Health Literacy and Self-management among Older Monks with Type 2 Diabetes Mellitus

Main Article Content

Kornsasi Chaidet
Rojanee Chintanawat
Phanida Juntasopeepun

Abstract

This descriptive correlational research aimed to examine the relationship between health literacy and self-management among older monks with type 2 diabetes mellitus. The samples consisted of 82 older monks with type 2 diabetes mellitus visiting one Monk Hospital in the Northern, Thailand and four community hospitals in Chiang Mai Province. The research instruments consisted of the demographic data form, the health literacy scale for older monks with type 2 diabetes mellitus with reliability of .83, and the self-management scale for older monks with type 2 diabetes mellitus with reliability of .99. Data were collected from April to June, 2020. Statistics used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and Pearson’s product moment correlation.


The research results revealed that the total mean scores of health literacy and self-management among older monks with type 2 diabetes mellitus were at a moderate level (M = 40.54, SD = 5.06 and M = 65.91, SD = 4.16, respectively). Health literacy was positively statistically significantly related to self-management among older monks with type 2 diabetes mellitus (r = .483, p < .01).


This research suggests that health care providers should assess health literacy among older monks with type 2 diabetes mellitus as well as promote their self-management focusing on proper exercise and diet consuming.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Chaidet, K., Chintanawat, R., & Juntasopeepun, P. (2022). Health Literacy and Self-management among Older Monks with Type 2 Diabetes Mellitus. JOURNAL OF PHRAPOKKLAO NURSING COLLEGE, 33(2), 40–52. Retrieved from https://he01.tci-thaijo.org/index.php/pnc/article/view/258801
Section
Research Report (รายงานการวิจัย)

References

คณิศฉัตร์ วุฒิศักดิ์สกุล. (2561). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมสุขภาพของพระสงฆ์ในเขตอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ สาขาภาคเหนือ, 24(1), 71–83.

จริยา นพเคราะห์, โรจนี จินตนาวัฒน์, และทศพร คำผลศิริ. (2563). ความรอบรู้ด้านสุขภาพและการจัดการตนเองในผู้สูงอายุที่เป็นโรคเบาหวานชนิดที่ 2. พยาบาลสาร, 47(2), 251–261.

ชนัญญา ปัญจพล. (2558). การเตรียมความพร้อมเข้าสู่วัยผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข (ส่วนกลาง) (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เบญจมาศ สุรมิตรไมตรี. (2556). การศึกษาความฉลาดทางสุขภาพ (Health Literacy) และสถานการณ์การ

ดำเนินงานสร้างเสริมความฉลาดทางสุขภาพของคนไทย เพื่อรองรับการเข้าสู่ประชาคมอาเซียน. สืบค้นจาก http://www.mfa.go.th/dvifa/contents/filemanager/files/nbt/nbt5/IS/IS5073.pdf

พระมหาสาทร ธมฺมาทโร, พระมหาวีรธิษณ์ วรินฺโท, กฤติยา ถ้ำทอง, พระมหาศุภวัฒน์ ฐานวุฑฺโฒ, และ

พระมหาราเชนทร์ เขมาสโภ. (2562). การอุปัฏฐากภิกษุอาพาธ: บทวิเคราะห์ในมิติพระพุทธศาสนา.

วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(10), 4686–4696.

พระราชวรมุนี, พระมงคลวชิรากร, พระมงคลธรรมวิธาน, และวีระศักดิ์ พุทธาศรี. (บ.ก.). (2560). ธรรมนูญ

สุขภาพพระสงฆ์แห่งชาติ พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: โอ.เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

พัชรี อ่างบุญตา, ลินจง โปธิบาล, และณัฐพงศ์ โฆษชุณหนันท์. (2555). ผลของโปรแกรมสนับสนุนการ

จัดการตนเองต่อพฤติกรรมการจัดการตนเองและระดับฮีโมโกลบินเอวันซีของผู้สูงอายุที่เป็นโรค

เบาหวานชนิดที่ 2. พยาบาลสาร, 39(3), 93–104.

โรงพยาบาลสงฆ์ กรมการแพทย์. (2561). เผยพระสงฆ์อาพาธด้วยโรคเบาหวานเพิ่มขึ้น. สืบค้นจาก

https://www.hfocus.org/content/2018/05/15876

ลือรัตน์ อนุรัตน์พานิช, ปริญดา พีรธรรมานนท์, มนทยา สุนันทิวัฒน์, ภนิตา สรรพกิจภิญโญ, ภัณฑิลา สุภัทรศักดา, และศรัณย์ กอสนาน. (2561). ความแตกฉานทางสุขภาพของพระภิกษุสูงอายุในโรงพยาบาลสงฆ์. Veridian E-Journal Silpakorn University, 11(1), 2643–2656.

วรรณศิริ นิลเนตร. (2557). ความฉลาดทางสุขภาพของผู้สูงอายุไทยในชมรมผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วัฒนพล ติ่งซุ่ยกุล บัวแก้ว, วารี กังใจ, และพรชัย จูลเมตต์. (2555). ผลของโปรแกรมส่งเสริมการจัดการด้วย

ตนเองต่อพฤติกรรมการบริโภคอาหาร และค่าดัชนีมวลกายของพระภิกษุสูงอายุที่มีภาวะอ้วน. วารสารสภาการพยาบาล, 27(1), 92–108.

วินัย ไตรนาทถวัลย์, วิราพรรณ วิโรจน์รัตน์, และดวงรัตน์ วัฒนกิจไกรเลิศ. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อ

ความแตกฉานด้านสุขภาพของผู้สูงอายุ. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 13(2), 41–51.

สุทธินันท์ แก่นจันทร์. (2562). ความรอบรู้ด้านสุขภาพและการจัดการตนเองในพระสงฆ์สูงอายุโรค

ความดันโลหิตสูง (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อามานี แดมะยุ, ศิริรัตน์ ปานอุทัย, และพนิดา จันทโสภีพันธ์. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างความรอบรู้ด้าน

สุขภาพและการจัดการตนเองในผู้สูงอายุไทยมุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง. วารสารสภาการพยาบาล, 35(3), 87–107.

Amarya, S., Singh, K., & Sabharwal, M. (2018). Ageing process and physiological changes. Retrieved from www.researchgate.net/publication/326215802_Ageing_Process_and_Physiological_Changes

Ishikawa, H., Takeuchi, T., & Yano, E. (2008). Measuring functional, communicative, and critical health literacy among diabetic patients. Diabetes Care, 31(5), 874–879. doi:10.2337/dc07-1932

Kanan, P., Piaseu, N., Malathum, P., & Belza, B. (2019). Predictors of diabetes self-management in older adults with poorly controlled type 2 diabetes mellitus. Pacific Rim International Journal of Nursing Research, 23(4), 357–367. Retrieved from

https://he02.tci-thaijo.org/index.php/PRIJNR/article/view/158994/150340

Lee, P. G., & Halter, J. B. (2017). The pathophysiology of hyperglycemia in older adults: Clinical

considerations. Diabetes Care, 40(4), 444–452. doi:10.2337/dc16–1732

Lorig, K. R., & Holman, H. R. (2003). Self-management education: History, definition, outcome, and mechanisms. Annals of Behavioral Medicine, 26(1), 1–7. doi:10.1207/S15324796ABM2601_01

Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal: A challenge for contemporary health

education and communication strategies into the 21st century. Health Promotion International,

(3), 259–267. doi:10.1093/heapro/15.3.259