ความสัมพันธ์ระหว่างความสุขและการรับรู้การเสริมสร้างพลังอำนาจในงาน กับ ความตั้งใจคงอยู่ในงานของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย

บทคัดย่อ

การรักษาอัตรากาลังพยาบาลวิชาชีพให้คงอยู่ในงานเป็นความท้าทายทางการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในโรงพยาบาล การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงอรรถาธิบายแบบภาคตัดขวาง มีวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างความสุข และการรับรู้การเสริมสร้างพลังอำนาจในงานกับความตั้งใจคงอยู่ในงานของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างคือพยาบาลวิชาชีพที่มีอายุงาน 6 เดือนขึ้นไป สุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ จำนวน 301 คน (ร้อยละ 80.38) เก็บข้อมูลระหว่างวันที่ 6- 30 ตุลาคม 2560 โดยแบบสอบถามแบบให้ตอบด้วยตนเอง มีความตรงเชิงเนื้อหาและความเชื่อมั่น (α > 0.8) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาเพื่ออธิบายตัวแปร สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันเพื่อทดสอบความสัมพันธ์ และการวิเคราะห์ถดถอยพหุเพื่อหาตัวแปรที่สามารถอธิบายความผันแปรของความตั้งใจคงอยู่ในงานของพยาบาลวิชาชีพ ผลการวิจัยพบว่า ความตั้งใจคงอยู่ในงานของพยาบาลวิชาชีพอยู่ในระดับสูง ร้อยละ 51.49 (Mean = 3.55±1.00) ความสุขของพยาบาลวิชาชีพอยู่ในระดับมีความสุขมาก ร้อยละ 40.54 (Mean = 5.21±0.88) การรับรู้การเสริมสร้างพลังอำนาจในงานของพยาบาลวิชาชีพ อยู่ในระดับสูง ร้อยละ 68.07 (Mean = 3.78±0.70) ความสุขและการรับรู้การเสริมสร้างพลังอำนาจในงาน มีความสัมพันธ์เชิงบวกใน ระดับต่ำกับความตั้งใจคงอยู่ในงาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = .323 และ .288, p-value < .001 ตามลาดับ) และทั้งสองตัวแปรนี้สามารถร่วมกันในการอธิบายความผันแปรความตั้งใจคงอยู่ในงานของพยาบาลวิชาชีพ ได้ร้อยละ 12.20 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (Adjusted R2 = .122, p-value < .001) ทั้งนี้ เนื่องจากความตั้งใจคงอยู่ในงานของพยาบาลยังมีปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้อง จากผลการวิจัยนี้ ผู้บริหารฝ่ายการพยาบาลควรจะส่งเสริมการสร้างความสุขและการเสริมสร้างพลังอำนาจในงานให้กับพยาบาลวิชาชีพ เพื่อเพิ่มความตั้งใจคงอยู่ในงานของพยาบาลวิชาชีพ