอห์นสันซินโดรม Johnson และท็อกซิก-อีพิเดอร์มัลเนโครไลซิส ในผู้ป่วยที่ได้รับยากันชักโครงสร้างวงแหวนเป็นครั้งแรก 

วิธีการศึกษา การวิจัยกึ่งทดลองในโรงพยาบาลอุดรธานี กลุ่มตัวอย่างมี 2 กลุ่ม กลุ่มควบคุม เก็บข้อมูลการใช้ยาของกลุ่มตัวอย่างย้อนหลังจากระบบเวชระเบียนของโรงพยาบาล ระหว่างเดือน พฤศจิกายน 2565 ถึง กันยายน 2566 จำนวน 502 ราย ได้รับคำแนะนำการใช้ยาจากเภสัชกรตามปกติ และกลุ่มทดลอง เก็บข้อมูลจากผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาระหว่างเดือน พฤศจิกายน 2566 ถึง กันยายน 2567 จำนวน 482 ราย ผู้ป่วยได้รับคำแนะนำจากเภสัชกรตามระบบการเฝ้าระวังผื่นแพ้ยาชนิดรุนแรง Stevens-Johnson Syndrome (SJS) and Toxic Epidermal Necrolysis (TEN) ในผู้ป่วยที่ได้รับยากันชักโครงสร้างวงแหวนเป็นครั้งแรก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมด้วย Mann Whitney U test และ สถิติ Independent t-test

ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มควบคุมมีผู้ป่วยเกิดผื่นแพ้ยาชนิดรุนแรงแบบสตีเวนส์-จอห์นสันซินโดรมและท็อกซิก-อีพิเดอร์มัลเนโครไลซิส 3 ราย (ร้อยละ 0.60) ส่วนกลุ่มทดลองไม่พบผู้ป่วยที่เกิดอาการแพ้ดังกล่าวซึ่งไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่พบอาการไม่พึงประสงค์จากยาที่ไม่รุนแรง 15 ราย ส่วนที่เหลือ 5 ราย ไม่เกี่ยวข้องกับยากันชักแบบวงแหวน

สรุป ระบบเฝ้าระวังมีประสิทธิภาพในการตรวจพบอาการไม่พึงประสงค์จากยาที่ไม่รุนแรง โดยไม่พบอุบัติการณ์ของ SJS/TEN